Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Αυτά που θα αφήσεις ίσως είναι αυτά που πρέπει να κρατήσεις


    (Είναι μερικές βδομάδες που βλέπω μια συγκεκριμένη διαφήμιση της Free People και την ακούω ξανά και ξανά. Για να σε βάλω λίγο στο κλίμα, είναι μια μητέρα που μόλις απεβίωσε και ακούγεται να διαβάζει ένα γράμμα στην κόρη της. )



"It's okay to hold on tight and to let go" [...]


    Η παραπάνω φράση με έκανε να θέλω να γράψω κάτι για έμενα, μετά από τόσο καιρό. Να θέλω να πω πως μερικές φορές δεν αρκεί το να αγνοήσουμε κάτι που μας απασχολεί. Δεν αρκεί το να το θάψουμε βαθιά μέσα μας. Αντιθέτως, θα γίνει χειρότερο. Αυτό όμως είναι κάτι που ήδη ξέρεις.
    Εκείνο που δεν ξέρεις είναι πως πρέπει να μάθεις να αφήνεις πράγματα πίσω σου, όπως και να κρατάς μερικά. Να μάθεις πως μερικοί έρωτες δεν εκπληρώνονται και πως μερικούς ανθρώπους δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας όσο και αν θέλουμε. Πρέπει όμως και να μάθεις, ότι δεν είναι πάντα καλό να αφήνεις κάτι. Μερικές φορές πρέπει να κρατάς γερά κάποιον που έχει φύγει γιατί είναι το μόνο που έχεις. Να κρατάς γερά μια ανάμνηση, ένα τραγούδι, ένα όνειρο. Θυμήσου πως κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν από την ζωή μας επειδή το θέλουν αλλά επειδή πρέπει.
    Δεν πειράζει να αγαπάς πολύ. Δεν είναι αδυναμία. Αδυναμία είναι να μην το λες. Να το κρατάς για εσένα και να μην το δείχνεις με όσες ευκαιρίες έχεις. Υπάρχουν και οι άνθρωποι που αν δεν χάσεις δεν θα εκτιμήσεις ποτέ αλλά και εκείνοι που πρέπει να παλέψεις για να κρατήσεις. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι σε αυτήν την ζωή.
    Το παρελθόν δεν είναι απαραίτητα κακό, αρκεί να μην ζεις εκεί. Το ίδιο και το μέλλον. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν και μόνο εσύ αποφασίζεις το τι θα κάνεις με τα κομμάτια που άφησαν πίσω τους. Αν είσαι τυχερός θα τα ξανακολλήσεις και ίσως τρέξεις λίγο να τους προλάβεις. Αν πάλι η τύχη σου γύρισε την πλάτη, δεν θα έχεις την ευκαιρία να τρέξεις παρά μόνο να προσπαθήσεις να κρατήσεις όποιο κομμάτι σου κάνει. Όποιο κομμάτι σε βοηθήσει να προχωρήσεις. Ένα μόνο είναι σίγουρο, όποιον και αν χάσεις, όπως και αν τον χάσεις, τα κομμάτια θα είναι πολλά και μπορεί να μην ξανακολλήσουν με την πρώτη προσπάθεια.
    Πρέπει λοιπόν, να μάθεις πως δεν περνάνε όλα από το χέρι σου αλλά ότι περνάει, να το πιάνεις. Να μην αφήσεις το σώμα σου να καθορίσει τον δρόμο που θα διανύσεις αλλά το μυαλό σου. Να κρατήσεις ότι περισσότερο μπορείς από εκείνους που φεύγουν, χωρίς αυτό να αλλοιώνει την ψυχή σου. Να διώξεις ότι θεωρείς πως σε κρατάει πίσω και να μην συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο από αυτό που σου αξίζει. Γιατί ακόμα και αν τώρα νομίζεις ότι δεν ξέρεις πόσο αξίζεις, όταν έρθει εκείνη η ώρα θα το καταλάβεις μόνος σου. Θα το νιώσεις.


Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Η μόδα ακούει στο όνομα Oscar de la Renta

    Ο Oscar de la Renta  δεν ήταν ένας απλός σχεδιαστής μόδας. Δεν ήταν καν από τους "καλούς". Ήταν ο καλύτερος. Πάντα θα είναι, γιατί ακόμα και αν πέθανε μέσα σε αυτά τα 82 του χρόνια κατάφερε πράγματα που πολλοί λίγοι έχουν καταφέρει στον χώρο της μόδας.

    Σήμα κατατεθέν του, τα λουλούδια και η θηλυκότητα που έδινε σε ό,τι άγγιζαν τα χέρια του.

    Γιατί σε αυτό το σημείο δεν πρέπει απλώς να ξέρεις ποιος ήταν και τι έκανε ο Oscar de la Renta. Πρέπει να ξέρεις τον τρόπο με τον οποίο έκανε τόσο κόσμο να αγαπήσουν τον ίδιο και τα δημιουργήματά του.

    Με αφορμή τον θάνατο του μεγάλου σχεδιαστή και ειδώλου, Oscar de la Renta, συγκεντρώσαμε τα 8 καλύτερα λεγόμενά του.

 "Τα προσόντα που θαυμάζω περισσότερο σε μια γυναίκα είναι η αυτοπεποίθηση και η καλοσύνη."

"Πάντα έλεγα πως για να είσαι ωραίος ντυμένος πρέπει να είσαι και ωραίος γυμνός"

"Μου αρέσει το φως, τα χρώματα και η φωτεινότητα. Μου αρέσουν τα πράγματα που είναι γεμάτα χρώματα και ζωντάνια."

"Πάντα θα υπάρχει ένας συναισθηματικός παράγοντας σε ό,τι δημιουργείς."

"Δεν με ενδιαφέρει να σοκάρω τον κόσμο. Θέλω απλά να φτιάχνω όμορφα ρούχα."

"Αν θες να δημιουργήσεις την διεθνή παρουσία σου στον χώρο της μόδας, δεν μπορείς να το κάνεις από την Νέα Υόρκη. Χρειάζεσαι την χειροτονία του Παρισιού."

"Δεν ξέρω πως να φτιάχνω καθημερινά ρούχα."

"Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της γυναίκας. Ποτέ πριν στην ιστορία του κόσμου δεν  είχαν οι γυναίκες τον έλεγχο της μοίρας τους."





(Πάντα έλεγα πως το νυφικό μου ήθελα να είναι Oscar de la Renta. Ακόμη και αν στοίχιζε περισσότερο απ' όλο μου τον γάμο.)

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Namaste, bitches.


    Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμουν φαν της γυμναστικής. Παρ όλα αυτά, έκανα. Θυμάμαι τις αδερφές μου να με παρακαλάνε να γραφτούμε σε circuit training ιστορίες και εγώ με το που βγαίνω από το γυμναστήριο να προτείνω να πάμε για burger. Θυμάμαι και μια άλλη εποχή που έκανα τα πάντα για να μην πατήσω στο γυμναστήριο. Από θαλάσσιο σκι μέχρι τένις. Αυτά μου άρεσαν. Ακόμα μου αρέσουν, αρκεί να μην με πιέζει κάποιος να τα κάνω (βλ. μαμά από την παιδική ηλικία) και να έχω παρέα (βλ. τις αδερφές μου).
    Πέρσι τον Σεπτέμβριο όμως είπα να δοκιμάσω να κάνω κάτι μόνη μου. Και άρχισα την γιόγκα. Όχι hatha, την σιχαίνομαι. Την άλλη, την vinyasa. Τώρα λοιπόν, που με χάνεις που με βρίσκεις, στην Βάρη θα είμαι να κάνω γιόγκα. Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω γιατί. Απλώς μου κόλλησε. Κάτι εκεί μέσα μου ταίριαζε.
    Η φωνή του Νίκου, οι αναπνοές και ο χαμηλός φωτισμός. Η αρμονία των κινήσεων. Το άδειασμα του μυαλού. Η ujjayai αναπνοή και η αίσθηση που νιώθεις όταν φτάνεις σπίτι. Η ηρεμία που επικρατεί στο μυαλό και στο κορμί σου. Και μπορώ να σου πω άλλες χίλιες δύο προτάσεις που θα προσπαθώ να αναλύσω και να απαντήσω στο ερώτημα του "Γιατί γιόγκα;"
    Γενικά, είμαι άνθρωπος που υπεραναλύει τα πάντα. Που αγαπάει πολύ και χαίρεται την κάθε στιγμή. Αν όμως κάτι δεν πάει καλά, θα γίνει χαμός μέσα στο κεφάλι μου. Ανατινάζονται τα πάντα και οι φρίκες που τρώω δεν μοιάζουν με κανενός. Έτσι λοιπόν η γιόγκα είναι μια διέξοδος. Και αν το δεις λίγο πιο ψυχολογικά, είναι ένα είδος θεραπείας.
    Βασικά, για να είμαι ειλικρινής, είναι τρόπος ζωής. Είναι η συνειδητοποίηση του ότι αυτή/ος είσαι και δεν μπορείς να αλλάξεις. Δεν θέλεις να αλλάξεις. Είναι η αρχή της αγάπης για τον εαυτό σου. Μέσα και έξω. Μαθαίνεις τι σου ζητάει το κορμί και η ψυχή σου. Είναι η διαδικασία που έβαλες τον εαυτό σου για να διώξεις όλο τον αρνητισμό από πάνω σου. Γιατί όπως και να το κάνουμε, βλέπεις πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις όταν απλώς δεν σκέφτεσαι τίποτα. Όταν βρίσκεις τις μικρές χαρές της ζωής.

    Μπορεί όλα αυτά εγώ να τα έμαθα από μια απόφαση που πήρα να αρχίσω την vinyasa. Μπορεί εσύ να χρειάζεσαι κάτι άλλο για να τα μάθεις. Πάντως είναι σίγουρα μέσα σου.

Namaste, bitches.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Κλείσε τα μάτια και ψάξε.

Για τις φορές που θέλησες να φύγεις μακριά. Για τα δάκρυα που κύλισαν νερό. Για την αγάπη που έχασες. Για την αγάπη που βρήκες. Για όλα αυτά που σε κάνουν αυτό που είσαι. Για άλλα τόσα πράγματα και αυτά μαζί. Όταν θα βρεις τον εαυτό σου να θέλει να φύγει. Να πάει σε χώρες μακρινές ή μια βόλτα μέχρι το επόμενο τετράγωνο. Νιώθεις τόσα πολλά. Σκέψεις που κατασπαράζουν την καρδιά σου. Κανένας δεν έφυγε για πάντα, θα σκεφτείς. Μετά από λίγο θα καταλάβεις πως όποιος έφυγε, γύρισε. Εσύ δεν θέλεις να κάνεις το ίδιο.
Κουράστηκες. Από έρωτες, διαβάσματα, δουλειές, λεφτά και φίλους. Έχεις την ανάγκη πλέον, να φύγεις. Μόνος σου, όπως ακριβώς ήρθες. Δεν είναι θέμα μοναξιάς. Δεν είναι θέμα απογοήτευσης. Είναι θέμα ανάγκης. Όλοι χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα από τα πάντα. Να πατήσουμε το κουμπί που κάνει reboot και να αφεθούμε στα όνειρα μας. Σε όλα αυτά που θέλουμε. Να μην αναλωνόμαστε σε λάθη και πάθη. Απλώς να υπάρχουμε.
Γύρνα από την άλλη και δες. Τι έχεις πίσω σου; Τι έχεις μπροστά σου; Δίπλα σου; Ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν. Ανθρώπους που σε πληγώνουν και άλλους που σε χαροποιούν. Προβλήματα καθημερινά, κλασσικά. Προσπαθείς να ξεφύγεις απ' όλους και όλα εκείνα που στην πραγματικότητα είναι στο κεφάλι σου. Μόνο όταν το συνειδητοποιήσεις, θα μάθεις να φεύγεις. Θα μάθεις να αφήνεις τελειωμένες καταστάσεις στο παρελθόν και να ανοίγεσαι σε νέες. Θα μάθεις πως ότι σε βαραίνει σε αυτή τη ζωή, δεν είναι ανάγκη να το κουβαλάς για πάντα. Θα μάθεις να ψάχνεις στο σκοτάδι όσο εύκολα ψάχνεις και στο φως.

Κλείσε τα μάτια και ψάξε. 

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Forgive OR Forget

   Οι άνθρωποι τσακώνονται, βρίζονται και τα ξαναβρίσκουν. Ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες. Πολύ συχνά όμως, όταν σπάσει το γυαλί δεν ξανακολλάει. Έχει συμβεί και στις καλύτερες οικογένειες. Φιλίες χρόνων μπορεί να διαλυθούν λόγω μιας παρεξήγησης. Μπορεί να προσποιηθούμε λίγο όλοι μας ότι είναι το ίδιο, αλλά μεταξύ μας, ποτέ δεν είναι.
    Εσύ ζούσες τον έρωτα. Μπάμ, το κέρατο. Ήρθε και ο χωρισμός (φαντάζομαι) λίγο αργότερα και τέλος. Τον ξανασυναντάς όμως και ο έρωτας έχει τον τρόπο του. Πάντα μπαίνει ανάμεσα στα πιο αταίριαστα ζευγάρια και σε λάθος στιγμή. Μπορεί όμως εσύ να μην έχεις ξεχάσει όλα τα πάνδεινα που πέρασες και μπορεί μέσα σου να τον έχεις συγχωρέσει και να θες να είστε πάλι ζευγάρι. Όπως παλιά. Από την άλλη, μπορεί εσύ να έχεις ξεχαστεί, γιατί ντάξει άνθρωποι είμαστε, ξεχνάμε. Παρ' όλα αυτά όταν τον θυμηθείς να μην τον έχεις συγχωρέσει πλήρως. Θες όμως να ξαναπροσπαθήσεις γιατί νιώθεις ότι η σχέση σας δεν έχει κάνει ακόμη τον κύκλο της. Με μπηχτές και υπονοούμενα καμία σχέση δεν ξαναχτίστηκε. Όμως σε ρωτώ, γίνεται και να τον συγχωρέσεις και να το ξεχάσεις;
    Έχεις μια φιλία δέκα χρόνων. Μπάμ, ένας τσακωμός. Μια παρεξήγηση τόσο ανούσια και για τόσο μικρά πράγματα. Κάποιος από τους δύο όμως λέει πράγματα πολύ βαριά. Πράγματα που δεν είχε ξαναναφέρει ποτέ, που δεν ήξερες ότι τα έχεις κάνει καν. Μέσα από τέτοια ξεσπάσματα καταλαβαίνεις τον άλλον. Και όσο και αν προσπαθήσεις μετά, όσο και αν τον αγαπάς, δεν θα είναι το ίδιο. Γιατί πολύ απλά όσο και να τον συγχωρέσεις για όλα αυτά που είπε, θα θυμάσαι πάντα πως ένιωσες εκείνη την στιγμή. Θα νιώθεις πάντα περίεργα μπροστά του. Σκέφτεσαι αν αξίζεις και προσπαθείς. Προσπαθείς να σώσεις όλα εκείνα που δεν σώζονται. Δεν είναι η κακία ή η ζήλια του άλλου. Δεν είναι ο λόγος του τσακωμού, ούτε το ότι δεν ήταν εκεί στα δύσκολα. Είναι όλα αυτά που νιώθεις και όλα αυτά που σκέφτεσαι. Γιατί όσο κρίμα και αν είναι οι φιλίες να διαλύονται στο λεπτό, το λεπτό είναι τόσο φαινομενικό. Μέσα σε ένα λεπτό φωνών και κλάματων, κρύβονται χρόνια μικροπροβλημάτων και κάποιος που δεν τα εξωτερικεύει. Και σε αυτήν την περίπτωση όσο και αν συγχωρέσεις, δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
    Η αγάπη και στις δύο περιπτώσεις είναι μεγάλη και διαφορετική. Προβλήματα και τσακωμοί που δημιουργούνται είτε σε μια στιγμή, είτε σε χρόνια ολόκληρα. Χωρίς να είναι επιλογή σου, μπαίνεις σε μια διαδικασία να διαλέξεις. Εύχεσαι να ήταν όλα όπως πριν γιατί εσύ δεν φταις σε κάτι. Είσαι ο παθητικός χαρακτήρας του έργου. Και όμως, η αγάπη για τον άλλον δεν φτάνει να σβήσει τις αναμνήσεις σας. Και ξανά, συγχωρείς αλλά δεν ξεχνάς, ή ξεχνάς χωρίς να συγχωρείς. Διαγράφεις κάποιον ή διαλέγεις να έχει κάποιον μικρότερο ρόλο στην ταινία της ζωής σου. Όπως και να έχει, "you can't undo something that is already done."

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Οι καινούργιες διαστάσεις του φλερτ

Ζούμε σε μια εποχή που το φλερτ έχει αλλάξει μαζί με την πρόοδο της τεχνολογίας. Και υπάρχει το 90% των ανθρώπων που πιστεύουν ότι αυτό είναι καλό και υπάρχουμε και εμείς, το άλλο 10% που πιστεύει ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στην έσχατη μορφή τους. Εμείς λοιπόν, που φταίμε για αυτό, εμείς οι ίδιοι το ακολουθούμε. Όμως, τι επιλογές μπορούμε να έχουμε; Ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Να λέμε όλα αυτά που θέλουμε και νιώθουμε, κοιτάζοντας τον άλλον. Αγγίζοντάς τον. Η οθόνη του υπολογιστή σου δε σου προσφέρει τίποτα από αυτά. Ούτε καν αυτήν την κάποια ασφάλεια που νομίζεις.
      Έχω βγει έξω και έχω δει όλους αυτούς που είναι τόσο θαρραλέοι πίσω από το τσατ, να κάθονται πίνοντας το ποτό τους και να ρίχνουν κρυφά βλέμματα. Αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν ούτε να κοιτάξουν την κοπέλα, πως θα πάνε να της μιλήσουν; Περιμένουν όμως. Περιμένουν την κοπέλα που θα σηκωθεί προς το μέρος τους και θα τους πιάσει την κουβέντα. Παιδιά, μήπως να σας κεράσουμε και ένα ποτό;
        Που πήγε ο ρομαντισμός; Οι βόλτες στην Αθήνα, τα τουλάχιστον 20λεπτα στησίματα στα ραντεβού, το άγχος για το τι θα βάλεις. Εκείνος που θα σε κοιτάξει από την άκρη του μπαρ προσεγγίζοντας σε με τον πιο ευγενικό και πιο γοητευτικό τρόπο. Εκείνος που θα σε σταματήσει στο μετρό για να σου πει πόσο όμορφη είσαι και που δεν θα τον ξαναδείς ποτέ. Υπάρχουν και αυτοί, ως μειονότητα του πληθυσμού. Γιατί πλέον υπάρχει τόση σαβούρα εκεί έξω που πιάνεις τον εαυτό σου να μην θες να βγεις καν.
    Οι άλλοι δε, που έχουν βολευτεί πίσω από το account τους στο facebook και την οθόνη του κινητού τους, κάνουν ολόκληρες ερωτικές εξομολογήσεις. Και εμείς τα έχουμε κάνει αυτά, και τα επικροτούμε. Γιατί όμως να σταματάει εκεί; Ανοίγουν τα φύλλα τους πάνω στο τραπέζι και μαζί και την καρδιά τους. Τα συναισθήματα που δυσκολεύονταν τόσο καιρό να βγάλουν βγαίνουν στην επιφάνεια και μένουν εκεί. Αιωρούνται μέχρι να τα πιάσει κάποιος να τα κάνει πράξη. Θα τα πιάσει όμως; Συνηθίσαμε στο να λέμε πράγματα που ποτέ δεν θα συμβούν, απλά για να τα πούμε. Και ας είναι στο χέρι μας. Κάνουμε το μπαμ και μετά τίποτα. Καπνός.


    Μήπως η ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι όλο και περισσότεροι τρόποι επικοινωνίας, να μην μας βοηθάνε στην πραγματικότητα, να επικοινωνήσουμε ; Μήπως πρέπει να πάρουμε λίγο πιο σοβαρά το ότι οι πράξεις μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια; Μήπως να σταματήσουμε επιτέλους να μιλάμε και να αρχίσουμε να κάνουμε όσα είπαμε πραγματικότητα;
Λέω τώρα εγώ, μια ιδέα.

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ας μιλήσουμε για τον έρωτα..

Ο έρωτας. Μάλιστα. Σε κάτι τέτοια λέω πως δεν πιστεύω και το παίζω σκληρή ενώ στην ουσιά το μόνο που θέλω είναι να ερωτευτώ. Να ερωτευτώ τρελά, παρόλο που κάθε φορά είναι και χειρότερο. Και όσο πιο οδυνηρό τόσο πιο απαραίτητο.
Ο έρωτας σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις, με εκείνον που δεν το περιμένεις και όμως μετά κάτι περιμένεις. Αστείο. Παλεύεις με τις σκέψεις σου, με τον εαυτό σου τον ίδιο και νομίζεις ότι μπορείς να σε ξεγελάσεις. Μέχρι να αφεθείς. Τότε όλα αλλάζουν. Φτάνεις στο άλλο άκρο. Κατεβαίνουν οι άμυνες που τόσο καιρό πάλευες να κρατήσεις. Αφήνεις τον εαυτό σου να νιώσει τα πάντα. Χαρές και λύπες, στον ίδιο βαθμό. Πιάνεσαι με μικροπράγματα, δεν βλέπεις μπροστά σου. Και ολά αυτα για να ζήσεις τον έρωτα. Δημιουργείς τον ιδανικό άνθρωπο για σένα μέχρι την στιγμή που μία του φράση, μία του πράξη θα τα διαλύσει όλα. Και εσένα μαζί. Γιατί απο την στιγμή που άφησες τους τοίχους σου να πέσουν, τα νιώθεις όλα. Ποιός έρωτας;
Εκείνος που σε χτύπησε εξ' αρχής. Εκείνος που δεν ήθελες. Εκείνος που σε έκανε να παραδεχτείς στον εαυτό σου όλα αυτά που νιώθεις μόνο και μόνο για να σε διαλύσει. Άλλος πρίν  καλά καλά αρχίσει, άλλος μετά από καιρό. Αλλά είναι το ίδιο επίπονο όταν χάνεται. Γκρεμίζεται το είναι σου.
Είναι όμως τόσο ωραίο όταν το ζεις. Τόσο πολύ που ξεχνάς όλες τις προηγούμενες κατηφόρες που πήρες. Ξεχνάς τον πόνο που δεν σε άφηνε να κοιμηθείς. Το κλάμα που δεν άξιζε κανείς. Και ξανά το ίδιο. Αφήνεσαι. Και ίσως μερικές φορές κρατάει περισσότερο απο τους προηγούμενους. Ίσως αυτήν την φορά δεν θα σε πληγώσουν, εσύ θα πληγώσεις. Όμως και το να πληγώνεις πονάει. Πονάει γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους πως είναι.
Ποιόν κοροιδεύουμε όμως; Όσες φορές και να δεις το "Περηφάνεια και Προκατάληψη", ο έρωτας θα πνίγεται μέχρι που κάποιος θα χρειαστεί να μιλήσει. Και θα έχει ένα και μόνο τέλος, αίσιο. Πότε θα μάθεις ότι ο κύριος Ντάρσυ θα αργήσει ή μπορεί και να μην έρθει ποτέ; Πότε θα καταλάβεις ότι για να τον βρεις θα πρέπει να φας τα μούτρα σου εκατομμύρια φορές; Θα πρέπει να πονέσεις, να κλάψεις, να γελάσεις, να αφεθείς, να χαθείς, να μπερδευτείς. Μόνο που πολλές φορές ξεχνιέσαι και μπρεδεύεται το αύριο με το χτές.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Τα παιχνίδια των σχέσεων

    Είχα ακούσει κάπου πως ίσως τα παιχνίδια που παίζαμε σαν παιδιά μας προετοιμάζουν για εκείνα που θα παίζουμε σαν ενήλικες. Τα παιχνίδια των σχέσεων. Δεν ξέρω αν ισχυεί, αλλά ακούγεται πολύ λογικό. Γιατί να χρειάζεται σε κάθε μας νέα γνωριμία να ακολουθούμε κάποιους άγραφους κανόνες που θα μας εξασφαλίζουν την ανοδική (ας πούμε) πορεία της σχέσης μας με το άλλο άτομο; Γιατί να χρειάζεται να παίζεις τα παιχνίδια που θέλει ο άλλος; Ή γιατί να θες εσύ ο ίδιος/η ίδια να παίζεις με τις σχέσεις σου;
    Βγαίνεις ένα ραντεβού και απλώς σκέφτεσαι πως η καλύτερη κατάληξη που μπορεί να έχει είναι ένα φιλί για καληνύχτα. Πράγμα που από την μία ναι, είναι πολύ ρομαντικό, αλλά από την άλλη άσε και κάτι στην αβεβαιότητα του μέλλοντος. Αν κάνεις το "λάθος", σύμφωνα πάντα με τα παιχνίδια που παίζουμε, και πας σπίτι του αμέσως χάνει κάθε ενδιαφέρον η κατάσταση και ίσως να βγεις με έναν άλλον γιατί δεν θα βγει πουθενά όλο αυτό. Ποιος λέει ότι το να κοιμηθείς με τον άλλον από το πρώτο ραντεβού δείχνει την ασόβαρη στάση σου σε όλο αυτό; Δεν μπορεί δηλαδή να έχει πάει τόσο καλά και να κάνεις για μια φορά αυτό που όντως θέλεις; Για την στιγμή και μόνο.
    Η άλλη εκδοχή είναι να παίζει ο ένας από τους δύο παιχνίδια εντός της σχέσης. Και δεν εννοώ σεξουαλικά. Ξαφνικά, νομίζεις πως δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, αν σε θέλουν, αν τους θες, αν θα χωρίσεις, αν θα παντρευτείς. Κάθεσαι και τα υπεραναλύεις όλα και βρίσκεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση χειρότερη από εκείνη που ήσουν όταν ακόμα βγαίνατε για πρώτη ή και τρίτη φορά. Τι φάση παιδιά; Δεν γίνεται να διαβάζει ο ένας το μυαλό του άλλου. Και φυσικά δεν μπορείς να δείξεις τα χαρτιά σου γιατί είναι άγραφος κανόνας. Καταστροφή.
    Και ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά; Για να υπάρχει ενδιαφέρον, λίγο τακτ και κάποιοι βασικοί κανόνες . Γιατί δεν θέλεις ο άλλος να θεωρήσει ότι δεν τον παίρνεις στα σοβαρά και για να βγαίνεις ραντεβού και να μην τον ψαρεύεις από κάποιο μπαρ ίσως σου αρέσει περισσότερο από το να κοιμηθείς, και μόνο, μαζί του. Γιατί όταν είσαι σε μια σχέση πρέπει να υπάρχει και λίγο μυστήριο. Αν κάποιος από τους δύο δείχνει δεδομένος, τότε ο άλλος θα συνεχίσει να ψάχνεται. Κανείς ποτέ δεν ευχαριστήθηκε την σχέση του με κάποιον δεδομένο. Συνήθως αυτούς τους κρατάμε για back up για τις κρύες νύχτες του χειμώνα και της ζωής μας ως single.
    Επομένως, το να παίζεις παιχνίδια με τους άγραφους κανόνες των σχέσεων ναι μεν δείχνει μια υγιέστατη σχέση αλλά με κάποιο μέτρο. Χωρίς να φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι βράδυ πρωί για τα αισθήματα που τρέφει ο άλλος για σένα. Τώρα για τους κανόνες των πρώτων ραντεβού, πολύ θα ήθελα να υποστηρίξω όλες τις κοπέλες που κάνουν αυτό που θέλουν και μπράβο τους αλλά υπάρχουν και οι υπόλοιπες που πραγματικά πιστεύουν σε αυτούς τους κανόνες. Κάποιους κανόνες που αν δεν υπήρχαν η ζωή μας ή θα ήταν ένα μπάχαλο (βλέπε παιδιά των λουλουδιών) ή θα ήταν πάρα πολύ απλή. Αν θέλαμε όμως η ζωή μας να είναι απλή δεν θα παίζαμε τόσα παιχνίδια μεταξύ μας από επιλογή. (Χωρίς να λέω πως είναι επιλογή όλων μας)
      Πρέπει όλοι να παίζουμε με τα παιχνίδια τους όμως; Και αν κάποιο δεν μας αρέσει γιατί παρατράβηξε, πως θα φτάσουμε στο σημείο να του πούμε να σταματήσει; Ολόκληροι άντερες και ολόκληρες κοπέλες να κρύβονται πίσω από όλα αυτά που νιώθουν για τόσο καιρό. Και αφού οι άγραφοι κανόνες των σχέσεων είναι κάτι που οι περισσότεροι απο εμάς θέλουν να υπάρχει αλλά δεν ξέρουν που αρχίζει και που τελειώνει, μήπως να τους γράψουμε;

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Μέσα σε τόσα ψέματα, πόση αλήθεια μπορείς να αντέξεις;

    Είχε παει τρεις τα ξημερώματα και καθόμουν στο μπαλκόνι μου και σκεφτόμουν. Είχα πάρα πολύ καιρό να κάτσω να συνειδητοποιήσω και να σκεφτώ όλα αυτά που μου συνέβαιναν. Ένιωθα ότι το είχα ανάγκη. Το ένα βέβαια οδήγησε στο άλλο και άρχισα να σκέφτομαι όλα τα μικρά ψέματα που θυμάμαι να έχω πει τελευταία. Δεν ήταν πολλά, τα έβρισκα μπροστά μου όμως.
    Τα ψέματα είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μας που θέλοντας ή μη δεν μπορούμε να αποφύγουμε αλλά μπορούμε να τα μειώσουμε. Κάποιες φορές μικρά και "αθώα", όπως πολύ από εμάς τα λένε και άλλες φορές από εκείνα τα μεγάλα που σε γεμίζουν τύψεις. Μήπως όμως, όλα τα ψέματα σε γεμίζουν τύψεις;
    Έχεις σίγουρα βρεθεί και εσύ σε καταστάσεις που αυτόματα σου βγαίνει να πεις ψέματα πριν καν καταλάβεις τι σε έχουν ρωτήσει ή τι ακριβώς έχεις ξεστομίσει. Και μετά είναι ήδη πολύ αργά για να το πάρεις πίσω ή να πεις κάτι άλλο. Εκτός αν συνεχίσεις την πρόταση πετώντας μια φράση του τύπου "όχι, ψέματα" αλλά και αυτό πρέπει να το κάνεις με πολύ φυσικότητα. Πράγμα που σε κάνει να καταλάβεις πως τα ψέματα μόνο σε μπλεξίματα μπορούν να σε οδηγήσουν, αφού μέχρι και η επεξήγηση τους είναι ένα μπλέξιμο.
    Δεν μου αρέσουν τα ψέματα και τα αποφεύγω όσο περισσότερο μπορώ γιατί θεωρώ πως η ειλικρίνεια είναι κάτι πολύ σημαντικό στην ζωή μας. Γιατί πάνω στην ειλικρίνεια χτίζονται σχέσεις.  Σχέσεις που έρχονται τα ψέματα να γκρεμίσουν με τόση ευκολία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν άξιζε το ψέμα σου να γκρεμίσει κάτι που με τόσο κόπο είχες χτίσει. Όμως δεν κατηγορώ όσους λένε ψέματα. Κάθε άλλο, τους δικαιολογώ γιατί πολλές φορές  έχω δει πως είναι να μην προλαβαίνεις να κρατήσεις μέσα σου ένα ψέμα. Έχω δει πως είναι να φοβάσαι πως η αλήθεια θα τα αλλάξει όλα. Να ντρέπεσαι για κάτι που δεν είναι ντροπή αν το καλοσκεφτείς. Μόνο που ο φόβος και η ντροπή δεν θα σε αφήσουν να καλοσκεφτείς τίποτα την ώρα που βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τον συνάνθρωπό σου.
    Παρ' όλες τις δικαιολογίες που λέω (κυρίως για μένα), πραγματικά πιστεύω πως το ψέμα δεν βγάζει πουθενά. Γιατί ακόμα και αυτό το μικρό ψεματάκι που είχες πει πριν μερικούς μήνες, θα το βρεις μπροστά σου. Και αυτό είναι κάτι σίγουρο. Τότε λοιπόν δεν θα μπορείς να πεις την αλήθεια αλλά ούτε και να την αποφύγεις. Επομένως, ή ποντάρεις στην όχι-και-τόσο-καλή μνήμη του άλλου, ώστε να πεις την αλήθεια all over again, ή απλώς αρχίζεις και χτίζεις τον πύργο των ψεμάτων. Πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να έχεις εσύ διπλή μνήμη και δυνατή καρδιά, αφού τόσα ψέματα και τόσες τύψεις δεν μπορούν να αντέξουν πολλοί.
    Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να πεις ψέματα, λοιπόν. Καμία ντροπή στα πράγματα που δεν έχεις κάνει στην ζωή σου. Κανένας φόβος για το μέλλον. Και αν και θα σου ακουστεί κλισέ αυτό, ότι είναι να γίνει θα γίνει. Τα ψέματα δεν θα αλλάξουν το αποτέλεσμα σε καμία περίπτωση, απλώς θα πάρεις μια παράταση που θα την πληρώσεις στο τέλος. Γιατί τα ψέματα είναι βόμβες που μπορούν να σκάσουν ανά πάσα στιγμή. Είναι αδιέξοδα και βάρος στην ψυχή σου, ειδικά αν τα λες σε αυτούς που αγαπάς πολύ. Και είναι εύκολο να κατηγορείς τους άλλους, να λες ότι εκείνοι σε οδήγησαν σε αυτό. Οι άνθρωποι όμως έτσι είναι. Ελάχιστοι από εμάς παίρνουν μερίδιο ευθύνης, αν όχι όλη την ευθύνη, πάνω τους.

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Μα καλά, τι τύπος είσαι;

 Πριν μερικές μέρες, ένα από τα γνωστά καλοκαιρινά βράδια της φιλοσοφίας, βρέθηκα κάτω από το κάστρο των Κυθήρων να συζητάω με δυο φίλες μου για τα κόμπλεξ, τον έρωτα και το φλερτ σήμερα. Αυτό που έδειξε να μας απασχολήσει περισσότερο όμως ήταν η συνειδητοποίηση της καθεμιάς μας ότι κάθε φορά που βγαίνει θέλει να υπάρχει κάτι που να της κινήσει την προσοχή.
    Δεν ξέρω αν έχεις περάσει και εσύ αυτή την φάση που βγαίνεις με τις φίλες σου και σκανάρεις το μαγαζί για κάποιον που θα σου τραβήξει την προσοχή. Τον βρήκες; Τέλεια, συνεχίζεις ακάθεκτη. Δεν τον βρήκες; Αυτόματα ξενερώνεις. Και δεν είναι ότι μπορείς να το ελέγξεις ή ότι είναι και πολύ στο χέρι σου να σταματήσεις αυτό το σκανάρισμα. Απλώς κάποια στιγμή θα σταματήσει χωρίς να το καταλάβεις καν.
    Πάντως εγώ, έτσι λίγο που το συζήτησα, κατέληξα πως οι λόγοι για τους οποίους θα κάνεις αυτό το αυτόματο σκανάρισμα σε ένα μπαρ (ας πούμε), είναι εντελώς διαφορετικοί για τον καθέναν μας.  Γιατί πολύ απλά ο κάθε άνθρωπος ζητά και κάτι άλλο από την ζωή του σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Εκεί που γίνεται όμως πολύ ενδιαφέρον είναι όταν δύο άτομα που ψάχνουν ακριβώς το ίδιο, συναντιούνται στο ίδιο μέρος. Δεν μπορεί να μην το έχεις νιώσει ποτέ.
    Υπάρχει ο τύπος ανθρώπων που μπαίνει σε ένα μαγαζί και ψάχνει την επιβεβαίωση. Χωρίς να έχει καμία σημασία αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Για παράδειγμα, έχω μια φίλη που κάθε φορά που μπαίνει σε ένα μπαρ θέλει να γίνεται η παρουσία της αισθητή. Δείχνει ότι είναι διαθέσιμη (ακόμα και αν δεν είναι) και πολλοί άντρες ανταποκρίνονται σε χρόνο dt. Η Χ. λοιπόν, ζητά ξεκάθαρα την προσοχή και την επιβεβαίωση από το αντίθετο φύλο. Αυτό φυσικά είναι αποτέλεσμα ανασφάλειας που κρύβει πάρα πολύ καλά από τους γύρω της με έναν δικό της ιδιαίτερο τρόπο (μη σου πω ότι ζηλεύω και λιγάκι, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής). Το μόνο της πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν έχει βρει κάποιον στην ίδια φάση με αυτήν.
    Υπάρχει ο τύπος ανθρώπων που μπαίνει σε ένα μαγαζί και ψάχνει τον έρωτα της ζωής του. Μέγα λάθος. Σιγά μην βγούμε να ψάξουμε τον μεγάλο μας έρωτα ρε φίλε. Αυτός μας βρίσκει. Αρχικά γιατί όταν ψάχνεσαι, φαίνεται και πίστεψέ με αυτό απωθεί, ακόμη και αν είσαι η πιο ωραία κοπέλα στην Ελλάδα (για να μην κάνουμε υπερβολές και αρχίσουμε τα "στον κόσμο", γιατί θα βγει άκυρο το επιχείρημα). Γιατί ακόμη και αν ψάχνεσαι και το παίζεις χαλαρή, μόνο κερδισμένη θα βγεις. Ποτέ δεν ξέρεις τι φοβίζει τον άλλον και τι όχι, και αν θες να μάθεις, καλύτερα να αρχίσεις κάτι πολύ πιο κουλ απ' ότι θα ήθελες. Και βλέπεις.
    Τέλος, υπάρχουν οι άνθρωποι που απλώς κάθε φορά που μπαίνουν σε ένα μαγαζί και το σκανάρουν, ανεβάζουν τα τείχη. Γιατί κούκλα μου; Αφού θες να τσιτσινίσεις, τι φοβάσαι; Την απόρριψη κυρίως (θα έλεγα εγώ). Κανείς ποτέ όμως δεν κέρδισε με σύμμαχό του τον φόβο. Να το θυμάσαι. Όσο ανασφαλής και να είσαι, όσα κόμπλεξ και να έχεις, μην τα βγάζεις προς τα έξω (βασικά, το ιδανικό θα είναι να τα ξεπεράσεις, αλλά ας αρχίσουμε με baby steps). Τίποτα δεν είναι πιο σέξι από μια κοπέλα με αυτοπεποίθηση. Μια κοπέλα που ξέρει τι θέλει και το διεκδικεί, γιατί πολύ απλά πιστεύει πραγματικά στον εαυτό της. Μην χτίζεις τείχη μόνο και μόνο από φόβο. Δεν θα σε πλησιάσει κανείς και να χτυπιέσαι.
    Εσύ λοιπόν, κορίτσι μου, που μπαίνεις σε ένα μπαρ και ψάχνεις κάτι, μόνο αν είσαι χαλαρή θα το βρεις. Μόνο αν βάλεις τα προβλήματά σου στην άκρη και αφεθείς στην στιγμή. Ζήσεις το τώρα χωρίς να περιμένεις κάτι για αύριο. Βάλε λοιπόν τα καλά σου, πήγαινε στο νησί και βγες για ένα ποτό. Χαλαρή και ωραία. Φλέρταρε τώρα ελεύθερα, μη φοβάσαι.

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Τι έκανες πάλι Morrissey;

Εδώ και λίγες μέρες θέλω πάρα πολύ να γράψω για το καινούριο άλμπουμ του Morrissey "World Peace is None of Your Business", αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι. Εννοώ πως μέσα σε όλο τον ενθουσιασμό και την χαρά μου, ξεχνάω το γιατί. Κάτι που σε εμένα ίσως να μοιάζει ασήμαντο το να δώσω κάποια εξήγηση σε αυτό το γιατί, όμως η φίλη μου η Δανάη με ρώτησε προχθές και δεν ήξερα τι να της απαντήσω.

Συνήθως συνδέω καλλιτέχνες και τραγούδια με πρόσωπα και καταστάσεις. Πολλές φορές όταν ξεχνάω όλα αυτά που μου θυμίζει μια μελωδία, η μελωδία αυτή χάνεται στο πίσω μέρος του μυαλού. Μερικές φορές όμως, παθαίνω κολλήματα. Κολλήματα με καλλιτέχνες που δεν μου θυμίζουν κάτι ή κάποιον, απλώς έτυχε να τους ανακαλύψω την σωστή χρονική στιγμή. Με άλλα λόγια, στην ιδανική φάση της ζωής μου. Ε λοιπόν, ο Morrissey έτυχε να είναι από αυτούς.
Τον έβαλα στην ζωή μου με το που είδα το 500 Days of Summer, με τους The Smiths. Επικό συγκρότημα, που μόνο hipsters θα άκουγαν (όχι δεν είμαι, είμαι η εξαίρεση στον κανόνα) και βγάζει τόσο συναίσθημα και θλίψη στα κομμάτια του που τα νιώθεις δικά σου. Έτσι τα κομμάτια τους γίνονται κομμάτι σου.
(Τα έχω ξαναπεί άλλωστε)

Ακούγοντας όλο (ναι, και τα 80 λεπτά) το καινούριο άλμπουμ του Morrissey, έχω μόνο δυο πράγματα να πω. Δεν είναι τόσο καλός μόνος του όσο και με τους Smiths (αυτό το είχα καταλάβει και από τα προηγούμενα solo άλμπουμ του βέβαια) αλλά αυτή η μοναχικότητα και θλίψη που στέλνει είναι τόσο γλυκά συναισθήματα που δύσκολα φεύγουν από μέσα σου. 
Ας περιμένουμε τώρα την επόμενη συναυλία του Moz στην Αθήνα, για να πάμε να ευθυμίσουμε μόνοι μας. Όλοι μαζί δηλαδή, αλλά ο καθένας μόνος. 


Και όπως διάβασα και σε ένα άρθρο του Oneman.gr πριν λίγες μέρες, "Ο Morrissey έκανε την μοναχηκότητά του τρόπο επικοινωνίας."

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Τα ταξίδια που βρίσκονται μέσα μας

"Τα ταξίδια δεν είναι σε τόπους, είναι μέσα μας" είχε πει πριν 3 χρόνια στην lifo.gr ο Σωκράτης Μάλαμας. Όσα ταξίδια πας με την φαντασία σου και την καρδιά σου, δεν θα μπορέσεις να πας στη ζωή σου ολόκληρη. Ακόμα και αν είσαι από αυτούς τους πολυταξιδεμένους. Αν το καλοσκεφτείς δηλαδή, ακόμα και τα ταξίδια που κάνει κάποιος από τόπο σε τόπο, ακόμα και η επαφή των ανθρώπων με τις διαφορετικές και ξένες στη δική του,κουλτούρες πηγάζουν από μέσα σου. 

Η φαντασία λέγεται πως είναι από τα πιο ισχυρά όπλα του μυαλού μας. Με την φαντασία δημιουργείς, χτίζεις, γκρεμίζεις και ελπίζεις, όλα σε μια στιγμή. Φτιάχνεις τα δικά σου σενάρια βασισμένα ή όχι, σε γεγονότα της καθημερινότητάς σου. Ταξιδεύεις σε τόπους που έχεις ήδη επισκεφτεί ή που δεν υπάρχουν καν. Δημιουργείς συναισθήματα που δεν έχεις ξανανιώσει. Δεν ξέρω δηλαδή, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να συγκριθεί με την ολοκλήρωση που αισθάνεσαι μέχρι εκείνο το σημείο πριν σε ξυπνήσει κάποιος από τα όνειρα που χτίζεις με την φαντασία σου.

Τα ταξίδια πρέπει να τα αγαπάς. Αν δεν τα αγαπάς κάτι πρέπει να πηγαίνει λάθος μέσα σου. Γιατί δεν χρειάζεται να είναι πάντα δαπανηρά τα όνειρά σου. Αυτό που νιώθεις μέσα σου είναι τα πάντα. Ταξίδι είναι και από το Σύνταγμα στο Μοναστηράκι, αν θέλεις να το κάνεις ταξίδι. Τουρίστας μπορείς να γίνεις και στο μουσείο της Ακρόπολης και στα στενά της Πλάκας. Στην ίδια σου την πόλη.  Φτάνει μόνο σε κάθε σου βήμα να αντιστοιχούν εκατομμύρια σκέψεις.

Μέσα από τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα και τα όνειρά μας ταξιδεύουμε καθημερινά και αν όχι 24/7, αυτό είναι επειδή και η πραγματικότητα δεν είναι τόσο κακή τελικά. Και αν είναι, μπορείς να την πλάσεις όπως εσύ θέλεις, γιατί σημασία δεν έχει τι συμβαίνει αλλά πως το δέχεσαι. Μπορείς λοιπόν, να είσαι πολυταξιδεμένος χωρίς να έχεις πάει πουθενά. Στο μυαλό μας είναι όλα.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Νομίζω κοιτάς λάθος

Πολλές φορές προχωράμε κοιτώντας πίσω. Κοιτώντας τα λάθη μας, τις επιτυχίες μας. Και δεν μας νοιάζει πως ίσως σκοντάψουμε κάπου επειδή δεν βλέπουμε, γιατί εμείς στο παρελθόν πετύχαμε σε κάτι, αποτύχαμε σε κάτι άλλο. Δεν μας νοιάζει να αποτύχουμε σε κάτι ακόμα γιατί κοιτάμε να μην αποτύχουμε στο ίδιο. Όμως γιατί να ζεις με τα μάτια στο πίσω μέρος ενώ στην ουσία είναι για να κοιτάς μπροστά;

Αγάπες παλιές, αγάπες νέες. Ζούμε έναν έρωτα πριν καν ξεκινήσει και αφού τελειώνει. Ξεχνάμε όμως να τον ζήσουμε όταν συμβαίνει γιατί εκείνη την ώρα είμαστε απασχολημένοι με τα συμβάντα που έχουν ήδη γίνει στη ζωή μας. Όχι απλώς παίρνουμε τον χρόνο μας ώστε να δεχτούμε κάποια πράγματα, αλλά το παρατείνουνε κιόλας. Και όταν τελειώνει ο έρωτας από αδιαφορία του παρόντος, εμείς κοιτάμε πάλι πίσω. Λες και μας έχουν πει πως όσο πιο πολύ ασχολούμαστε με το παρελθόν μας, τόσες πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να το αλλάξουμε. Μάντεψε όμως τι, δεν αλλάζει. Μπορεί να σου δοθεί μια κάποια δεύτερη ευκαιρία αλλά δεν αλλάζει.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο πρέπει να κοιτάς πίσω είναι για να δεις πως έφτασες ως εδω που είσαι. Λάθη θα κάνεις πάρα πολλά στη ζωή σου και κανένα δεν θα είναι αμετάκλητο. Θα ερωτευτείς πολλές φορές αλλά καμία δεν θα είναι ίδια με την προηγούμενη. Θα τσακιστείς αλλά πάντα θα ξανασηκώνεσαι. Με το να κοιτάς και να επιμένεις πάνω σε πράγματα που έχουν ήδη συμβεί, το μόνο που καταφέρνεις είναι να παραμελείς το παρόν σου. Αυτό το παρόν που θα έπρεπε να ζεις γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν θα έχεις μέλλον. Δεν λένε τυχαία να ζεις την κάθε σου μέρα σαν να είναι η τελευταία.

Δεν υπάρχει λόγος να υπεραναλύεις τις επιλογές σου και τις πράξεις σου. Για να στο θέσω αλλιώς, υπάρχουν άπειροι λόγοι για να ασχοληθείς με το αύριο. Ή ακόμη καλύτερα, με το σήμερα. Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν. Όλα αυτά είναι μέσα στον κύκλο της ζωής. Αν όλοι μας προσπαθούσαμε να κρατάμε στο κεφάλι μας ζωντανές τις καταστάσεις του πριν, δεν θα υπήρχε χώρος για τις καταστάσεις του τώρα.

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως η ζωή θα κάνει τον κύκλο της είτε εσύ θέλεις είτε όχι. Θα προχωράει μπροστά γιατί μόνο αυτήν την κατεύθυνση γνωρίζει. Και εσένα σου δίνεται η ευκαιρία να διαλέξεις κατεύθυνση με την ελπίδα ότι θα πάρεις την πιο σοφή απόφαση. Το να κοιτάξεις το παρόν σου, το μέλλον σου. Τι και αν μερικές φορές θολώσεις από το παρελθόν σου και δεν μπορείς να κουνηθείς; Τι και αν τα προηγούμενα κεφάλαια μοιάζουν πολύ καλύτερα από τα επόμενα; Στάσου λιγάκι και πάρε τα πράγματα από την αρχή. Η βάση σου θα είναι το παρελθόν σου, η αρχή το παρόν σου και οι ιδέες σου το μέλλον. Άρχισε να γράφεις γιατί το backspace χάλασε.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει σίγουρα τις ρίζες του στον ουρανό

   Μια συναυλία που δεν έμοιαζε με τις υπόλοιπες, σε έναν χώρο που δεν έμοιαζε με τους υπόλοιπους. Ήταν η συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Βεάκειο Θέατρο του Πειραιά που δεν ήταν ακριβώς η συναυλία που περίμενα. Αυτό δεν είναι κακό, κάθε άλλο, το διαφορετικό είναι πολύ όμορφο τελευταία.
    Ακούω εδώ και λίγο καιρό Θανάση και η αλήθεια είναι πως αυτή η χροιά που δίνει στα τραγούδια του είναι από τα χαρακτηριστικά του που τον κάνουν τόσο ιδιαίτερο τραγουδοποιό. Επίσης, το γεγονός του ότι συνδυάζει ροκ, λαϊκή και παραδοσιακή ελληνική μουσική και το κάνει τόσο καλά όσο κανένας, του το αναγνωρίζω. (όχι ότι περιμένει την δική μου αναγνώριση αλλά κατάλαβες)
   Πριν πω λοιπόν, οτιδήποτε για την χτεσινή του συναυλία στον Προφήτη Ηλία, θέλω να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Ο μόνος λόγος για τον οποίο αγαπώ λιγάκι παραπάνω τον Σωκράτη, είναι γιατί δίνει ένα γλέντι που χρειάζεται σε τραγούδια του Θανάση. (Μπορώ να σας λέω με τα μικρά σας, έτσι;)
   Δεν ήταν ότι είχα προγραμματίσει να πάω στη συναυλία αλλά είχα πει στον συναυλιακό μου φίλο ότι όταν αποφασίζει να πηγαίνει σε συναυλίες να με παίρνει τηλέφωνο. Και ευτυχώς, μέχρι στιγμής το κάνει. Αφού βρέθηκα στον Πειραιά σε χρόνο ρεκόρ, το Βεάκειο παραήταν θέατρο για μια τέτοια συναυλία. Ο χώρος ήταν μικρός αλλά γεμάτος. Άνθρωποι καθιστοί, άνθρωποι όρθιοι. Και ζέστη.       
   Δεν είχα ξαναπάει σε συναυλία του Θανάση και δεν ήξερα πως θα είναι. Ήλπιζα να μοιάζει με του Σωκράτη. Ε, καμία σχέση. Παρ' όλα αυτά, είχε και αυτό τη χάρη του, τη θλίψη του. Τουλάχιστον μέχρι να γίνουν όλοι χάλια και να αρχίσουν και αυτοί τα γλέντια με τα στενόχωρα τραγούδια.
Βασικό πράγμα που έλειπε από την συναυλία ήταν το ποδοπάτημα και το χώμα.
   Όσο όμως και αν δεν θύμιζε συναυλία, τα τραγούδια του είναι τόσο χαρακτηριστικά και αγαπημένα που δεν μπορείς να πας να τον ακούσεις και να φύγεις απογοητευμένος. Γιατί ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μόνο απογοήτευση δεν σου χαρίζει.

Highlights βραδιάς:
video
  • Η μορφή της ροκ
  • Δεν θυμάμαι σε ποιο τραγούδι το είπε αλλά καθώς τελείωνε ακούγεται ένα "Μπράβο λεβεντόπαιδα (ναι, εμείς)! Έτσι, διασκέδαση και στοχασμός ταυτόχρονα." 

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Run Joe, Run

Ξέρω ότι είναι πολύ αργά για να σας πω πως ήρθε η ώρα να χτίσετε το κορμί σας για το καλοκαίρι, αφού είμαστε στα μέσα Ιουλίου. Παρ' όλα αυτά επειδή το χτίσατε, δεν σημαίνει ότι θα μείνει εκεί. Όπως και όλα τα καλά σε αυτή την ζωή, χρειάζεται διατήρηση και το κορμί. 
Υπάρχουν πάρα πολλά και ωραία είδη γυμναστικής (με προσωπική κλίση στη γιόγκα), όμως ο καιρός σε ωθεί στο να βγεις έξω να τρέξεις. Άσε που δεν χρειάζεται να έχεις λεφτά ή ραντεβού με κάποιον μια συγκεκριμένη ώρα. Δεν χρειάζεσαι πολλά μεν, υπάρχουν δε και τα απαραίτητα, όπως η μουσική. Και επειδή τις απογευματινές ώρες κάνει δροσούλα (μακάρι να έκανε βασικά) και τα τοπία στα νησιά της Ελλάδος είναι φανταστικά, πάρε το ipod σου και τρέξε. Πως αλλιώς θα καούν τα παγωτά και όλες οι μικρές ατασθαλίες του φαγητού που συνδυάζονται με τις διακοπές μας; 
Πάρε λοιπόν, ένα δείγμα από τις δικές μου λίστες μουσικής για το δρόμο:

1. Kasabian - Eez-eh

2.Mr. Probz - Waves

3. The Burger Project - Bed of Nails 

4. Changes- Faul and Wad Ad

5. The Empire of the Sun - Feel so Alive

6. Icona Pop ft. Charli XCX - I love it

7.  Dropkick Murphys - Rose Tattoo

και το καθιερωμένο μας
8. Σωκράτης Μάλαμας - Λάσπες


Το βλέπεις και εσύ ότι τα είδη μουσικής ποικίλουν, έτσι;

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Επιλογές

Και αν κάτι πάει στραβά για κάποιο λόγο; Και αν η μέρα που δεν βγήκες ήταν η ευκαιρία σου για κάτι διαφορετικό; Και αν ο δρόμος που δεν διάλεξες σε οδηγούσε κάπου πολύ καλύτερα; Τι και αν όλα τότε ήταν αλλιώς;
Δεν ξέρω αν πρέπει να πιστεύουμε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο ή αν απλώς ότι είμαστε οι επιλογές μας. Παρ' όλα αυτά θέλω πολύ να μπορώ να δικαιολογώ τις πράξεις μου, τις επιλογές μου. Θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω με την σκέψη ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Να επιλέγω δρόμους στην ζωή μου που θα με οδηγούν σε αυτό τον λόγο. Ακόμα και αν αυτός ο λόγος δεν υπάρχει. Γιατί όσο και αν θέλω να δικαιολογήσω τα λάθη μου, βαθιά μέσα μου ξέρω πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον όποιο συμβαίνουν τα πράγματα γύρω μου, μέσα μου. Απλώς ζω. Ακόμη και αν λέω ψέματα σε εμένα στην προσπάθειά μου να πειστώ.
Δεν θεωρώ πως όλα γίνονται για να καταλήξουμε σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της ζωής μας. Ας αρχίσουμε από αυτό.  Πιστεύω πως απλώς μερικές φορές επιλέγουμε πάνω σε συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές της καθημερινότητάς μας. Συνήθως τότε κάνουμε τα "λάθη", όπως τα αποκαλούμε. Έχεις παρατηρήσει ποτέ όμως πως αυτές οι αποφάσεις εν βρασμώ ψυχής είναι οι μόνες αποφάσεις που πάρθηκαν καθαρά "γιατί έτσι"; Γιατί ήθελες και αυτό έφτανε.
Όταν οι επιλογές μας γίνονται με βάση την λογική μας και σιγά σιγά παραμελούμε τα θέλω μας, τότε θα φτάσει η ώρα που θα ρωτάς τον εαυτό σου ξανά και ξανά τι θέλεις. Όχι αν ήθελες τον δρόμο που πήρες, αλλά ποιον δρόμο έπρεπε και πρέπει να ακολουθήσεις. Τότε καταλαβαίνεις ότι το σκέφτηκες πολύ. Ότι όχι απλώς συμβιβάστηκες, αλλά στην πορεία ξέχασες τον αρχικό σου στόχο. Και τώρα τι; Είμαι πάλι στην αρχή;
Έχεις φτάσει στο σημείο που αρχίζεις να τσαντίζεσαι και όλα σου φταίνε ενώ στην  πραγματικότητα φταις μόνο εσύ. Εσύ που άφησες τον εαυτό σου να συμβιβαστεί σε σημείο αηδίας. Και τι κατάλαβες; Βρέθηκες πάλι στην αρχή.
Συμμάζεψε τα ασυμμάζευτα όσο ακόμα μπορείς.

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Ας ενωθούμε λιγάκι τα αδέρφια να δείτε κάτι οι υπόλοιποι

Μετά από το request της μεγάλης αδερφής Ιωάννας και την ολοήμερη βόλτα στα μαγαζιά με την μικρή αδερφή Φοίβη, νομίζω πως ήρθε η στιγμή να τις δικαιώσω. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό στη ζωή σου από το να έχεις καλές σχέσεις με την οικογένειά σου. Να ξέρεις ρε παιδί μου ότι ακόμα και αν η ζωή δεν σε βγάλει εκεί που θες, θα υπάρχει πάντα κάποιος να σε στηρίζει. Και κανένας δεν σε στηρίζει πιο πολύ από τα αδέρφια σου.
    Δεν ξέρω πως τα βγάζουν πέρα τα μοναχοπαίδια, για να είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω καν πόσοι φίλοι αντιστοιχούν σε μία αδερφή ή έναν αδερφό. Με γρήγορους υπολογισμούς στο κεφάλι μου (πολύ θα ήθελα να ήταν αληθινή αυτή η φράση), συνειδητοποιώ πως ακόμα και αν έχεις τους καλύτερους φίλους στον κόσμο (όπως εγώ πχ) είναι αδύνατο να φτάσουν τα αδέρφια σου. Γιατί όταν δεν μπορείς να πεις σε κανέναν τίποτα από αυτά που σκέφτεσαι, ο "κανένας" της ζωής σου γίνονται τα αδέρφια σου. Όταν όλοι σε αμφισβητήσουν και σου γυρίσουν την πλάτη, τα αδέρφια σου θα σου ανοίξουν τις αγκάλες τους.
    Οι φορές που έχουμε τσακωθεί με τις αδερφές μου είναι αμέτρητες. Το πολύ να μην μιλάμε για μια μέρα. Μετά ακούγεται ένα "τι θα κάνεις σήμερα;" και δεν είσαι σίγουρη αν απλώς ξεχάστηκε από το να σου κρατάει μούτρα ή απλώς το ξεπέρασε. Και εσύ δειλά δειλά απαντάς ότι δεν ξέρεις γιατί δεν ξέρεις τι από τα δύο ισχυεί. Μετά από μερικές ώρες πίνετε ποτό στο Holy Spirit και λέτε ένα σωρό βλακείες. Ποιος τσακωμός;
    Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τις αδερφές μου. Ούτε τι θα έκαναν αυτές χωρίς εμένα. Δεν ξέρω με ποιόν θα (βαριόμουν να) πήγαινα για ποτό ή με ποιόν θα ψώνιζα. Με ποιόν θα συζητούσα να νεύρα της μαμάς και με ποιόν θα έθαβα όλο τον κόσμο, εκτός από εμάς φυσικά. Εμείς οι τρεις είμαστε οι μόνες που τα έχουμε όλα τέλεια, ναι ναι. Δεν ξέρω σε ποιόν θα έλεγα τα πράγματα που ντρέπομαι να πω στις φίλες μου και ότι αλήθειες περνάνε από το κεφάλι μου. Σε κανέναν δεν μπορείς να είσαι απολύτως ειλικρινής, εκτός από τα αδέρφια σου. Και μην μου πεις πως αυτό δεν ισχυεί γιατί εγώ ξέρω πως μόνο η Δανάη μπορεί να το κάνει (και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αμφιταλαντεύομαι).
    Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω εδώ και μερικά χρόνια, και αυτό είναι το πως γίνεται να έχεις αδέρφια και να μην τους μιλάς. Να θυμώνουν για χρόνια και να μην κάνεις τίποτα για αυτό. Δεν γίνεται. Άσε που έχω ακούσει και το άλλο, ότι μπαίνουν στην μέση λεφτά. Ποια λεφτά; Εδώ έχω είκοσι ευρώ και τους τα δίνω δέκα δέκα και εσείς το ρίχνετε στα λεφτά; Έλα αηδίες.
    Όπως έχω ξαναγράψει, στο δικό μου σπίτι η οικογένεια είναι πάνω από όλους και όλα. Τα αδέρφια σου είναι εκεί για σένα και θα είναι για πάντα. Για ένα ποτό ή ένα δάνειο. Για μια στεναχώρια ή ένα γλέντι. Για όλες τις στιγμές που δεν θα έχεις κανέναν διπλά σου και όλες αυτές που θα θέλουν όλοι να είναι στο πλευρό σου. Γιατί γι' αυτούς θα είσαι πάντα η αδερφή (μεγάλη ή μικρή), η φίλη, η μαμά (πολλές φορές χρειάζεται να μπαίνει μια τάξη), η συνέταιρος ή και το δουλικό, που μεταξύ μας παίζει πολύ στα αδέρφια.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Όλοι οι ευτυχείς, λυπημένοι και πότες σε μια συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα

Κάθε χρόνο έλεγα ότι θα πάω σε συναυλίες και συναυλίες και ξέρεις τι; Ποτέ δεν πήγα. Όχι μέχρι χθες τουλάχιστον. (Τα φεστιβάλ σε νησιά όπως το UP! Festival και οι συναυλίες στην Μύκονο του Σάκη Ρουβά δεν μετράνε, εδώ μιλάμε για κανονικές συναυλίες) Και το πιο περίεργο είναι πως πάντα ήθελα αλλά απλώς κάτι συνέβαινε στην παρέα. Μην νομίζεις, και χθες κάτι συνέβη στην παρέα. Παρ' όλα αυτά το αποφάσισα και ξεκίνησα με το σκεπτικό του ότι θα πάω μόνη μου. Ξέρω τι σκέφτεστε, πόσο καψερή μπορεί να είναι;! Απλώς ήθελα τόσο πολύ να πάω σε μια εξωτερική συναυλία και ο Σωκράτης Μάλαμας στο Θέατρο Βράχων ήταν η καλύτερη ευκαιρία που θα μπορούσα να έχω. Λίγο η αγάπη μου για τον Σωκράτη τον τελευταίο χρόνο, λίγο το ότι θα έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει, έκανε το γεγονός του ότι θα πάω μόνη σαν το λεμόνι να μοιάζει ασήμαντο.

Στην διαδρομή από το πάρκινγκ στο θέατρο μαθαίνω πως τελικά θα έχω παρέα και βασικά την ιδανική παρέα για μια συναυλία του Σωκράτη. Μπορεί να μην είναι φίλοι κολλητοί, όμως γλεντάνε με την καρδιά τους και είναι εκεί επειδή πραγματικά αγαπάνε να τον ακούνε. (Ναι, βασικά δεν έχουν χάσει σχεδόν καμία συναυλία)

Η ζέστη ήταν αφόρητη και το Θέατρο Βράχων γεμάτο. Μη σου πω και κάτι παραπάνω από γεμάτο. Σαν σωστός τραγουδοποιός, ο Σωκράτης ανέβηκε στη σκηνή με το που άρχισε να νυχτώνει με την κλασική πλέον φράση "Καλησπέρα αγαπητοί μου φίλοι" και άρχισε με ένα κλασικό "Μια βόλτα στα βαθιά".

Τραγουδούσαν όλοι και χόρευαν με την ψυχή τους. Περνούσαν τόσο ωραία που δεν τους ένοιαζε που ο ένας πατούσε τον άλλον. Δεν τους ένοιαζε που αύριο δεν θα μπορούσαν να μιλήσουν, ούτε που βρεχόντουσαν από αλκοόλ καθ' όλη την διάρκεια της συναυλίας. Αν κοιτούσες λίγο γύρω σου θα έβλεπες χαρούμενους, στεναχωρημένους, μεθυσμένους και αλλοπαρμένους. Και όλοι είχαν ένα κοινό: απλά ήθελαν να είναι εκεί. 

Προσωπικά, ήταν μια αξέχαστη εμπειρία γιατί η παρέα μου ήταν άκρως εύθυμη και ούτε ένας δεν είχε μούτρα. (βασικά δεν ξέρω καν γιατί αυτό μου φαίνεται περίεργο, φυσιολογικό είναι) Η καλύτερη πρώτη συναυλία που συνδυάζει κλειστό παπούτσι, το να ξέρεις όλα τα τραγούδια (μεταξύ μας, μόνο δύο δεν ήξερα) και να τραγουδάς χορεύοντας με την καρδιά σου.

Αρχίζω να πιστεύω πως είναι στον τραγουδιστή το να σε κάνει να το νιώθεις τόσο πολύ και τόσο έντονα. Ο Σωκράτης απλά το έχει.

Και ας έφυγα τραγουδώντας το "Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες" που δεν το είπε.
video

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Καλοκαιρινοί έρωτες vs. επικοί

Οι πρώτες μου διακοπές μόνη. Και όχι, δεν το εννοώ μεταφορικά. Με το καινούριο τραγούδι της Monika για soundtrack (Shake your Hands) ξεκίνησα από το λιμάνι της Ραφήνας με σκοπό να πάω στη Μύκονο για δουλειά. Ήξερα από την αρχή ότι θα περάσω αρκετό χρόνο με τον εαυτό μου και μόνο, οπότε ίσως θα έπρεπε να συμφιλιωθώ με αυτά που τόσο καιρό αποφεύγω.

Και έτσι έγινε. Προσπάθησα, τουλάχιστον.

Η μια σκέψη μετά την άλλη ανά δευτερόλεπτο. Από ξεχασμένους έρωτες σε μαθήματα που χρωστάω. Από το τι θα φάω για βραδινό μέχρι το τι έχω να κάνω όταν γυρίσω Αθήνα. Ξεκίνησα με το "τι ωραία, θα ξεκουραστώ" και έφτασα στο σημείο να κουράζομαι από αυτό το οverload σκέψεων. Και όχι απλά σκέψεων αλλά προβλημάτων. Ή τουλάχιστον, ότι κάνω μεγάλο στο κεφάλι μου.
Δεν θέλω όμως να περιγράψω τον χαμό μέσα μου παρά μόνο ένα συγκεκριμένο debate που με βασανίζει καιρό τώρα. Καλοκαιρινοί έρωτες ή επικοί; Και βασικά, ποιος λέει ότι οι καλοκαιρινοί έρωτες δεν μπορούν να είναι και επικοί; Εγώ.
(Ξέρω περίμενες κάτι πιο σοβαρό και βαρύ αλλά σου λέω σκεφτόμουν τα π-α-ν-τ-α.)

Τα έχω ζήσει και τα δύο και μπορώ να σου πω με σιγουριά πως το καθένα έχει την γλύκα του αλλά πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μου μαζί σου είναι το ότι δεν έχω καταλήξει στο κεφάλι μου αν είναι προτιμότερο να ερωτεύεσαι το καλοκαίρι ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή μέσα στον χρόνο.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο (τουλάχιστον μέσα μου). Βρίσκεσαι σε νησί, είσαι πιο χαλαρός/η από ποτέ και δεν σε νοιάζει τίποτα. Μέχρι να βρεθεί ο καλοκαιρινός σου έρωτας. Και όταν λέω να βρεθεί, εννοώ να σε βρει. Ζεις την απόλυτη εμπειρία. Αρχίζεις κάτι που ξέρεις την ημερομηνία λήξης του πριν καν γνωριστείτε. Και δεν ξέρω αν αυτό είναι κακό ή καλό, γιατί το να βρεις κάποιον που να ταιριάζετε είναι πλέον τόσο δύσκολο που ίσως δεν πρέπει να τον/την αφήσεις να φύγει. Από την άλλη όμως, όταν βάζεις τον άλλον στην καθημερινότητα σου όλο αυτό που είχατε στις διακοπές χαλάει. Άσχημα κιόλας. Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι κάτι ιδανικό και απλησίαστο. Ταυτόχρονα όμως, κάτι που μπορείς να έχεις τόσο εύκολα. Το θέμα τώρα είναι πως θα το διαχειριστείς. (Εγώ όλα αυτά τα κατάλαβα μετά τα "παρακάλια" στον δικό μου καλοκαιρινό έρωτα)

Δεν λέω, όλους τους έρωτες πρέπει να ξέρεις να τους διαχειρίζεσαι (μην με ρωτήσεις, δεν ξέρω πως) αλλά ο επικός αν είναι να γίνει θα γίνει. Εννοώ πως όταν σε χτυπήσει ο έρωτας σε ένα στενό της Αθήνας, είσαι πολύ πιο συνειδητοποιημένος για αυτό που πας να κάνεις. Σκέφτεσαι όλες τις προοπτικές και διαλέγεις. Στα νησιά δεν κάνεις έτσι. Ίσως γι' αυτό να είναι τόσο δύσκολο να έχεις αυτόν τον επικό έρωτα. Ίσως επειδή το σκέφτεσαι πολύ πριν κάνεις οτιδήποτε. Αλλά ίσως αυτό τον κάνει και επικό, γιατί αν ερωτευτείς, θα ερωτευτείς τρελά. Και είναι τόσο ωραίο να ζεις έναν έρωτα που κρατάει στον χρόνο, τόσο πολύ που ξεχνάς τον τρόπο που σε ξελόγιασε το καλοκαιρινό fling-άκι. Μέχρι που τελειώνει. Και συνήθως τελειώνει άσχημα. Σιχτιρίζεις και κάνεις όνειρα για καλοκαίρια και ιστορίες. Να σε δω τώρα. Όμως όποια κατάληξη και αν έχει, θα ξέρεις ότι θα τον θυμάσαι για πάντα. Για αυτό είναι και επικός.

Μ' αρέσει τόσο πολύ να ερωτεύομαι που κάθε φορά ξεχνάω πόσο άσχημα μπορεί να τελειώσει κάτι. Ή και να μην αρχίσει καν. Και κάθε φορά το ίδιο. Όλα ξεχνιούνται όταν φτάσει ο νέος έρωτας, είτε είναι καλοκαιρινός είτε επικός. Είτε είναι κάτι που θα σε αφήσει σύξυλο με την πιο γλυκιά αίσθηση του αποχωρισμού είτε ένας τσακωμός γεμάτος φωνές και βρισίματα. Δεν ξέρω ποιος φταίει και ποιος μας έχει κάνει να είμαστε τόσο μαζόχες, το μόνο που ξέρω είναι πως κανένας μας δεν θα σταματήσει να ερωτεύεται. Και ίσως είναι το καλύτερο συμπέρασμα σε debate του κεφαλιού μου τα τελευταία 5 χρόνια.

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Ψυχανάλυση: Επίπεδο Φρόυντ

Ξαφνικά όλα μοιάζουν να μπαίνουν στη θέση τους. Ναι, ναι.
Τόσο καιρό δεν είχα καταλάβει γιατί και πως έκανα φίλους τόσο γρήγορα όπου και αν πήγαινα. Από μικρή δεν είχα πρόβλημα να παίξω με άγνωστα παιδάκια και τώρα είμαι κάτι παραπάνω από ευγενική σε όσους γνωρίζω. Το θέμα όμως δεν είναι το πόσο εύκολα κάνω φίλους αλλά το πόσο εύκολα μου ανοίγουν τις καρδιές τους. Και ερωτώ, σου μοιάζω για άτομο που με το που μου πεις το πρόβλημά σου θα σε κάνω τον καλύτερό μου φίλο;
(Αν θες, απαντώ κιόλας)

Όλες μου οι γνωριμίες περνάνε από κάποια στάδια και κάθε φορά είναι τα ίδια. Αρχικά, γνωρίζω τον φίλο του φίλου της φίλης μου (τον μπατζανάκη με λίγα λόγια) καθόμαστε λιγάκι λέμε τα τυπικά, εγώ χαμογελάω και αυτός μιλάει.  Στην συνέχεια χωρίζουν οι δρόμοι μας. Από τώρα λοιπόν, ξεκινάει η ψυχανάλυση. Τον βλέπω στον δρόμο και ευγενική όπως πάντα ρωτάω τι κάνει. Αραδιάζει λοιπόν μερικά προβλήματα και εγώ δεν ξέρω που να κρυφτώ. Από την μία θέλω να τον βοηθήσω γιατί αισθάνομαι πως το χρειάζεται, από την άλλη τι σκατά, τώρα σε γνώρισα. Τελικά τον βοηθάω και πλέον σε κάθε του πρόβλημα μου στέλνει μήνυμα. Δεν είμαι ο τύπος ανθρώπου που θα σταματήσει να απαντάει, ή γενικά να βοηθάει, αλλά πες μου εσύ γιατί να σε κάνω να θες να μου πεις όλα σου τα ψυχολογικά;
Μετά από μερικές απόψεις των φίλων μου του γιατί γίνεται αυτό κατέληξα στο πιο απλό συμπέρασμα: παραείμαι αξιαγάπητη. (όχι, δεν γελάω)

Κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον είμαι χαμογελαστή, ευγενική και δεν δημιουργώ συγκρούσεις. (ντάξει, με μια εξαίρεση που έχω στο μυαλό μου) Σε γενικές γραμμές για ποιο λόγο να μην με συμπαθήσει κάποιος; Αυτό τους κάνει να με εμπιστεύονται και να νιώθουν άνετα κοντά μου και έτσι ανοίγονται. Άλλοι σιγά σιγά, άλλοι πιο γρήγορα από ότι περίμενα. Όλοι όμως μου ανοίγονται κάποια στιγμή. Και μου αρέσει. Μου αρέσει να βοηθάω τους άλλους όταν και αν μπορώ και μου αρέσει πιο πολύ να ακούω από το να μιλάω. Γιατί πιστεύω ότι το να μαθαίνεις τι γίνεται στο κεφάλι άλλων ανθρώπων είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να βγάζεις από μέσα σου τα δικά σου απωθημένα.
Δεν θα σου πω ψέματα, είναι ωραίο να σε χρειάζονται και να απευθύνονται σε σένα με το πιο μικρό τους πρόβλημα. Εγώ τουλάχιστον νιώθω ότι βοηθάω κάποιον που το έχει ανάγκη και από αυτό παίρνω την μεγαλύτερη ευχαρίστηση στη ζωή μου. Παρ' όλα αυτά δεν θέλω να σε ενθαρρύνω στο να κρατάς πράγματα μέσα σου, αντιθέτως αν σε τρώει κάτι να το λες (δέχομαι και inbox). Στάσου όμως για λίγο και άσε την φασαρία που κάνεις στην άκρη. Άκου τι έχει να σου πει ο άλλος και τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Μετά δες τον τρόπο που τα βλέπεις εσύ, σαν τρίτος και αναρωτήσου αν εσύ είχες αυτό το πρόβλημα, θα του έδινες σαν λύση την συμβουλή που μόλις του είπες; Το να βοηθάς και να ακούς τα προβλήματα των άλλων λοιπόν, αν θες να το δούμε και λιγάκι εγωιστικά, σε βοηθάει σε παρόμοιες καταστάσεις στην δική σου ζωή.
Υπάρχουν βέβαια και αρνητικά στο να σου ανοίγονται όλοι και να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θα σκεφτούν όταν θα έχουν ένα πρόβλημα. Δεν αφήνει την σχέση να εξελίσσεται, αν εσύ είσαι αυτός που ήλπιζε να πάρει άλλη τροπή η κατάστασή σας. Δεν θα σου κρύψω πως πολλοί άνθρωποι που ήθελα, σκάλωναν. Προτιμούσαν να έχουν μια φίλη η οποία θα είναι πάντα εκεί για αυτούς ότι και αν γίνει, παρά μια κοπέλα, που θα είναι ακριβώς όπως αυτή η φίλη τους, αλλά θα έχει ημερομηνία λήξης. Και δεν τους κατηγορώ, επιλογές είναι αυτές. Απλώς προσπαθώ να τους κάνω να καταλάβουν ότι τίποτα και όλα ταυτόχρονα, έχουν ημερομηνία λήξης. Ειδικά, τα δεδομένα.

Τελικά το ήξερα πάντα ότι πρέπει να γίνω ψυχολόγος. Έπρεπε να ακολουθήσω τα σημάδια. Θα το σκεφτώ ξανά σε άλλη φάση της ζωής μου όμως.

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Κάθε μέρα και ένα πρόβλημα

Τα προβλήματα που τείνουν να μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας είναι άπειρα. Τα πιο μικρά και ασήμαντα είναι αυτά που κάνουμε στο κεφάλι μας τεράστια. Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα και είναι πολύ πιο ευτυχισμένοι από εσένα και εμένα που αγχωνόμαστε με ότι έρθει στο διάβα μας. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί;

"Πήρα 3 κιλά" ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Θα σταματήσουν να σε ταΐζουν; ή μήπως θα κάνεις απεργία πείνας; Άλλοι κάνουν απεργία πείνας για καλύτερες συνθήκες στον επαγγελματικό τους χώρο. Χαλάρωσε, θα φύγουν.

"Έμεινα σε δύο μαθήματα." ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Θα σταματήσεις να σπουδάζεις; ή μήπως είσαι άχρηστος/η και αυτά δεν είναι για σένα; Όλοι μένουμε σε μαθήματα και τα ξαναδίνουμε. Απλώς σε μερικούς που τα πληρώνουν κιόλας είναι λίγο πιο οδυνηρό. Θα περάσει όμως, πάντα υπάρχει λύση.

"Δουλεύω και δεν θα πάω διακοπές" ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Κανονικά θα έπρεπε να λες ευτυχώς που δουλεύω, αλλά όχι εσύ θες να πας διακοπές. Να σου πω κάτι καινούριο; Στην δουλειά σου επιτρέπεται να πάρεις άδεια.

"Δεν έχω λεφτά" Αιώνιο πρόβλημα. ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Επειδή δεν έχεις τώρα λεφτά δεν σημαίνει πως ποτέ δεν θα έχεις. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Ναι,το να μην έχεις λεφτά σε περιορίζει από το να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν αλλά φαντάσου να είχες λεφτά και να ήσουν άρρωστος. Τρομερή ευχαρίστηση. Παρ' όλα αυτά και εδώ σου έχω λύση. Βγες για τρέξιμο. (Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία και έρευνες σε κάνει χαρούμενο)

"Δεν με γουστάρει" Ε και τι θες να κάνεις κοπέλα/αγόρι μου;Ούτε ο πρώτος θα είναι ούτε ο τελευταίος. Δεν μπορείς να έχεις εκατό τοις εκατό επιτυχία ανταπόκρισης σε όσους σου αρέσουν. Ξέρεις πόσες απορρίψεις μπορείς να αντέξεις; Πάρα πολλές. Και άλλες τόσες επιτυχίες θα έχεις. Σιγά μην πεθάνουμε κιόλας.

Υπάρχουν ένα εκατομμύριο ακόμα μικροπροβλήματα που με το που έρχονται στη ζωή μας, νιώθουμε ότι πνιγόμαστε. Δεν είναι έτσι. Πίστεψέ με, από προβλήματα άλλο τίποτα στη ζωή μου. Αν έχω μάθει ένα πράγμα από όλες τις στενοχώριες που έχω περάσει για μαλακίες, είναι ότι στην τελική, δεν θα θυμάσαι καν γιατί έκλαιγες χτες το βράδυ. Η ζωή παρα είναι μικρή για τέτοιου είδους προβλήματα. Και προς Θεού, σιγά μην σταματήσεις να πιστεύεις ότι αυτά είναι εμπόδια μεταξύ εσού και του μέλλοντός σου (ναι, όλα τα παραπάνω) αλλά κάθε φορά που θα το σκέφτεσαι, σταμάτα για λίγο. Τώρα πάρε μια βαθιά ανάσα και κάτσε σκέψου λύσεις. Είδες που υπάρχουν για όλα; Πολύ λίγα προβλήματα και στενοχώριες δεν περνάνε και τα παραπάνω δεν είναι ούτε καν κοντά.

Τώρα πάω να στεναχωρηθώ λίγο για τα δύο μαθήματα που χρωστάω και με έκαναν να ακυρώσω τις διακοπές μου στα Κουφονήσια τον Ιούλιο.


Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Ο δικός μου ο μπαμπάς.

Δεν ξέρω πως θα έπρεπε να αρχίσω. Δεν ξέρω καν τι θέλω να πω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι για ακόμη μια χρονιά τα social networks ξεχειλίζουν από φωτογραφίες παιδιών με τον μπαμπά τους. Αυτόν που έχουν ή αυτόν που έχασαν. Φωτογραφίες παλιές, καινούριες με caption "happy father's day" και μια δόση αγάπης τόσο μεγάλη που σε κάνει να ζηλεύεις λίγο. Γιατί για σένα που έχασες τον μπαμπά σου όταν ήσουν πολύ μικρός για να μάθεις να εκτιμάς και το κάθε λεπτό δίπλα σε αυτούς που αγαπάς, είναι το πιο δύσκολο.
Δεν θέλω όμως να πω πόσο άτυχη ήμουν που έχασα τον μπαμπά μου τόσο μικρή αλλά πόσο τυχερή ήμουν, είμαι και θα είμαι που ο μπαμπάς μου ήταν ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου. Και ναι, όλα τα παιδιά το πιστεύουν αυτό για τον μπαμπά τους, γιατί έτσι είναι. Εγώ λοιπόν θέλω να του πω ευχαριστώ που μου έδωσε τα πάντα. Που ήταν τα πάντα.
Ο μπαμπάς μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έβλεπα όταν ξυπνούσα και ο τελευταίος πριν κοιμηθώ. Ήταν ο άνθρωπος που δεν θα έχανε καμία σχολική γιορτή ακόμη και αν είχε την πιο σημαντική δουλειά στον πλανήτη. Ήταν εκείνος που κάθε σαββατοκύριακο μας πήγαινε εκδρομές και εκείνος που δεν έλεγε όχι ακόμη και αν του ζητούσες να σε πάει στο φεγγάρι. Έδινε πάντα περισσότερα από όσα είχε και γι' αυτό ήταν τόσο πλούσιος. Γιατί δεν είσαι πλούσιος αν έχεις λεφτά αλλά αξιοπρέπεια, ήθος και γενναιοδωρία. Ο δικός μου μπαμπάς είχε πολλά περισσότερα από αυτά.
Δεν μπορώ να πω ότι μου έχει λείψει κάτι στην ζωή μου. Ακόμη και τώρα που δεν είναι εδώ φροντίζει για τα πάντα, και το λέω με τόση σιγουριά πια. Ο μπαμπάς μου είναι εκείνος που ευθύνεται για τα πιστεύω μου. Εκείνος ο οποίος με κάνει περήφανη όταν ακούω τυχαία τους άλλους να μιλάνε για αυτόν. Εκείνος που μου έμαθε ότι στην ζωή μπορείς να καταφέρεις ακόμη και τα πιο αδύνατα πράγματα γιατί εσύ μόνος σου μπορείς να χτίσεις το μέλλον σου ακόμη και αν δεν έχεις τίποτα. Γιατί έχεις μεγάλη καρδιά και όνειρα.
Παρ' όλο που η σημερινή μέρα δεν είναι γιορτινή στο δικό μου σπίτι, κανείς δεν στεναχωριέται. Κάθε άλλο, ο μπαμπάς μου φρόντισε να μας έχει μάθει τόσα πολλά για το πως να γίνεις σπουδαίος άνθρωπος που ακόμη μαθαίνουμε. Γιατί χώρεσε τόσα ήθη μέσα σε τόσα λίγα χρόνια. Τόσα ώστε να φτάσουν και για τα υπόλοιπα που δεν θα ήταν εδώ. Αν και για εμάς πάντα θα είναι εδώ.
Ο μπαμπάς μου θα είναι το μέτρο σύγκρισης των σχέσεων μου. Θα είναι πάντα ο ιδανικός πατέρας και σύζυγος. Αλλά πάνω απ' όλα θα είναι πάντα ο μπαμπάς μου.

ΥΓ. Πόση ευτυχία μπορείς να χωρέσεις μέσα σε 12 χρόνια; Αυτό που φαντάζεσαι πολλαπλασίασε το με το άπειρο. Γιατί τόση ήταν η ευτυχία που μας χάρισε.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Η τέχνη του να είσαι μόνος σου

Δεν ξέρω αν είναι τέχνη δηλαδή, αλλά θέλει δουλειά το να είσαι μόνος σου και να είσαι καλά.
Κάποια στιγμή παραπονιόμουν συνέχεια για το πως οι φίλες μου ήταν με τα αγόρια τους και εγώ απλώς έκανα παρέα με κάτι άκυρες γιατί δεν κολλούσα στα ζευγάρια. Πλέον, όχι μόνο δεν με νοιάζει αν θα βγαίνω με ζευγάρια αλλά το επιδιώκω κιόλας. Τελείως γιούχου.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να περνάνε περιόδους που να είναι εντελώς μόνοι τους. Να μην έχουν στο κεφάλι τους ότι οι πράξεις τους επηρεάζουν κατά πολύ και άλλους. Να γλεντάνε δίχως αύριο, να μην πειράζει αν ξεχάσουν το κινητό σπίτι και να μην γίνεται απολύτως καμία φασαρία για το με ποιόν θα πάνε και πού. Να ζουν λίγο ανέμελα βασικά.
Δεν λέω πως οι σχέσεις σε κρατάνε πίσω απλώς πιστεύω πως αν θες να βρεις τον εαυτό σου και αυτό ακριβώς που θέλεις, πρέπει να μείνεις και λίγο μόνος σου. Και ξέρω πως οι άνθρωποι το φοβούνται το "μόνος" αλλά φτάνουν και στο σημείο του ότι δεν πάει άλλο. Μπαινοβγαίνουν σε σχέσεις από ανασφάλεια και συνήθεια. Αρχικά, όλα είναι τέλεια και έχεις κάποιον καινούριο άνθρωπο δίπλα σου και θες τόσο να τον γνωρίσεις όσο καλύτερα μπορείς μέχρι που ο ενθουσιασμός φεύγει και κάθε τι καινούριο το σκοτώνει η συνήθεια.
Αν αύριο βρω κάποιον και τον ερωτευτώ, δεν θα του πω "σόρρυ φίλε περνώ και μόνη μου καλά", κάθε άλλο. Αλλά αυτό δεν το λέω από ανασφάλεια του τύπου δεν αντέχω την μοναξιά. Όχι. Λατρεύω το να είμαι μόνη μου. Υπάρχει χρόνος για τα πάντα και κανείς δεν έχει παράπονο. Απλώς πιστεύω πως αν δεν είχα περάσει αυτόν τον χρόνο μόνη μου δεν θα ήμουν τόσο συνειδητοποιημένη για το αν είμαι έτοιμη να μπω σε μία σχέση ή όχι. Γιατί πολύ απλά νιώθω καλά με εμένα σε σημείο που δεν θέλω να συμβιβαστώ ούτε καν για μια έξοδο με κάποιον που δεν μου έχει κάνει αυτό το κλίκ, που λένε και στο χωριό μου.
Έχω αρκετές φίλες που απλώς δεν ξέρουν πώς να είναι μόνες τους και άλλες τόσες που θέλουν να χωρίσουν και απλώς έχουν βολευτεί. Το μόνο πράγμα που τους λέω είναι το ίδιο που έχω κάνει καραμέλα και στην μικρή μου αδερφή:
Πως περιμένεις να τα βρεις με κάποιον άλλον χωρίς πρώτα να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου; Πως περιμένεις να σε δεχτεί ο άλλος με τις παραξενιές σου ενώ στην ουσία δεν τις δέχεσαι ούτε εσύ ο ίδιος;

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

10 πράγματα που μου έμαθαν τα "Σκαθάρια"

Ναι, ξέρω πως το Beatles 50th Anniversary έχει περάσει εδώ και καιρό ΑΛΛΑ

    Οι Beatles είναι ένα από τ αγαπημένα μου συγκροτήματα αφενός για την ιστορία του και αφετέρου για το γεγονός ότι έχω μεγαλώσει με αυτό. Όχι, οι γονείς μου δεν είχαν την νοοτροπία της επανάστασης του 60 απλώς ήξεραν να ξεχωρίζουν την μουσική από την φασαρία. (Τουλάχιστον γιαγιά με αυτό που μόλις ξεστόμισα). Εξάλλου, ήταν οι αγαπημένοι του μπαμπά μου και όπως έχω ξαναπεί, το "One" ήταν το πρώτο μου CD.
    Όσο και αν δεν συμπαθούσα την Yoko Ono, όσο και αν πιστεύω πως ο John Lennon ήταν υποχείριό της (θεωρίες συνωμοσίας), όσο και αν ο Ringo Starr μου είναι λιγάκι αδιάφορος και όσο και αν πιστεύω πως ο Paul McCartney είναι καλός μέχρι σήμερα(εξάλλου έχει και την κόρη με τις τσάντες, ξέρεις, την  Stella), για τον George Harrison δεν έχω και κάτι να πω(στα μάτια μου είναι λίγο άκυρος), όλοι μαζί δημιούργησαν ένα συγκρότημα που ένα ήταν και άλλο δε θα' ναι (στα απλά και λαϊκά). Κρίμα που αυτό το κορίτσι έφταιγε για την αρχή της καταστροφής όλων αυτών. (Ναι, αυτή η γιαπωνέζα)

1. Hey Jude:
"And any time you feel the pain, hey, Jude, refrain Don't carry the world upon your shoulders Well don't you know that its a fool who plays it cool By making his world a little colder "

Στις δύσκολες στιγμές, μην σκας. Δεν φταις μονάχα εσύ για όλα κορίτσι/αγόρι μου.

2. All my lovin' : 
"I'll pretend that I'm kissing The lips I am missing And hope that my dreams will come true And then while I'm away I'll write home every day And I'll send all my loving to you"


Όσο και αν πιστεύω πως οι σχέσεις και οι αποστάσεις δεν τέμνονται πουθενά, το λίγο χώρια μόνο καλό κάνει. Πόσο λίγο όμως;
(Tops βδομάδα μωρέ)

3. I've Just Seen A Face:
"I've just seen a face I can't forget the time or place Where we just meet She's just the girl for me And want all the world to see We've met, mmm-mmm-mmm-da-da-da Falling, yes I am falling"

Ωραίο πράγμα το να είσαι ερωτευμένος ρε παιδί μου.

4. Yesterday:
"Yesterday, love was such an easy game to play Now I need a place to hide away Oh, I believe in yesterday Why she had to go I don't know she wouldn't say I said something wrong, now I long for yesterday"

Μπορεί χτές να ήταν όλα καλύτερα, αλλά δεν ξέρεις πως θα είναι τα πράγματα αύριο. Ίσως καλύτερα και από χτές.

5. I'm looking through you:
"I'm looking through you, where did you go I thought I knew you, what did I know You don't look different, but you have changed I'm looking through you, you're not the same"

Οι άνθρωποι αλλάζουν και χωρίς να το καταλάβεις φεύγουν. Δεν είναι ότι δεν τους ήξερες ποτέ, απλώς "life happened".

6. Eleanor Rigby:
"All the lonely people Where do they all come from?"

Πολύ μοναξιά. Εγώ αυτό ξέρω.

7. With a little help from my friends:
"What do I do when my love is away?(Does it worry you to be alone?)How do I feel by the end of the day?(Are you sad because you're on your own?) No I get by with a little help from my friends Mm I get high with a little help from my friends Mm going to try with a little help from my friends"

Η οικογένεια της επιλογής σου. Οι φίλοι είναι από τα πιο σημαντικά και αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής σου.
Τι και αν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, πάντα θα είναι εκεί για σένα. Πάντα θα σε βοηθάνε στις δυσκολίες και θα γελάνε με τα πιο κρύα αστεία σου. Πάντα, όμως.

8. All you need is Love:
"There's nothing you can do that can't be done Nothing you can sing that can't be sung Nothing you can say but you can learn how to play the game It's easy"

Εγω τα έχω πεί, τα λέω και θα τα ξαναλέω. Χωρίς αγάπη δεν πας πουθενά! Μετά όλα γίνονται.

9. Here comes the sun:
"Here comes the sun, here comes the sun And I say it's all right Little darling, it's been a long cold lonely winter Little darling, it feels like years since it's been here"

Και όπως το καλοκαίρι βγαίνει ο ήλιος και αρχίζουν οι ζέστες και αρχίζεις και εσύ να νιώθεις ωραία και ανάλαφρα, έτσι και τα προβλήματά σου σιγά σιγά συρρικνώνονται. Αν είναι σημαντικά, υπομονή, θα έρθουν καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι.

10. Let it Be:
"When I find myself in times of trouble Mother Mary comes to me Speaking words of wisdom, let it be And in my hour of darkness She is standing right in front of me Speaking words of wisdom, let it be Let it be, let it be"

Είμαστε εδώ για να δεχόμαστε ό,τι μας συμβαίνει. (Ναι, Ό,ΤΙ.)

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Η σημασία του να χάνεις κάποιον που αγαπάς

Κάθε μέρα ζω με το φόβο της απώλειας. Της απώλειας υλικών, μνήμης και ανθρώπων. Δεν διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους, η αλήθεια είναι. Το να χάνεις κάτι πονάει. Δεν σου συγκρίνω βέβαια το να χάσεις ένα στυλό, με το να χάσεις κάποιον που αγαπάς. Ούτε σου συγκρίνω το να χάσεις κάποιον που αγαπάς με το να μην μπορείς να τον θυμηθείς. 

Κάθε μέρα κοιμάμαι και ξυπνάω με ένα πράγμα στο μυαλό μου. Σήμερα δεν θα χάσω κανέναν. Όχι ότι είναι στο χέρι μου, αλλά βοηθάει. Προσπαθώ να θυμάμαι και να χαμογελάω. Δεν είναι εύκολο το να χαμογελάς πάντα, ακόμα και αν πονάς. Δεν είναι όμως και αδύνατο, εγώ το κάνω συνέχεια.
Μπορεί να θεωρήσεις ότι έχω κάποιο τραύμα από τους ανθρώπους που φεύγουν, απ' τη ζωή γενικά ή και από την δική μου. Και μπορεί να έχεις δίκιο, όμως είναι μεγάλη αρετή το να αγαπάς και να σε αγαπούν.  Το ένα θέλει το άλλο για να μπορεί να επιβιώσει. Όταν όμως μάθεις να αγαπάς θα το κάνεις συχνά και τότε οι άνθρωποι που θα φοβάσαι μην χάσεις θα είναι τόσοι πολλοί που θα νιώσεις πως πνίγεσαι. Αυτό θα γίνεται γιατί έχεις ζήσει την απώλεια σε όλο της το μεγαλείο και γιατί δεν είναι φυσιολογικό στα είκοσί σου χρόνια να ξυπνάς με αυτόν τον φόβο. Όμως ποιος είπε ότι είμαι από τις φυσιολογικές εικοσάχρονες;  

Κάθισα και σκέφτηκα όλους τους ανθρώπους που αγαπώ και τι θα έκανα αν τους έχανα. Ξέρεις που κατέληξα; Στο ότι το μόνο που θα μπορούσα να κάνω είναι να μην σταματήσω ποτέ να τους αγαπώ. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μου εγγυηθεί την ύπαρξή τους στη ζωή μου για πάντα. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα πως με την πρώτη ευκαιρία, θα πω σε όλους αυτούς που αγαπώ πως νιώθω. Και μετά *μπουμ* το άγχος θα φύγει. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να ξέρεις ποιους έχεις δίπλα σου και ποιοι το αξίζουν. Για ποιον αγχώνεσαι κάθε μέρα και για ποιον ανησυχείς κάθε βράδυ. Μόνο τότε και εσύ ο ίδιος θα καταλάβεις την σημασία του να χάνεις κάποιον που αγαπάς.

Don't think twice, it's alright.