Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Η κλεψύδρα της φιλίας

Οι φίλοι σου είναι η δεύτερη οικογένειά σου. Η οικογένεια που εσύ επιλέγεις, όχι εκείνη που σου τυχαίνει. Μερικές φορές, αυτά τα δυο συμπίπτουν. Ιδανικά. Παρόλα αυτά, φίλοι έρχονται, φίλοι φεύγουν. Και εσύ που λες ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, πως το εξηγείς αυτό;
Ο άνθρωπος αλλάζει. Εξελίσεται. Μερικές φορές γίνεται πιο περίεργος,πιο αδύναμος, άλλες πιο ανοιχτόμυαλος, πιο δυνατός. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο δρόμος του έχει μόνο δύο κατευθύνσεις, πάνω και κάτω. Οι συνήθειες των ανθρώπων είναι αυτό που δεν αλλάζει, ή μάλλον αλλάζει απλώς πολύ δύσκολα, σχεδόν αδύνατα.

Αλλάζουμε λοιπόν φίλους σύμφωνα με τις φάσεις της ζωής μας. Στα έξι, οι καλύτεροί μας φίλοι ήταν αυτοί που μας έφερνε η μαμά μας στα πάρτι. Στα δεκαέξι, αυτοί που καθόντουσαν αριστερά, δεξιά, μπροστά και πίσω στην τάξη. Στα εικοσιέξι, αυτοί που δουλεύουμε μαζί. Και ούτω καθ' εξής. Θέλω να πιστεύω πως δεν είναι όλες οι φιλίες έτσι. Αναλώσιμες.
Υπάρχει στο μυαλό μου ένα είδος φιλίας που δεν το αγγίζει ο χρόνος. Η φιλία που όσο και αν αλλάξουν δύο άνθρωποι πάντα θα ταιριάζουν. Το "στέκι" αλλάζει και μαζί του οι διαφοροποιημένοι χαρακτήρες τους συμφωνούν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοιες φιλίες. Δεν ξέρω αν μπορούν να υπάρξουν εκτός του κεφαλιού μου. Αν οι κολλητοί σου από τα έξι, καθίσουν στο δίπλα θρανίο και αν η δουλειά τους είναι κάπου κοντά στην δική σου. Ακόμα και αν αυτό σου μοιάζει απίθανο έχω και εναλλακτική. Φαντάσου να μεγαλώνεις μαζί και χώρια με κάποιον. Ο καθένας να κάνει τα δικά του αλλά παρόλα αυτά να βρίσκεστε. Οι ζωές να συνεχίζονται αλλά να υπάρχουν μερικά κομμάτια που θα μένουν ίδια, ή μάλλον θα εξελίσονται παρέα. Πως σου φαίνεται αυτό; Αρκετά πιθανό;
Βέβαια, όσο και αν θέλω να δημιουργήσω ιδανικές φιλίες στο μυαλό μου, οι περισσότερες φιλίες δύσκολα κρατάνε στο χρόνο. Οι παρέες που δημιουργούνται στο σχολείο, αλλάζουν μόλις βρούμε δουλειά. Μπορεί και νωρίτερα. Όπως εξελίσεται ο κάθε χαρακτήρας μόνος του και χτίζει τη ζωή του, τα θέλω μας αλλάζουν. Φτάνοντας σε ένα σημείο που δεν μπορούν να συντονιστούν. Κολωνάκι εγώ, Μεταξουργείο εσύ. Και τότε όσοι συμβιβασμοί και να γίνουν, ποτέ δεν θα ναι αρκετοί. Γιατί απλά αλλάζουμε. Και όταν η καθημερινότητα μιας παρέας γίνεται όλο και λιγότερο κοινή, οι φίλοι αλλάζουν, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ξαφνικά, βλέπεις την παρέα σου όλο και λιγότερες μέρες μέσα στη βδομάδα και κανονίζεις άλλα πράγματα, πράγματα που σε "βολεύουν", που σου αρέσουν. Και χωρίς να το ξέρεις, οι άνθρωποι φεύγουν. Χωρίς να φταίει πάντα κάποιος, παρά μόνον η ζωή που δεν περιμένει κανέναν.
Θέλω να πιστεύω πως μερικές φιλίες είναι ανεξίτηλες. Ότι γίνεται να ζεις διαφορετική καθημερινότητα με κάποιον αλλά σε  παράλληλες ευθείες που πολύ συχνά τέμνονται. Όμως, δυστυχώς οι περισσότερες παρέες αλλάζουν με τον χρόνο και αυτό πονάει όταν πλέον το συνειδητοποιήσεις. Απλώς μάλλον τότε θα είναι λίγο αργά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου