Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Πάμε διακοπές


 Καταλαβαίνεις ότι το καλοκαίρι είναι μια ανάσα μακριά όταν πέφτει στο τραπέζι του καφέ το θέμα "Που θα πάμε διακοπές φέτος". Ε, λοιπόν στην δική μου παρέα, έπεσε σήμερα. Εκστασιασμένη, τουλάχιστον. Παρ' όλα αυτά, δεν βγάλαμε άκρη. Έτσι και εγώ πήρα την πρωτοβουλία, μιλώντας εμπειρικά πάντα, να προτείνω μερικά νησιά της αρεσκείας μου (μπας και το δει και κανένας από την παρέα μου και κατασταλάξουμε).
 Κουφονήσι(α)
Κατά προτίμηση Άνω Κουφονήσι, αφού το κάμπινγκ δεν είναι το στυλ μου. (Όχι, ότι δε θα το δοκίμαζα). Επίσης, την περίοδο του Up Festival (φέτος 17-19 Ιουλίου). Άν είσαι και λίγο χιπστερικός θα γουστάρεις ακόμη πιο πολύ.  Άν πάλι δεν είσαι και πολύ της βαβούρας, μπορείς να πας και άλλη περίοδο. Είναι εξίσου μαγευτικά.
Προσωπικά: Μου αρέσει το ότι πηγαίνεις παντού με τα πόδια. Το ότι είσαι ΕΝΤΕΛΩΣ χαλαρός και μέσα στα αλάτια. Μου αρέσει το ηλιοβασίλεμα που βλέπεις από τον μήλο και σου προτείνω ανεπιφύλακτα τα σουβλάκια στη γωνία. (Θα καταλάβεις σε ποια γωνία όταν πας)

Σέριφος
Πολύ αέρας και τέλειες παραλίες. Αξίζει να πας μόνο και μόνο για την θέα από το γωνιακό εκκλησάκι στο χωριό. Συνιστώ να νοικιάσεις αυτοκίνητο για να μην πεις μετά ότι δεν πήγες κάπου.
Προσωπικά: Είχα πάει με ιστιοπλοϊκό, άλλη φάση. Παρ' όλα αυτά είχαμε νοικιάσει και αυτοκίνητο για να το γυρίσουμε όλο το νησάκι. Χωρίς να θέλω να γίνω γραφική θα σου πω πάλι για κάτι σουβλάκια κάτω στο λιμάνι και για ένα μαγαζί που λέγεται Πλάκες με υπέροχη θέα. Must.

Κύθηρα 
Η Ιωάννα το λέει το "νησί του έρωτα", εγώ θέλω να της απαντήσω τώρα πως από την λίγη εμπειρία μου σε αυτό το νησί κατάλαβα ότι τίποτα δεν φεύγει από εκεί. Κοινώς, αν πας και περάσεις τέλεια σορρυ η φάση θα τελειώσει με το που φύγεις από το νησί. Αν πάλι πας και περάσεις χάλια(χλωμό αν έχεις #joannatheterrorist για ξεναγό) μην αγχώνεσαι θα τελειώσει το μαρτύριο όταν φύγεις. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως ό,τι συμβαίνει στα Κύθηρα, μένει στα Κύθηρα (κλισέ).
Αν μένεις στην χώρα να πας στο κάστρο την ώρα της δύσης του ηλίου. Ο τρόπος που μπαίνει το φως από τα απαρχαιωμένα παραθυράκια του κάστρου κάνει κοκκινοπορτοκάλι χρώματα.
Προσωπικά: Έχω ένα παράπονο που δεν πήγα στον Μηλοπόταμο. Δεν πειράζει, ελπίζω στο φετινό καλοκαίρι. Από φαγητά θα σου πρότεινα τα φύκια στο τελευταίο μαγαζί στο Καψάλι αλλά τα φέρνουν μόνο στην Ιωάννα, αυστηρά.

Σπέτσες 
Ένα είναι το νησί. Όταν η κουλτούρα των ανθρώπων συναντά την εντελώς γραφική αρχιτεκτονική των Σπετσών. Στο λέω από τώρα βέβαια πως αντικειμενική δεν μπορώ να είμαι με αυτό το νησί. Εκεί μεγάλωσα και το σπίτι μου μετράει ήδη 14 χρόνια.
Προσωπικά: Αγάπη μόνο. Εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη φορά, εκεί έκανα τα μεγάλα γλέντια. Μπορείς να πας να ξεκουραστείς ενα σαββατοκύριακο, μπορείς να πας και ξεδώσεις ένα άλλο. Από εστιατόρια θα σου προτείνω La scala και πες με όσο μπρούκλισα θες.

Λιμιώνας, Εύβοια
Οι πιο πρόσφατοι επισκέπτες μας το ονόμασαν "Forgotten Paradise". Εκεί πας μόνο με αυτοκίνητο και εάν είσαι τυχερός και σου δείξει κάποιος το δρόμο. Δεν έχει τίποτα, ούτε καν σήμα. Συνήθως πάνε για κάμπινγκ αλλά εγώ έχω το σπίτι μου. Λένε όμως ότι είναι ιδανικό.
έχει όλες και όλες τέσσερις ταβέρνες και ένα beach bar που πάντα θα βρεις να κάτσεις. Αν θες να ηρεμίσεις και να αποκλείστεις από τον έξω κόσμο εκεί πρέπει να πας.
Προσωπικά: Όπως ξαναείπα, εκεί πέρασα τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου. Η παραλία είναι τεράστια και άδεια (εκτός από τα σαββατοκύριακα που γίνεται ΧΑΜΟΣ). Από φαγητό, παντού ωραία θα φας, αλλά μπορείς να πάρεις αστακούς από το καϊκάκι που έρχεται μια στο τόσο και να φας την καλύτερη αστακομακαρονάδα. (Μακάρι να στην έκανε η γιαγιά μου)

+ Extra Destination: Οινούσσες, Χίος

Δεν ξέρω αν φταίει η φιλοξενία της οικογένειας της κολλητής μου ή το τόσο οικογενειακό νησί τους, όμως από την πρώτη χρονιά που πάτησα σε αυτό το νησί το ένιωσα δικό μου. Το αγάπησα άπειρα και η κάθε μέρα που περνούσε εκεί έμοιαζε λεπτό. Ένα νησί που δεν έχει τίποτα, ούτε καν κόσμο. Περνάς από την Χίο απέναντι και από την άλλη μεριά βλέπεις την Τουρκία. Κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά και απόλυτη ηρεμία.
Προσωπικά: Άνεση και ξεκούραση. Η οικογένεια της Κατερίνας, η καλύτερη παρέα. Τα αστεία του παππού της, ο καφές και το δράμα της Ασπασίας και οι μονόλογοι του μπαμπά της, όλα τα λεφτά. Είναι η δεύτερη οικογένειά μου αυτοί οι άνθρωποι.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου