Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Τώρα μπορείς να βγάλεις την μάσκα σου

Μάσκες εδώ, μάσκες εκεί. Μάσκες παντού. Κάθε άνθρωπος έχει έναν περιορισμένο αριθμό μασκών στην κατοχή του. Άλλοι έχουν πολλές και τις αλλάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα, όπως αλλάζεις θέμα συζήτησης. Άλλοι έχουν μία με δύο, ίσα ίσα για να μπορούν να βγούν από μια δύσκολη κατάσταση όταν τα βρίσκουν σκούρα. Άπαντες όμως έχουν μάσκες. Εσύ τώρα ποιά από τις μάσκες σου φοράς;

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ιστορία, οι μάσκες είναι ένα τεχνητό σκέπασμα του προσώπου που χρησιμοποιείται είτε για μεταμφίεση είτε για προστασία. Ο άνθρωπος μεταμφιέζεται σε ότι φοβάται για να το διώξει μακριά του. Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγόριες. Σε αυτούς που οι ανασφάλειες τους κατακλύουν και οι μάσκες που αλλάζουν είναι αμέτρητες και σε αυτούς που οι μάσκες μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και ο φόβος μιας πληγής είναι αβάσταχτος.

Οι μάσκες των μεν, αλλάζουν όσο συχνά αλλάζει ο μέσος άνθρωπος εσώρουχα (εντάξει, ίσως πιο συχνά και από αυτό), σύμφωνα με την παρέα που μπορεί να βρίσκονται την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, το μέρος, την ώρα και την ψυχική τους διάθεση. Και αυτό ύστερα αλλάζει ξανά. Μέχρι που ο άνθρωπος δεν μπορεί να το ελέγξει και γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δύσκολα εμπιστεύεσαι γιατί δεν σου δείχνουν ποτέ τον πραγματικό τους εαυτό. Δεν μπορείς να ξέρεις πότε σου λένε αλήθεια και πότε ψέματα. Πότε κρύβονται πίσω από ένα προσωπείο και πότε η μάσκα τους πέφτει. Άραγε πέφτει ποτέ;

Οι μάσκες των δε, αλλάζουν σπάνια, σύφμωνα με την κατάσταση στην οποία ζουν και τα vibes των γύρω τους. Όταν νιώσουν πως απειλούνται φοράνε ευλαβικά την μάσκα που έχουν και αποχωρούν με ελαφρά πηδηματάκια. Όσο αληθινοί είναι οι δε, τόσο ψεύτικοι οι μεν. Για την σιγουριά και την εμπιστοσύνη που προσφέρει κάποιος. Για την κατεδάφιση των τοιχών που τον περικυκλώνουν και την ανάγκη τους να ζουν σε έναν κόσμο που κανένας δεν κρύβει τον πραγματικό του εαυτό ώστε να είναι αρεστός σε όλους, παρά μόνο χρησιμοποιεί την μάσκα του όταν δεν έχει καμία άλλη επιλογή.

Πως όμως μπορείς να ζεις σε μια αρχαία ελληνική τραγωδία 24/7; Πως μπορείς να χάνεις σιγά σιγά τον εαυτό σου μέσα στους ρόλους που παίζεις; Πως η ανάγκη σου για ενσωμάτωση σε όλα τα κοινωνικά trends καταβάλει την ανάγκη σου να δείξεις αυτό που πραγματικά είσαι; Όταν οι φόβοι σου σε κυνηγούν παντού, δεν πρέπει να τους αποφεύγεις με το να γίνεσαι ένα με αυτούς, αλλά πρέπει να τους αντιμετωπίζεις με το να τους κοιτάς στα μάτια. Να φλερτάρεις μαζί τους ώστε να φύγουν μια για πάντα και όχι να τους δείχνεις αυτό που θέλουν να δουν.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Αυτά που θα αφήσεις ίσως είναι αυτά που πρέπει να κρατήσεις


    (Είναι μερικές βδομάδες που βλέπω μια συγκεκριμένη διαφήμιση της Free People και την ακούω ξανά και ξανά. Για να σε βάλω λίγο στο κλίμα, είναι μια μητέρα που μόλις απεβίωσε και ακούγεται να διαβάζει ένα γράμμα στην κόρη της. )



"It's okay to hold on tight and to let go" [...]


    Η παραπάνω φράση με έκανε να θέλω να γράψω κάτι για έμενα, μετά από τόσο καιρό. Να θέλω να πω πως μερικές φορές δεν αρκεί το να αγνοήσουμε κάτι που μας απασχολεί. Δεν αρκεί το να το θάψουμε βαθιά μέσα μας. Αντιθέτως, θα γίνει χειρότερο. Αυτό όμως είναι κάτι που ήδη ξέρεις.
    Εκείνο που δεν ξέρεις είναι πως πρέπει να μάθεις να αφήνεις πράγματα πίσω σου, όπως και να κρατάς μερικά. Να μάθεις πως μερικοί έρωτες δεν εκπληρώνονται και πως μερικούς ανθρώπους δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας όσο και αν θέλουμε. Πρέπει όμως και να μάθεις, ότι δεν είναι πάντα καλό να αφήνεις κάτι. Μερικές φορές πρέπει να κρατάς γερά κάποιον που έχει φύγει γιατί είναι το μόνο που έχεις. Να κρατάς γερά μια ανάμνηση, ένα τραγούδι, ένα όνειρο. Θυμήσου πως κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν από την ζωή μας επειδή το θέλουν αλλά επειδή πρέπει.
    Δεν πειράζει να αγαπάς πολύ. Δεν είναι αδυναμία. Αδυναμία είναι να μην το λες. Να το κρατάς για εσένα και να μην το δείχνεις με όσες ευκαιρίες έχεις. Υπάρχουν και οι άνθρωποι που αν δεν χάσεις δεν θα εκτιμήσεις ποτέ αλλά και εκείνοι που πρέπει να παλέψεις για να κρατήσεις. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι σε αυτήν την ζωή.
    Το παρελθόν δεν είναι απαραίτητα κακό, αρκεί να μην ζεις εκεί. Το ίδιο και το μέλλον. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν και μόνο εσύ αποφασίζεις το τι θα κάνεις με τα κομμάτια που άφησαν πίσω τους. Αν είσαι τυχερός θα τα ξανακολλήσεις και ίσως τρέξεις λίγο να τους προλάβεις. Αν πάλι η τύχη σου γύρισε την πλάτη, δεν θα έχεις την ευκαιρία να τρέξεις παρά μόνο να προσπαθήσεις να κρατήσεις όποιο κομμάτι σου κάνει. Όποιο κομμάτι σε βοηθήσει να προχωρήσεις. Ένα μόνο είναι σίγουρο, όποιον και αν χάσεις, όπως και αν τον χάσεις, τα κομμάτια θα είναι πολλά και μπορεί να μην ξανακολλήσουν με την πρώτη προσπάθεια.
    Πρέπει λοιπόν, να μάθεις πως δεν περνάνε όλα από το χέρι σου αλλά ότι περνάει, να το πιάνεις. Να μην αφήσεις το σώμα σου να καθορίσει τον δρόμο που θα διανύσεις αλλά το μυαλό σου. Να κρατήσεις ότι περισσότερο μπορείς από εκείνους που φεύγουν, χωρίς αυτό να αλλοιώνει την ψυχή σου. Να διώξεις ότι θεωρείς πως σε κρατάει πίσω και να μην συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο από αυτό που σου αξίζει. Γιατί ακόμα και αν τώρα νομίζεις ότι δεν ξέρεις πόσο αξίζεις, όταν έρθει εκείνη η ώρα θα το καταλάβεις μόνος σου. Θα το νιώσεις.


Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Η μόδα ακούει στο όνομα Oscar de la Renta

    Ο Oscar de la Renta  δεν ήταν ένας απλός σχεδιαστής μόδας. Δεν ήταν καν από τους "καλούς". Ήταν ο καλύτερος. Πάντα θα είναι, γιατί ακόμα και αν πέθανε μέσα σε αυτά τα 82 του χρόνια κατάφερε πράγματα που πολλοί λίγοι έχουν καταφέρει στον χώρο της μόδας.

    Σήμα κατατεθέν του, τα λουλούδια και η θηλυκότητα που έδινε σε ό,τι άγγιζαν τα χέρια του.

    Γιατί σε αυτό το σημείο δεν πρέπει απλώς να ξέρεις ποιος ήταν και τι έκανε ο Oscar de la Renta. Πρέπει να ξέρεις τον τρόπο με τον οποίο έκανε τόσο κόσμο να αγαπήσουν τον ίδιο και τα δημιουργήματά του.

    Με αφορμή τον θάνατο του μεγάλου σχεδιαστή και ειδώλου, Oscar de la Renta, συγκεντρώσαμε τα 8 καλύτερα λεγόμενά του.

 "Τα προσόντα που θαυμάζω περισσότερο σε μια γυναίκα είναι η αυτοπεποίθηση και η καλοσύνη."

"Πάντα έλεγα πως για να είσαι ωραίος ντυμένος πρέπει να είσαι και ωραίος γυμνός"

"Μου αρέσει το φως, τα χρώματα και η φωτεινότητα. Μου αρέσουν τα πράγματα που είναι γεμάτα χρώματα και ζωντάνια."

"Πάντα θα υπάρχει ένας συναισθηματικός παράγοντας σε ό,τι δημιουργείς."

"Δεν με ενδιαφέρει να σοκάρω τον κόσμο. Θέλω απλά να φτιάχνω όμορφα ρούχα."

"Αν θες να δημιουργήσεις την διεθνή παρουσία σου στον χώρο της μόδας, δεν μπορείς να το κάνεις από την Νέα Υόρκη. Χρειάζεσαι την χειροτονία του Παρισιού."

"Δεν ξέρω πως να φτιάχνω καθημερινά ρούχα."

"Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της γυναίκας. Ποτέ πριν στην ιστορία του κόσμου δεν  είχαν οι γυναίκες τον έλεγχο της μοίρας τους."





(Πάντα έλεγα πως το νυφικό μου ήθελα να είναι Oscar de la Renta. Ακόμη και αν στοίχιζε περισσότερο απ' όλο μου τον γάμο.)

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Namaste, bitches.


    Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμουν φαν της γυμναστικής. Παρ όλα αυτά, έκανα. Θυμάμαι τις αδερφές μου να με παρακαλάνε να γραφτούμε σε circuit training ιστορίες και εγώ με το που βγαίνω από το γυμναστήριο να προτείνω να πάμε για burger. Θυμάμαι και μια άλλη εποχή που έκανα τα πάντα για να μην πατήσω στο γυμναστήριο. Από θαλάσσιο σκι μέχρι τένις. Αυτά μου άρεσαν. Ακόμα μου αρέσουν, αρκεί να μην με πιέζει κάποιος να τα κάνω (βλ. μαμά από την παιδική ηλικία) και να έχω παρέα (βλ. τις αδερφές μου).
    Πέρσι τον Σεπτέμβριο όμως είπα να δοκιμάσω να κάνω κάτι μόνη μου. Και άρχισα την γιόγκα. Όχι hatha, την σιχαίνομαι. Την άλλη, την vinyasa. Τώρα λοιπόν, που με χάνεις που με βρίσκεις, στην Βάρη θα είμαι να κάνω γιόγκα. Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω γιατί. Απλώς μου κόλλησε. Κάτι εκεί μέσα μου ταίριαζε.
    Η φωνή του Νίκου, οι αναπνοές και ο χαμηλός φωτισμός. Η αρμονία των κινήσεων. Το άδειασμα του μυαλού. Η ujjayai αναπνοή και η αίσθηση που νιώθεις όταν φτάνεις σπίτι. Η ηρεμία που επικρατεί στο μυαλό και στο κορμί σου. Και μπορώ να σου πω άλλες χίλιες δύο προτάσεις που θα προσπαθώ να αναλύσω και να απαντήσω στο ερώτημα του "Γιατί γιόγκα;"
    Γενικά, είμαι άνθρωπος που υπεραναλύει τα πάντα. Που αγαπάει πολύ και χαίρεται την κάθε στιγμή. Αν όμως κάτι δεν πάει καλά, θα γίνει χαμός μέσα στο κεφάλι μου. Ανατινάζονται τα πάντα και οι φρίκες που τρώω δεν μοιάζουν με κανενός. Έτσι λοιπόν η γιόγκα είναι μια διέξοδος. Και αν το δεις λίγο πιο ψυχολογικά, είναι ένα είδος θεραπείας.
    Βασικά, για να είμαι ειλικρινής, είναι τρόπος ζωής. Είναι η συνειδητοποίηση του ότι αυτή/ος είσαι και δεν μπορείς να αλλάξεις. Δεν θέλεις να αλλάξεις. Είναι η αρχή της αγάπης για τον εαυτό σου. Μέσα και έξω. Μαθαίνεις τι σου ζητάει το κορμί και η ψυχή σου. Είναι η διαδικασία που έβαλες τον εαυτό σου για να διώξεις όλο τον αρνητισμό από πάνω σου. Γιατί όπως και να το κάνουμε, βλέπεις πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις όταν απλώς δεν σκέφτεσαι τίποτα. Όταν βρίσκεις τις μικρές χαρές της ζωής.

    Μπορεί όλα αυτά εγώ να τα έμαθα από μια απόφαση που πήρα να αρχίσω την vinyasa. Μπορεί εσύ να χρειάζεσαι κάτι άλλο για να τα μάθεις. Πάντως είναι σίγουρα μέσα σου.

Namaste, bitches.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Κλείσε τα μάτια και ψάξε.

Για τις φορές που θέλησες να φύγεις μακριά. Για τα δάκρυα που κύλισαν νερό. Για την αγάπη που έχασες. Για την αγάπη που βρήκες. Για όλα αυτά που σε κάνουν αυτό που είσαι. Για άλλα τόσα πράγματα και αυτά μαζί. Όταν θα βρεις τον εαυτό σου να θέλει να φύγει. Να πάει σε χώρες μακρινές ή μια βόλτα μέχρι το επόμενο τετράγωνο. Νιώθεις τόσα πολλά. Σκέψεις που κατασπαράζουν την καρδιά σου. Κανένας δεν έφυγε για πάντα, θα σκεφτείς. Μετά από λίγο θα καταλάβεις πως όποιος έφυγε, γύρισε. Εσύ δεν θέλεις να κάνεις το ίδιο.
Κουράστηκες. Από έρωτες, διαβάσματα, δουλειές, λεφτά και φίλους. Έχεις την ανάγκη πλέον, να φύγεις. Μόνος σου, όπως ακριβώς ήρθες. Δεν είναι θέμα μοναξιάς. Δεν είναι θέμα απογοήτευσης. Είναι θέμα ανάγκης. Όλοι χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα από τα πάντα. Να πατήσουμε το κουμπί που κάνει reboot και να αφεθούμε στα όνειρα μας. Σε όλα αυτά που θέλουμε. Να μην αναλωνόμαστε σε λάθη και πάθη. Απλώς να υπάρχουμε.
Γύρνα από την άλλη και δες. Τι έχεις πίσω σου; Τι έχεις μπροστά σου; Δίπλα σου; Ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν. Ανθρώπους που σε πληγώνουν και άλλους που σε χαροποιούν. Προβλήματα καθημερινά, κλασσικά. Προσπαθείς να ξεφύγεις απ' όλους και όλα εκείνα που στην πραγματικότητα είναι στο κεφάλι σου. Μόνο όταν το συνειδητοποιήσεις, θα μάθεις να φεύγεις. Θα μάθεις να αφήνεις τελειωμένες καταστάσεις στο παρελθόν και να ανοίγεσαι σε νέες. Θα μάθεις πως ότι σε βαραίνει σε αυτή τη ζωή, δεν είναι ανάγκη να το κουβαλάς για πάντα. Θα μάθεις να ψάχνεις στο σκοτάδι όσο εύκολα ψάχνεις και στο φως.

Κλείσε τα μάτια και ψάξε. 

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Forgive OR Forget

   Οι άνθρωποι τσακώνονται, βρίζονται και τα ξαναβρίσκουν. Ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες. Πολύ συχνά όμως, όταν σπάσει το γυαλί δεν ξανακολλάει. Έχει συμβεί και στις καλύτερες οικογένειες. Φιλίες χρόνων μπορεί να διαλυθούν λόγω μιας παρεξήγησης. Μπορεί να προσποιηθούμε λίγο όλοι μας ότι είναι το ίδιο, αλλά μεταξύ μας, ποτέ δεν είναι.
    Εσύ ζούσες τον έρωτα. Μπάμ, το κέρατο. Ήρθε και ο χωρισμός (φαντάζομαι) λίγο αργότερα και τέλος. Τον ξανασυναντάς όμως και ο έρωτας έχει τον τρόπο του. Πάντα μπαίνει ανάμεσα στα πιο αταίριαστα ζευγάρια και σε λάθος στιγμή. Μπορεί όμως εσύ να μην έχεις ξεχάσει όλα τα πάνδεινα που πέρασες και μπορεί μέσα σου να τον έχεις συγχωρέσει και να θες να είστε πάλι ζευγάρι. Όπως παλιά. Από την άλλη, μπορεί εσύ να έχεις ξεχαστεί, γιατί ντάξει άνθρωποι είμαστε, ξεχνάμε. Παρ' όλα αυτά όταν τον θυμηθείς να μην τον έχεις συγχωρέσει πλήρως. Θες όμως να ξαναπροσπαθήσεις γιατί νιώθεις ότι η σχέση σας δεν έχει κάνει ακόμη τον κύκλο της. Με μπηχτές και υπονοούμενα καμία σχέση δεν ξαναχτίστηκε. Όμως σε ρωτώ, γίνεται και να τον συγχωρέσεις και να το ξεχάσεις;
    Έχεις μια φιλία δέκα χρόνων. Μπάμ, ένας τσακωμός. Μια παρεξήγηση τόσο ανούσια και για τόσο μικρά πράγματα. Κάποιος από τους δύο όμως λέει πράγματα πολύ βαριά. Πράγματα που δεν είχε ξαναναφέρει ποτέ, που δεν ήξερες ότι τα έχεις κάνει καν. Μέσα από τέτοια ξεσπάσματα καταλαβαίνεις τον άλλον. Και όσο και αν προσπαθήσεις μετά, όσο και αν τον αγαπάς, δεν θα είναι το ίδιο. Γιατί πολύ απλά όσο και να τον συγχωρέσεις για όλα αυτά που είπε, θα θυμάσαι πάντα πως ένιωσες εκείνη την στιγμή. Θα νιώθεις πάντα περίεργα μπροστά του. Σκέφτεσαι αν αξίζεις και προσπαθείς. Προσπαθείς να σώσεις όλα εκείνα που δεν σώζονται. Δεν είναι η κακία ή η ζήλια του άλλου. Δεν είναι ο λόγος του τσακωμού, ούτε το ότι δεν ήταν εκεί στα δύσκολα. Είναι όλα αυτά που νιώθεις και όλα αυτά που σκέφτεσαι. Γιατί όσο κρίμα και αν είναι οι φιλίες να διαλύονται στο λεπτό, το λεπτό είναι τόσο φαινομενικό. Μέσα σε ένα λεπτό φωνών και κλάματων, κρύβονται χρόνια μικροπροβλημάτων και κάποιος που δεν τα εξωτερικεύει. Και σε αυτήν την περίπτωση όσο και αν συγχωρέσεις, δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
    Η αγάπη και στις δύο περιπτώσεις είναι μεγάλη και διαφορετική. Προβλήματα και τσακωμοί που δημιουργούνται είτε σε μια στιγμή, είτε σε χρόνια ολόκληρα. Χωρίς να είναι επιλογή σου, μπαίνεις σε μια διαδικασία να διαλέξεις. Εύχεσαι να ήταν όλα όπως πριν γιατί εσύ δεν φταις σε κάτι. Είσαι ο παθητικός χαρακτήρας του έργου. Και όμως, η αγάπη για τον άλλον δεν φτάνει να σβήσει τις αναμνήσεις σας. Και ξανά, συγχωρείς αλλά δεν ξεχνάς, ή ξεχνάς χωρίς να συγχωρείς. Διαγράφεις κάποιον ή διαλέγεις να έχει κάποιον μικρότερο ρόλο στην ταινία της ζωής σου. Όπως και να έχει, "you can't undo something that is already done."

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Οι καινούργιες διαστάσεις του φλερτ

Ζούμε σε μια εποχή που το φλερτ έχει αλλάξει μαζί με την πρόοδο της τεχνολογίας. Και υπάρχει το 90% των ανθρώπων που πιστεύουν ότι αυτό είναι καλό και υπάρχουμε και εμείς, το άλλο 10% που πιστεύει ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στην έσχατη μορφή τους. Εμείς λοιπόν, που φταίμε για αυτό, εμείς οι ίδιοι το ακολουθούμε. Όμως, τι επιλογές μπορούμε να έχουμε; Ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Να λέμε όλα αυτά που θέλουμε και νιώθουμε, κοιτάζοντας τον άλλον. Αγγίζοντάς τον. Η οθόνη του υπολογιστή σου δε σου προσφέρει τίποτα από αυτά. Ούτε καν αυτήν την κάποια ασφάλεια που νομίζεις.
      Έχω βγει έξω και έχω δει όλους αυτούς που είναι τόσο θαρραλέοι πίσω από το τσατ, να κάθονται πίνοντας το ποτό τους και να ρίχνουν κρυφά βλέμματα. Αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν ούτε να κοιτάξουν την κοπέλα, πως θα πάνε να της μιλήσουν; Περιμένουν όμως. Περιμένουν την κοπέλα που θα σηκωθεί προς το μέρος τους και θα τους πιάσει την κουβέντα. Παιδιά, μήπως να σας κεράσουμε και ένα ποτό;
        Που πήγε ο ρομαντισμός; Οι βόλτες στην Αθήνα, τα τουλάχιστον 20λεπτα στησίματα στα ραντεβού, το άγχος για το τι θα βάλεις. Εκείνος που θα σε κοιτάξει από την άκρη του μπαρ προσεγγίζοντας σε με τον πιο ευγενικό και πιο γοητευτικό τρόπο. Εκείνος που θα σε σταματήσει στο μετρό για να σου πει πόσο όμορφη είσαι και που δεν θα τον ξαναδείς ποτέ. Υπάρχουν και αυτοί, ως μειονότητα του πληθυσμού. Γιατί πλέον υπάρχει τόση σαβούρα εκεί έξω που πιάνεις τον εαυτό σου να μην θες να βγεις καν.
    Οι άλλοι δε, που έχουν βολευτεί πίσω από το account τους στο facebook και την οθόνη του κινητού τους, κάνουν ολόκληρες ερωτικές εξομολογήσεις. Και εμείς τα έχουμε κάνει αυτά, και τα επικροτούμε. Γιατί όμως να σταματάει εκεί; Ανοίγουν τα φύλλα τους πάνω στο τραπέζι και μαζί και την καρδιά τους. Τα συναισθήματα που δυσκολεύονταν τόσο καιρό να βγάλουν βγαίνουν στην επιφάνεια και μένουν εκεί. Αιωρούνται μέχρι να τα πιάσει κάποιος να τα κάνει πράξη. Θα τα πιάσει όμως; Συνηθίσαμε στο να λέμε πράγματα που ποτέ δεν θα συμβούν, απλά για να τα πούμε. Και ας είναι στο χέρι μας. Κάνουμε το μπαμ και μετά τίποτα. Καπνός.


    Μήπως η ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι όλο και περισσότεροι τρόποι επικοινωνίας, να μην μας βοηθάνε στην πραγματικότητα, να επικοινωνήσουμε ; Μήπως πρέπει να πάρουμε λίγο πιο σοβαρά το ότι οι πράξεις μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια; Μήπως να σταματήσουμε επιτέλους να μιλάμε και να αρχίσουμε να κάνουμε όσα είπαμε πραγματικότητα;
Λέω τώρα εγώ, μια ιδέα.

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ας μιλήσουμε για τον έρωτα..

Ο έρωτας. Μάλιστα. Σε κάτι τέτοια λέω πως δεν πιστεύω και το παίζω σκληρή ενώ στην ουσιά το μόνο που θέλω είναι να ερωτευτώ. Να ερωτευτώ τρελά, παρόλο που κάθε φορά είναι και χειρότερο. Και όσο πιο οδυνηρό τόσο πιο απαραίτητο.
Ο έρωτας σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις, με εκείνον που δεν το περιμένεις και όμως μετά κάτι περιμένεις. Αστείο. Παλεύεις με τις σκέψεις σου, με τον εαυτό σου τον ίδιο και νομίζεις ότι μπορείς να σε ξεγελάσεις. Μέχρι να αφεθείς. Τότε όλα αλλάζουν. Φτάνεις στο άλλο άκρο. Κατεβαίνουν οι άμυνες που τόσο καιρό πάλευες να κρατήσεις. Αφήνεις τον εαυτό σου να νιώσει τα πάντα. Χαρές και λύπες, στον ίδιο βαθμό. Πιάνεσαι με μικροπράγματα, δεν βλέπεις μπροστά σου. Και ολά αυτα για να ζήσεις τον έρωτα. Δημιουργείς τον ιδανικό άνθρωπο για σένα μέχρι την στιγμή που μία του φράση, μία του πράξη θα τα διαλύσει όλα. Και εσένα μαζί. Γιατί απο την στιγμή που άφησες τους τοίχους σου να πέσουν, τα νιώθεις όλα. Ποιός έρωτας;
Εκείνος που σε χτύπησε εξ' αρχής. Εκείνος που δεν ήθελες. Εκείνος που σε έκανε να παραδεχτείς στον εαυτό σου όλα αυτά που νιώθεις μόνο και μόνο για να σε διαλύσει. Άλλος πρίν  καλά καλά αρχίσει, άλλος μετά από καιρό. Αλλά είναι το ίδιο επίπονο όταν χάνεται. Γκρεμίζεται το είναι σου.
Είναι όμως τόσο ωραίο όταν το ζεις. Τόσο πολύ που ξεχνάς όλες τις προηγούμενες κατηφόρες που πήρες. Ξεχνάς τον πόνο που δεν σε άφηνε να κοιμηθείς. Το κλάμα που δεν άξιζε κανείς. Και ξανά το ίδιο. Αφήνεσαι. Και ίσως μερικές φορές κρατάει περισσότερο απο τους προηγούμενους. Ίσως αυτήν την φορά δεν θα σε πληγώσουν, εσύ θα πληγώσεις. Όμως και το να πληγώνεις πονάει. Πονάει γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους πως είναι.
Ποιόν κοροιδεύουμε όμως; Όσες φορές και να δεις το "Περηφάνεια και Προκατάληψη", ο έρωτας θα πνίγεται μέχρι που κάποιος θα χρειαστεί να μιλήσει. Και θα έχει ένα και μόνο τέλος, αίσιο. Πότε θα μάθεις ότι ο κύριος Ντάρσυ θα αργήσει ή μπορεί και να μην έρθει ποτέ; Πότε θα καταλάβεις ότι για να τον βρεις θα πρέπει να φας τα μούτρα σου εκατομμύρια φορές; Θα πρέπει να πονέσεις, να κλάψεις, να γελάσεις, να αφεθείς, να χαθείς, να μπερδευτείς. Μόνο που πολλές φορές ξεχνιέσαι και μπρεδεύεται το αύριο με το χτές.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Τα παιχνίδια των σχέσεων

    Είχα ακούσει κάπου πως ίσως τα παιχνίδια που παίζαμε σαν παιδιά μας προετοιμάζουν για εκείνα που θα παίζουμε σαν ενήλικες. Τα παιχνίδια των σχέσεων. Δεν ξέρω αν ισχυεί, αλλά ακούγεται πολύ λογικό. Γιατί να χρειάζεται σε κάθε μας νέα γνωριμία να ακολουθούμε κάποιους άγραφους κανόνες που θα μας εξασφαλίζουν την ανοδική (ας πούμε) πορεία της σχέσης μας με το άλλο άτομο; Γιατί να χρειάζεται να παίζεις τα παιχνίδια που θέλει ο άλλος; Ή γιατί να θες εσύ ο ίδιος/η ίδια να παίζεις με τις σχέσεις σου;
    Βγαίνεις ένα ραντεβού και απλώς σκέφτεσαι πως η καλύτερη κατάληξη που μπορεί να έχει είναι ένα φιλί για καληνύχτα. Πράγμα που από την μία ναι, είναι πολύ ρομαντικό, αλλά από την άλλη άσε και κάτι στην αβεβαιότητα του μέλλοντος. Αν κάνεις το "λάθος", σύμφωνα πάντα με τα παιχνίδια που παίζουμε, και πας σπίτι του αμέσως χάνει κάθε ενδιαφέρον η κατάσταση και ίσως να βγεις με έναν άλλον γιατί δεν θα βγει πουθενά όλο αυτό. Ποιος λέει ότι το να κοιμηθείς με τον άλλον από το πρώτο ραντεβού δείχνει την ασόβαρη στάση σου σε όλο αυτό; Δεν μπορεί δηλαδή να έχει πάει τόσο καλά και να κάνεις για μια φορά αυτό που όντως θέλεις; Για την στιγμή και μόνο.
    Η άλλη εκδοχή είναι να παίζει ο ένας από τους δύο παιχνίδια εντός της σχέσης. Και δεν εννοώ σεξουαλικά. Ξαφνικά, νομίζεις πως δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, αν σε θέλουν, αν τους θες, αν θα χωρίσεις, αν θα παντρευτείς. Κάθεσαι και τα υπεραναλύεις όλα και βρίσκεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση χειρότερη από εκείνη που ήσουν όταν ακόμα βγαίνατε για πρώτη ή και τρίτη φορά. Τι φάση παιδιά; Δεν γίνεται να διαβάζει ο ένας το μυαλό του άλλου. Και φυσικά δεν μπορείς να δείξεις τα χαρτιά σου γιατί είναι άγραφος κανόνας. Καταστροφή.
    Και ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά; Για να υπάρχει ενδιαφέρον, λίγο τακτ και κάποιοι βασικοί κανόνες . Γιατί δεν θέλεις ο άλλος να θεωρήσει ότι δεν τον παίρνεις στα σοβαρά και για να βγαίνεις ραντεβού και να μην τον ψαρεύεις από κάποιο μπαρ ίσως σου αρέσει περισσότερο από το να κοιμηθείς, και μόνο, μαζί του. Γιατί όταν είσαι σε μια σχέση πρέπει να υπάρχει και λίγο μυστήριο. Αν κάποιος από τους δύο δείχνει δεδομένος, τότε ο άλλος θα συνεχίσει να ψάχνεται. Κανείς ποτέ δεν ευχαριστήθηκε την σχέση του με κάποιον δεδομένο. Συνήθως αυτούς τους κρατάμε για back up για τις κρύες νύχτες του χειμώνα και της ζωής μας ως single.
    Επομένως, το να παίζεις παιχνίδια με τους άγραφους κανόνες των σχέσεων ναι μεν δείχνει μια υγιέστατη σχέση αλλά με κάποιο μέτρο. Χωρίς να φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι βράδυ πρωί για τα αισθήματα που τρέφει ο άλλος για σένα. Τώρα για τους κανόνες των πρώτων ραντεβού, πολύ θα ήθελα να υποστηρίξω όλες τις κοπέλες που κάνουν αυτό που θέλουν και μπράβο τους αλλά υπάρχουν και οι υπόλοιπες που πραγματικά πιστεύουν σε αυτούς τους κανόνες. Κάποιους κανόνες που αν δεν υπήρχαν η ζωή μας ή θα ήταν ένα μπάχαλο (βλέπε παιδιά των λουλουδιών) ή θα ήταν πάρα πολύ απλή. Αν θέλαμε όμως η ζωή μας να είναι απλή δεν θα παίζαμε τόσα παιχνίδια μεταξύ μας από επιλογή. (Χωρίς να λέω πως είναι επιλογή όλων μας)
      Πρέπει όλοι να παίζουμε με τα παιχνίδια τους όμως; Και αν κάποιο δεν μας αρέσει γιατί παρατράβηξε, πως θα φτάσουμε στο σημείο να του πούμε να σταματήσει; Ολόκληροι άντερες και ολόκληρες κοπέλες να κρύβονται πίσω από όλα αυτά που νιώθουν για τόσο καιρό. Και αφού οι άγραφοι κανόνες των σχέσεων είναι κάτι που οι περισσότεροι απο εμάς θέλουν να υπάρχει αλλά δεν ξέρουν που αρχίζει και που τελειώνει, μήπως να τους γράψουμε;

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Μέσα σε τόσα ψέματα, πόση αλήθεια μπορείς να αντέξεις;

    Είχε παει τρεις τα ξημερώματα και καθόμουν στο μπαλκόνι μου και σκεφτόμουν. Είχα πάρα πολύ καιρό να κάτσω να συνειδητοποιήσω και να σκεφτώ όλα αυτά που μου συνέβαιναν. Ένιωθα ότι το είχα ανάγκη. Το ένα βέβαια οδήγησε στο άλλο και άρχισα να σκέφτομαι όλα τα μικρά ψέματα που θυμάμαι να έχω πει τελευταία. Δεν ήταν πολλά, τα έβρισκα μπροστά μου όμως.
    Τα ψέματα είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μας που θέλοντας ή μη δεν μπορούμε να αποφύγουμε αλλά μπορούμε να τα μειώσουμε. Κάποιες φορές μικρά και "αθώα", όπως πολύ από εμάς τα λένε και άλλες φορές από εκείνα τα μεγάλα που σε γεμίζουν τύψεις. Μήπως όμως, όλα τα ψέματα σε γεμίζουν τύψεις;
    Έχεις σίγουρα βρεθεί και εσύ σε καταστάσεις που αυτόματα σου βγαίνει να πεις ψέματα πριν καν καταλάβεις τι σε έχουν ρωτήσει ή τι ακριβώς έχεις ξεστομίσει. Και μετά είναι ήδη πολύ αργά για να το πάρεις πίσω ή να πεις κάτι άλλο. Εκτός αν συνεχίσεις την πρόταση πετώντας μια φράση του τύπου "όχι, ψέματα" αλλά και αυτό πρέπει να το κάνεις με πολύ φυσικότητα. Πράγμα που σε κάνει να καταλάβεις πως τα ψέματα μόνο σε μπλεξίματα μπορούν να σε οδηγήσουν, αφού μέχρι και η επεξήγηση τους είναι ένα μπλέξιμο.
    Δεν μου αρέσουν τα ψέματα και τα αποφεύγω όσο περισσότερο μπορώ γιατί θεωρώ πως η ειλικρίνεια είναι κάτι πολύ σημαντικό στην ζωή μας. Γιατί πάνω στην ειλικρίνεια χτίζονται σχέσεις.  Σχέσεις που έρχονται τα ψέματα να γκρεμίσουν με τόση ευκολία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν άξιζε το ψέμα σου να γκρεμίσει κάτι που με τόσο κόπο είχες χτίσει. Όμως δεν κατηγορώ όσους λένε ψέματα. Κάθε άλλο, τους δικαιολογώ γιατί πολλές φορές  έχω δει πως είναι να μην προλαβαίνεις να κρατήσεις μέσα σου ένα ψέμα. Έχω δει πως είναι να φοβάσαι πως η αλήθεια θα τα αλλάξει όλα. Να ντρέπεσαι για κάτι που δεν είναι ντροπή αν το καλοσκεφτείς. Μόνο που ο φόβος και η ντροπή δεν θα σε αφήσουν να καλοσκεφτείς τίποτα την ώρα που βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τον συνάνθρωπό σου.
    Παρ' όλες τις δικαιολογίες που λέω (κυρίως για μένα), πραγματικά πιστεύω πως το ψέμα δεν βγάζει πουθενά. Γιατί ακόμα και αυτό το μικρό ψεματάκι που είχες πει πριν μερικούς μήνες, θα το βρεις μπροστά σου. Και αυτό είναι κάτι σίγουρο. Τότε λοιπόν δεν θα μπορείς να πεις την αλήθεια αλλά ούτε και να την αποφύγεις. Επομένως, ή ποντάρεις στην όχι-και-τόσο-καλή μνήμη του άλλου, ώστε να πεις την αλήθεια all over again, ή απλώς αρχίζεις και χτίζεις τον πύργο των ψεμάτων. Πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να έχεις εσύ διπλή μνήμη και δυνατή καρδιά, αφού τόσα ψέματα και τόσες τύψεις δεν μπορούν να αντέξουν πολλοί.
    Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να πεις ψέματα, λοιπόν. Καμία ντροπή στα πράγματα που δεν έχεις κάνει στην ζωή σου. Κανένας φόβος για το μέλλον. Και αν και θα σου ακουστεί κλισέ αυτό, ότι είναι να γίνει θα γίνει. Τα ψέματα δεν θα αλλάξουν το αποτέλεσμα σε καμία περίπτωση, απλώς θα πάρεις μια παράταση που θα την πληρώσεις στο τέλος. Γιατί τα ψέματα είναι βόμβες που μπορούν να σκάσουν ανά πάσα στιγμή. Είναι αδιέξοδα και βάρος στην ψυχή σου, ειδικά αν τα λες σε αυτούς που αγαπάς πολύ. Και είναι εύκολο να κατηγορείς τους άλλους, να λες ότι εκείνοι σε οδήγησαν σε αυτό. Οι άνθρωποι όμως έτσι είναι. Ελάχιστοι από εμάς παίρνουν μερίδιο ευθύνης, αν όχι όλη την ευθύνη, πάνω τους.