Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Υπερβολή κατά παραγγελία



Δυο κομμάτια υπερβολής με δόση αμηχανίας  και αμφιβολίας στο βλέμμα του αγνώστου που γέμιζε τις μέρες μου τόσο καιρό. Παραλείψαμε να κάνουμε πράξη τα όνειρα που σχεδιάζαμε και μελοδραματικά αυτά φιγουράρανε στο μυαλό μας. Να που τώρα, λοιπόν, έγιναν τα όνειρα οι βιτρίνες των μαγαζιών που ποτέ δεν προσέξαμε στους δρόμους που λουζόντουσαν με τα τόσα βήματά μας, όταν περπατούσαμε, περπατούσαμε και περπατούσαμε με τις ώρες. Δίχως υπόνοιες και μυστικισμούς δεν θα κρύψω πως μιλάω για κάτι προσωπικό. Για την υπερβολή που βιώνω σε δυο μάτια που μόνο σκοπό έχουν τη φιγούρα και την επίδειξη σχεδίων για το μέλλον. Σχέδια που δείχνουν απ’ την αρχή πως τραβούν προς ένα αδιέξοδο με επιγραφή στην ταμπέλα προορισμού «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Τι πωλείται ακριβώς? Προφανώς όχι τίποτα συνοδευτικό για να απολαύσεις την επιτυχία που έφτασες στον προορισμό, αλλά ένα κομμάτι χαρτί και αμέτρητες λέξεις, για να κρύψεις μέσα τους πόνο, χαρά, κλισέ συναισθήματα που έζησες σ’ ένα ταξιδάκι με εδέσματα που σου πουλούσαν στις ταινίες που έβλεπες μικρός. 


Λογικό δεν είναι να ζηλεύαμε τα τόσα πολλά που μας προσέφεραν στις μικρές ή στις μεγάλες οθόνες? Λογικό δεν είναι να προσπαθούσαμε συνειδητά ή ασυνείδητα να μιμηθούμε κάθε κιτς πρότυπο που μας υποδείκνυαν για να πεισθούμε πως είμαστε καλύτεροι από αυτούς? Είναι σκληρό, πολύ σκληρό να ωριμάζω και να καταλαβαίνω πως έγινα παιχνιδάκι στα καταναλώσιμα και ευκολοφόρετα πρόσωπα που παρακολουθούσα και, συγχρόνως, τα ίδια με αποχαύνωναν. Αυτά τα τόσα πολλά «ακυκλοφόρητα», που νόμιζα πως έβλεπα μόνο εγώ ίσως σε κάποιο όνειρο ή εφιάλτη, άρχιζαν να κυκλοφορούν μπροστά μου και να με κάνουν να γίνομαι υπερβολική με συνήθειες που δεν ήταν ούτε κατά διάνοια δικές μου, αλλά ενός χαρακτήρα που κάποτε λάτρεψα. Κι έχω φτάσει στο σημείο, πλέον, με δικές μου γελοίες αντιδράσεις να προσπαθώ να δικαιολογήσω τις συμπεριφορές άγνωστων μου προσώπων, που εμφύσησαν μέσα μου κάτι σεναριογράφοι. Αλλά, επειδή, αυτές οι κακές συνήθειες αρχίζουν να τελειώνουν μόνο όταν  τις πιάσουμε απ τα μαλλιά και τις σύρουμε έξω με τον ίδιο βίαιο τρόπο που μπήκαν μέσα στις ζωές μας όταν ήμαστε ακόμα μικρά παιδιά, είναι η ώρα μαζί μ εμένα, να πάρετε κι εσείς την απόφαση να χτυπήσετε φλέβα μια φορά με κάτι αληθινό, με την απέχθεια των όσων ξένων στοιχείων βρέθηκαν απ το πουθενά μέσα σας. 
Psycho-Alfred Hitchcock
Το ξέρω πως και αυτό που λέω είναι υπερβολικό, αλλά σας είπα, θα ξεκινήσω το τέλος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που πρωτάρχισε ο βιασμός μαζί με τη δήθεν τοποθέτηση των σημάτων «Επιθυμητή η γονική συναίνεση» πάνω στα προγράμματα, που έγιναν οι πρόστυχες ζωές μας. 


«Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου…  Μα όσο υπάρχουν απλωμένα στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών άσπρα σεντόνια, δεν φοβάμαι…» Τάδε έφη Τζίμης Πανούσης, γι αυτό ας βρούμε την ελπίδα που θα μας σώσει απ την υπερβολή και το δράμα που μας κατακλύζει και ας κάνουμε τον κόσμο μας λίγο πιο απλό, πιο αδερφικό, πιο ερωτικό… 


4 σχόλια:

  1. Να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι-να σ’ αγαπήσω να μ’ αγαπήσεις έστω για λίγο για τοσοδούλι. Venceremos φιλαράκι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή