Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Ημέρες πένθους στην Νέα Υόρκη




Πέντε μήνες μετά το ταξίδι μου στην Νέα Υόρκη(για δεύτερη φορά) θέλησα να γράψω για το εξουθενωτικό getaway από την Αθήνα στην «τσιμεντένια ζούγκλα» (που λέει και το κορίτσι μας). Το καλύτερο κομμάτι των διακοπών μου στις Η.Π.Α ήταν το ότι για τις πρώτες δύο μέρες δεν είχαμε λεφτά. Αλλά θα φτάσουμε και εκεί.

Ξεκίνησα λοιπόν, ένα πρωινό Κυριακής για το Ελ.Βενιζέλος με την μικρότερη αδερφή μου, Φοίβη, για ένα ατελείωτο ταξίδι με connection flight Αθήνα-Μόναχο, Μόναχο-Νέα Υόρκη. Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένες που δεν μας ένοιαζε καν η αναμονή στο αεροδρόμιο του Μονάχου.(Και φυσικά οι selfies έπεφταν βροχή).
Παίρνουμε τις βαλίτσες μας στο JFK και ένα ταξί για το ξενοδοχείο. Στην τσάντα μας είχαμε 200 δολάρια και μια πιστωτική για ώρα ανάγκης. Έτσι και αλλιώς, ο σκοπός του ταξιδιού δεν ήταν εντελώς για αναψυχή, έπρεπε να πάμε σε κάτι τράπεζες το πρωί. Επομένως βασιζόμασταν σε άλλα λεφτά.
Αφού μας βγαίνει η πίστη για να μπούμε στο δωμάτιο, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μόνο 50 δολάρια για το βράδυ και ψάχνουμε τα κοντινότερα McDonalds για οικονομία. Τρώμε σαν γουρουνάκια(ακόμα το λέει η Φοίβη) και κοιμόμαστε από τις επτά.
Την επόμενη μέρα ξεκινάμε για την τράπεζα και στον δρόμο βλέπουμε κλειστά μαγαζιά και μια παρέλαση στην 5th Avenue. Κάποιος μας κάνει πλάκα. Τρομαγμένες και με μηδέν λεφτά ανακαλύπτουμε ότι είναι ημέρα βετεράνων. Όλο γλέντια πια αυτοί οι αμερικανοί και άντε τώρα να συνεννοηθούμε με την μαμά να μας στείλει λεφτά. Γυρνάμε πίσω στο ξενοδοχείο και παίρνουμε σπίτι, κάνουμε λίγο χαμούλη και ηρεμούμε. Το Φοιβάκι να πενθεί για μια πολύτιμη μέρα που έχασε και δεν πήγε στα Victoria's Secret και εγώ να ψάχνω μαγαζί να πάμε να φάμε. Γενικά, ίδιες φάσεις.
Πέρασε και αυτό το βράδυ και την επόμενη μέρα το πρωί για κάποιο λόγο οι τράπεζες ήταν πάλι κλειστές. Τα έριξε στο κακό το μάτι η γιαγιά .
Ευτυχώς που είχε προνοήσει η μαμά και είχαμε αρκετά λεφτά για να περάσουμε και δεύτερη μέρα. Άλλη μια μέρα πένθους για τη Φοίβη που δεν μπορούσε να ξεχυθεί στο Macy's και μια πολύ καλή ευκαιρία να δούμε το Metropolitan και τo Central Park. (Και να θέλαμε δεν είχαμε αρκετά λεφτά για κάτι άλλο)
Το κακό δεν τρίτωσε, δόξα το Θεό, και την επόμενη μέρα ξεχυθήκαμε στους δρόμους της Νέας Υόρκης να ψωνίσουμε τα πάντα. Και αυτό γινόταν για τις υπόλοιπες 4 μέρες, ασταμάτητα. Άντε και κανένα θέατρο για τον Orlando Bloom και πολλά λεφτά σε φαγητό. Άλλωστε στην δική μου οικογένεια είναι ιεροσυλία να πας κάπου και να μην φας λίγο από όλα.
Heaven Burger

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου