Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Που πήγε ο ρομαντισμός?


Με αφορμή τη ματωμένη πανσέληνο και μια συζήτηση που είχα νωρίτερα με την φίλη μου, Ιωάννα, βγήκα στο εξής συμπέρασμα, ότι δεν υπάρχει πλέον η μαγεία που υπήρχε παλαιότερα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτές οι σχέσεις που ήταν τόσο πρωτότυπες και ειλικρινείς, τώρα υστερούν σε γοητεία και μυστήριο. Θυμάμαι να ακούω ένα τραγούδι πριν μερικά χρόνια με πολύ σοφό στίχο. «Που πήγανε οι άντρες εκατό τοις εκατό?» αναρωτιόταν η δεσποινίδα(συγγνώμη αλλά δεν συγκρατώ το όνομα της).Το ίδιο αναρωτιόμαστε και εμείς – και τα είκοσι είναι πολύ μικρή ηλικία για να έχεις τέτοιες απορίες-.

Μετά από αυτούς τους συλλογισμούς μου λοιπόν,  θυμήθηκα τις ιστορίες που μου έλεγε η γιαγιά μου για τον παππού μου που την κερνούσε πάστα στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς της. Σιγά μην της έλεγε να βρεθούνε κάπου στη μέση, εκείνος πήγαινε σε αυτήν, πάντα. Θυμάμαι να μου λέει πόσο λάτρευαν να πηγαίνουν βόλτες στο κέντρο της Αθήνας και πόσο έλιωνε σε κάθε της βλέμμα. Και αν η ιστορία της γιαγιάς μου σου φαίνεται πολύ μακρινή (είναι και ογδόντα πέντε χρονών η γυναίκα), θα σου πω για την μαμά μου που ακόμα διανύει τα δεύτερα –άντα. Οι ιστορίες της μαμάς μου αρχίζουν και τελειώνουν με ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που ήταν με τον μπαμπά μου, σε ένα εστιατόριο και γελούσαν. Κάθε φορά που ακούω τα «ραντεβού» της είναι σαν να έχω ξανακούσει την ιστορία εκατομμύρια φορές. Κάθομαι και την κοιτάω πως λάμπουν τα μάτια της και είναι έτοιμη να δακρύσει όταν αναπολεί τις στιγμές τους μαζί. Νομίζω πως πιστεύει ότι τα είχε ονειρευτεί. Αν δεν είναι αυτό ρομαντισμός, τότε τι είναι?
 Χάθηκαν οι άνθρωποι που θα διανύσουν χιλιόμετρα για να είστε μαζί έστω και για λίγο. Αυτοί που θα σου ανοίξουν την πόρτα στο πρώτο ραντεβού και θα σου πουν πόσο όμορφη είσαι, ακόμη και αν είναι η χειρότερη σου μέρα. Αυτοί που θα σε κοιτούν στα μάτια γεμάτοι ειλικρίνεια και θα είναι δίπλα σου την συγκεκριμένη ώρα επειδή το θέλουν πραγματικά. Στην θέση αυτών των ανθρώπων έχουν έρθει άλλοι, εντελώς διαφορετικοί. Ψεύτικοι άνθρωποι που βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα σε σχέσεις καθαρά από ανασφάλεια. Που βγαίνουν με εκατοντάδες κοπέλες χωρίς να ξέρουν τι θέλουν και πώς να φερθούν. Αυτοί που σε κερνούσαν πάστες στο μοναδικό ζαχαροπλαστείο της περιοχής, τώρα δεν σε κερνούν καν. Τα ρίχνουν στον φεμινισμό και τα ίσα δικαιώματα και δεν έχουν ιδέα πόσο λίγους τους κάνει αυτή η συζήτηση. Αυτοί που σε κοιτούσαν στα μάτια τώρα κοιτούν το πάτωμα και σκέφτονται αν θα δεχτείς να πας στο σπίτι τους από πρώτο ραντεβού. Πώς γίνετε να υπάρχει εξέλιξη σε τόσα άλλα πράγματα αν οι σχέσεις μας πάνε προς τα πίσω σε εποχές νεάτερνταλ?
Και όλα αυτά επειδή μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι.


 Morrissey - Let Me Kiss you (Live 2004)

2 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω αν τελικά φτάνει το " Να αγαπάς και να αγαπιέσαι". Αλλά ίσως είναι μια καλή αρχή. Γράψε και άλλα τέτοια. Μας εκφράζουν. Χαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μετα τον αυριανο μας καφε να δεις τι υλικο θα βγει!

      Διαγραφή