Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Οι συζητήσεις με το ατελείωτο

Δεν σκέφτηκα ποτέ όταν άρχιζα συζητήσεις που ήξερα πως δεν βγαίνουν πουθενά, ότι δεν θα σταματήσω να τις ξεκινάω και να μην τις τελειώνω, με διαφορετικές παρέες τη φορά, σε διαφορετικό μέρος και σίγουρα σε φάσεις της ζωής μου, που ενώ τις θεωρώ "σημείο 0", με ολοκληρώνουν και γεμίζουν το κενό της σκέψης και της έμπνευσης. 
Υπάρχουν συζητήσεις, λοιπόν, που πιστεύω όλοι κάναμε σε μια ταράτσα, σε μια παραλία, σ έναν καναπέ(σίγουρα μετά τις 5 το πρωί), σ' ένα αμάξι με κάποιον που πήγαμε βόλτα γιατί δεν μας έπαιρνε ο ύπνος, ακόμα και σ' ένα ξέφωτο, στο βουνό, όταν κάποτε βρεθήκαμε, πάλι με μια κάπως ιδανική παρέα. Αυτές, λοιπόν, οι συζητήσεις, είναι ΣΙΓΟΥΡΑ οι χειρότερες, γιατί ενώ έχουν τόσο ενδιαφέρον, έχουν το ατελείωτο. Και μιας και το φερε η κουβέντα μπορώ να σκεφτώ λίγες από αυτές και να τις εκτιμήσω λίγο περισσότερο, γιατί ακόμα και αν τις έχω κάνει ή θα τις κάνω, θα ξέρω πάντα ότι θα με κάνουν να σκεφτώ και λίγο παραπέρα. 
1. Όταν προσπαθείς με τις ώρες και κάθεσαι με φίλους, γνωστούς ή άγνωστους, συζητώντας για το σύμπαν, για το ομορφότερο χώρο που υπάρχει, φιλοξενώντας τόσα αστέρια, γαλαξίες, ήλιους και πλανήτες, σίγουρα γνωρίζεις απ' την αρχή, ακόμα κι αν δεν το ομολογείς, πως θα φτάσει πουθενά όλη αυτή η αναζήτηση του μυστηρίου, αλλά εθελοτυφλείς για λίγο, θέλοντας να μάθεις και να εξερευνήσεις λίγο απ' τη μαγεία του άπειρου αυτού σύμπαντος και πιστεύοντας πως από κάποιον θ' αντλήσεις λίγη γνώση παραπάνω και λίγη έμπνευση για να μεγαλώσει η φαντασία σου.

2. Η ύπαρξη Θεού ή μη έχει απασχολήσει όχι μόνο τις παρέες, αλλά κάθε άλλο χώρες και πολιτισμούς ολόκληρους, που σχημάτισαν και σχηματίζουν ακόμη και τώρα, εν έτη 2014, αιρέσεις και θρησκείες, για να πιαστούν από ένα χέρι βοηθείας και να στηρίξουν την ύπαρξή τους και το θαύμα της ζωής. Η κουβέντα, όμως, μεταξύ κάποιων παιδιών ή μεγάλων, που θα φτάσει στο σημείο της αναζήτησης του "θείου" στις ζωές μας, με συγκλονίζει και με συναρπάσει, γιατί, αλήθεια, όσες φορές και να την κάνω(που προτιμώ κάθε φορά να είναι με άλλα άτομα) έχει αυτή τη δόση που σε κάνει να εθίζεσαι και να μην θες να σταματήσεις να την παίρνεις, αφού ποτέ δεν θα μάθεις τι είναι. Βέβαια, μια τέτοια κουβέντα ξέρεις πως θα καταλήξει σε τόσες απόψεις και συμπεράσματα, όσο και τα άτομα που παρευρίσκονται, καθώς ο Θεός είναι διαφορετικός για τον καθένα, είναι μέσα μας, είναι μικροί ήλιοι ενωμένοι για την πάρτη μας, για να ενωνόμαστε και να μπορούμε έτσι απλά και φυσικά να κάνουμε τέτοιες τόσο δα μικρές σκέψεις, που φυσικά δεν καταλήγουν πουθενά γιατί οδεύουν προς το ΑΓΝΩΣΤΟ, αλλά όχι το ΤΥΧΑΙΟ. Θα ήθελα πολύ να σας αποκαλύψω κι ένα φαινόμενο που είχα ζήσει, αλλά τα λόγια είναι πολύ λίγα και σίγουρα δεν υπάρχουν οι λέξεις να σας το περιγράψω.

3. Από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε? Σίγουρα κάτι τέτοιο κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πόσες αφορμές για συζήτηση έδωσε, αλλά τα πάντα γυρνάνε γύρω απ' τη ζωή και το θάνατο(και τα λεφτά, αλλά να μην μιλήσω για τα "Χαρτιά", ακόμη, γιατί θα φάω κράξιμο από πολλούς). Αμέτρητες φορές θα καταλήξουμε να μιλάμε για την ανυπαρξία μας πριν την πρώτη μας ανάσα και το κενό μετά τη στερνή μας την πνοή. Απ' το τίποτα ερχόμαστε, στο τίποτα πηγαίνουμε. Σαφώς κάτι τέτοιο ισχύει. Από λίγα κύτταρα γίνεται μια μίξη και ξαφνικά μια μέρα παύει το αίμα να κυλάει, η καρδιά να χτυπάει και σου κάνουν κηδεία με φρου φρου κι αρώματα. Ε, όχι δεν το δέχομαι. Δεν γεννιέμαι έτσι απλά και δεν πεθαίνω πιο απλά. Είναι όλα, σίγουρα περισσότερο φρικιαστικά και άγνωστα και χαίρομαι γιατί ζω και να ελπίζω πως μια μέρα όλα τα ερωτήματά μου θα απαντηθούν. Δεν θα τα διαβάσω, αλλά κάποια στιγμή θ' ανάψει ένα λαμπάκι, θα σκεφτώ κάτι και θα ξέρω πως είναι αληθινό. Μέχρι να το μάθω, όμως, θα έχω τόση όρεξη να μην τελειώνω να απαντάω στην ερώτηση "που ήμουν και που θα πάω", ώστε και τώρα προσκαλώ, πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, να ρθει να τα πούμε(αστειεύομαι, τέτοιες συζητήσεις δεν πρόκειται να έρθουν με ραντεβού)!!!

Και να που τώρα σ' ένα ωραίο σημείο, σταμάτησε η μνήμη να δουλεύει και δεν υπάρχει άλλο νούμερο να συμπληρώσω.. Αλλά λέω ένα μικρό ψέμα αυτή τη στιγμή γιατί θέλω να δω μια ατέλειωτη συζήτηση να ξεκινάει απ' το πουθενά και να με ρωτήσετε ή να αναρωτηθείτε εσείς οι ίδιοι, πόσες φορές αφήσατε στη μέση μια συζήτηση γιατί απλώς το μυαλό σας δεν πήγαινε άλλο πιο πέρα. Αυτό έφταιγε ή κάποιος πάτησε ένα ΣΤΟΠ γιατί κάθε πράγμα πρέπει να το μάθουμε, να το ζήσουμε και να το σκεφτούμε στην ώρα του?

1 σχόλιο: