Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Δράση - Αντίδραση

Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει πράγματα μόνο και μόνο για να πάρουμε κάτι πίσω. Σαν αντίδραση, σαν απάντηση. Από μικροί μαθαίνουμε να δίνουμε αγάπη σε όποιον νιώθουμε πως το έχει ανάγκη και περιμένουμε να πάρουμε κάτι πίσω. Γιατί δεν λένε να δίνεις ότι παίρνεις, αλλά να παίρνεις ότι δίνεις. Δεν είναι κακό, ανθρώπινο είναι. Είναι ότι πιο φυσιολογικό να αγαπάς και να περιμένεις να σε αγαπούν πίσω. Η ανιδιοτέλεια συναισθημάτων είναι κάτι ουτοπικό που μόνο ακούγεται. Για μένα, κάτι που δεν έχω δει ή δεν έχω νιώσει ποτέ μου δεν είναι και αληθινό. Ας είμαστε ρεαλιστές.
Περιμένοντας λοιπόν, μαθαίνουμε πως είναι να χάνεις κάτι και κάποιον που αγαπάς. Συνειδητοποιείς πως ενώ εσύ έδρασες δεν υπήρξε ποτέ αντίδραση. Επανειλημμένα. Και τα ρίχνεις στη φυσική. Και ξανά το ίδιο. Μέχρι που καταλαβαίνεις ότι μερικές φορές μπορεί να δώσεις τα πάντα και να μην πάρεις τίποτα. Πληγώνεσαι και ορκίζεσαι πως δεν θα ξαναγίνει. Ορκίζεσαι στον εαυτό σου, πως πρώτα θα παίρνεις και μετά θα δίνεις. Παρ' όλα αυτά μετά από λίγο καιρό βρίσκεσαι πάλι στο σημείο να δίνεις τα πάντα και να περιμένεις κάτι χωρίς να το ζητήσεις καν, ενώ θα έπρεπε. Και δεν εννοώ να πεις στον άλλον "δώσε μου αγάπη", "δώσε μου στοργή". Να το δείξεις. Να δείξεις πως και εσύ έχεις την ανάγκη να πάρεις κάτι από αυτή τη σχέση γιατί έτσι είναι αυτά, αλληλεπιδρούν. Δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Αντιθέτως, αν δεν ήσουν τόσο δυναμική/ος δεν θα είχες το θάρρος να "ζητήσεις" όλα αυτά που έδωσες. Μπορεί να αφήνεις την καρδιά σου στα χέρια κάποιου που θα την ξεσκίσει, άλλα πως αλλιώς θα μάθεις να την κολλάς μόνος σου? Δεν πρέπει πρώτα να σπάσει?

"Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε και αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου