Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Τα διαφορετικά καλοκαίρια μας

Καλοκαίριασε και οι αναμνήσεις ανεμελιάς και νιότης μου φαίνονται όλο και πιο μακρινές. Τα αμέτρητα μπάνια και το μαύρισμα από το πάνω κάτω στην παραλία έχουν γίνει ελάχιστα μπάνια και αμέτρητες ώρες σε ξαπλώστρες ώστε να γίνεις σαν αστακός μπας και μαυρίσεις εν τέλει. Πού είναι εκείνα τα καλοκαίρια που καθόμασταν ένα μήνα στο χωριό και δεν μας ένοιαζε τίποτα; 

Θυμάμαι στο δικό μου χωριό στην Εύβοια, πηγαίναμε με το που έκλειναν τα σχολεία και καθόμασταν μέχρι τις αρχές του Αυγούστου. Το πιο ωραίο ήταν πως ποτέ δεν έλειπε κανείς. Τα πρωινά πηγαίναμε στην θάλασσα που ήταν ένα βήμα (κυριολεκτικά) από την εξώπορτα της αυλής μας. Τρέχαμε πάνω κάτω στην παραλία μέχρι να σουρουπώσει. Κλαίγαμε με λυγμούς όταν η μαμά δεν μας άφηνε να κάνουμε πάνω από τρεις βουτιές από εκείνον τον ψηλό βράχο. Όλα τα παραθαλάσσια εξοχικά νομίζω πως έχουν έναν ψηλό βράχο για βουτιές. Οι φέτες του μισού καρπουζιού και κανένα τηγανόψωμο μας ήταν αρκετά για να ξαναφάμε το βράδυ. Το καλύτερο απ' όλα όμως, ήταν η συμφωνία που κάναμε με τον μπαμπά που μας άφηνε να τρώμε μόνο ένα παγωτό την ημέρα. Αν με ρωτήσεις τώρα θα σου πω "τι εννοείς μόνο;". Ήταν αλλιώς τότε. Πιο ευτυχισμένα, πιο όμορφα. Τότε που δεν έλειπε κανείς. Τότε που ο ένας μήνας σε ένα μέρος χωρίς καν σήμα τηλεφώνου έμοιαζε πολύ λίγο. Τότε που οι αδερφές σου ήταν οι καλύτερες σου φίλες και ας τσακωνόσασταν (το λιγότερο) είκοσι φορές την ημέρα.

Τώρα δεν πηγαίνουμε πια όλοι μαζί. Δεν είμαστε πια όλοι. Τώρα ο καθένας κανονίζει τις διακοπές του ξεχωριστά. Τρέχουμε όλοι να προλάβουμε όσα περισσότερα νησιά μπορούμε και μοιάζει σαν να έχουμε ξεχάσει τις στιγμές που περάσαμε στο χωριό, ώστε να ξαναπάμε. Προτιμούμε μέρη με "ζωή" και wifi. Η ζωή όμως δεν μετριέται σε μπάρες σήματος αλλά σε στιγμές γέλιου, κλάματος και μέθης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου