Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Το κενό

Ξύπνησε και δίπλα της δεν είχε κανέναν, παρά μόνο ένα δεύτερο μαξιλάρι, ανέγγιχτο. Ετσι απλά, μια μέρα όλα στην ζωή της άλλαξαν. Ο άνθρωπος που είχε δίπλα της έφυγε. Δεν ξέρουμε που πήγε ή αν πήγε μακριά, σημασία έχει ότι έφυγε. Οι φίλοι της δεν απαντούσαν στα τηλέφωνά τους και η οικογενεία της ήταν πολύ απασχολημένη για να αναλύσει τα δικά της προβλήματα. Κλείνοντας το τηλέφωνο με την μαμά της, αναρωτήθηκε τι πήγε στραβά. Αν έφταιγε αυτή που σε μια μέρα άλλαξαν όλα. Δεν ήταν όμως μια μέρα. Γινόταν σταδιακά όλο αυτό. Οι ακυρώσεις των εξόδων με τους φίλους της αυξάνονταν όλο και περισσοτέρο καθώς αυτή χανόταν στο μικρό της τρυπάκι. Ένιωσαν οτι δεν τους είχε ανάγκη και έφυγαν. Μα ποτέ δεν κατάλαβε οτι οι φίλοι είναι εκεί στα καλά και στα άσχημα, γιατί ποτέ δεν ήταν εκεί η ίδια. Το αγόρι της που τόσο πολύ αγαπούσε ξαφνικά έφυγε. Δεν ήταν ξαφνικά. Η καθημερινότητα και η συνεχής απασχόληση μόνο με τον εαυτό της έφθαρε την σχέση τους και τελικά την εξαφάνισε. Που είναι λοιπόν τώρα που τον χρειάζεται όσο τίποτα; Εκεί που ήταν και αυτή τόσο καιρό, αλλού.
Η οικογένειά της δεν ασχολείται με εκείνη. Δεν θέλει η ίδια να ασχοληθούν με εκείνη. Τώρα όμως; Τώρα που κανείς δεν έμεινε; Ας το σκεφτόταν στα 15 της που την ρωτούσαν τι έχει και τους απαγόρευσε να την ξαναρωτήσουν. “Κάθε μέρα είμαι και καλύτερα.” Τους είπε . Ήθελε. Πίστευε ότι άμα θες κάτι πολύ θα συμβεί.
Τελικά, το μόνο που ήθελε ήταν να μείνει μόνη της. Να τα βρεί με τον εαυτό της.
Δεν μπορείς να τα βρείς με τους άλλους αν πρώτα δεν τα έχεις βρεί με τον εαυτό σου.
Μην αφήνεις τους ανθρώπους που είναι τόσο σημαντικοί για σένα να φεύγουν έτσι απλα.
Δείχνε τους κάθε μέρα πόσο τους αγαπάς και άστους να νιώσουν τον πόνο σου, την χαρά σου.
Γενικά, μοιράσου τα πάντα με αυτούς που θες να έχεις στην ζωή σου, για να τους έχεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου