Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Όλοι οι ευτυχείς, λυπημένοι και πότες σε μια συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα

Κάθε χρόνο έλεγα ότι θα πάω σε συναυλίες και συναυλίες και ξέρεις τι; Ποτέ δεν πήγα. Όχι μέχρι χθες τουλάχιστον. (Τα φεστιβάλ σε νησιά όπως το UP! Festival και οι συναυλίες στην Μύκονο του Σάκη Ρουβά δεν μετράνε, εδώ μιλάμε για κανονικές συναυλίες) Και το πιο περίεργο είναι πως πάντα ήθελα αλλά απλώς κάτι συνέβαινε στην παρέα. Μην νομίζεις, και χθες κάτι συνέβη στην παρέα. Παρ' όλα αυτά το αποφάσισα και ξεκίνησα με το σκεπτικό του ότι θα πάω μόνη μου. Ξέρω τι σκέφτεστε, πόσο καψερή μπορεί να είναι;! Απλώς ήθελα τόσο πολύ να πάω σε μια εξωτερική συναυλία και ο Σωκράτης Μάλαμας στο Θέατρο Βράχων ήταν η καλύτερη ευκαιρία που θα μπορούσα να έχω. Λίγο η αγάπη μου για τον Σωκράτη τον τελευταίο χρόνο, λίγο το ότι θα έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει, έκανε το γεγονός του ότι θα πάω μόνη σαν το λεμόνι να μοιάζει ασήμαντο.

Στην διαδρομή από το πάρκινγκ στο θέατρο μαθαίνω πως τελικά θα έχω παρέα και βασικά την ιδανική παρέα για μια συναυλία του Σωκράτη. Μπορεί να μην είναι φίλοι κολλητοί, όμως γλεντάνε με την καρδιά τους και είναι εκεί επειδή πραγματικά αγαπάνε να τον ακούνε. (Ναι, βασικά δεν έχουν χάσει σχεδόν καμία συναυλία)

Η ζέστη ήταν αφόρητη και το Θέατρο Βράχων γεμάτο. Μη σου πω και κάτι παραπάνω από γεμάτο. Σαν σωστός τραγουδοποιός, ο Σωκράτης ανέβηκε στη σκηνή με το που άρχισε να νυχτώνει με την κλασική πλέον φράση "Καλησπέρα αγαπητοί μου φίλοι" και άρχισε με ένα κλασικό "Μια βόλτα στα βαθιά".

Τραγουδούσαν όλοι και χόρευαν με την ψυχή τους. Περνούσαν τόσο ωραία που δεν τους ένοιαζε που ο ένας πατούσε τον άλλον. Δεν τους ένοιαζε που αύριο δεν θα μπορούσαν να μιλήσουν, ούτε που βρεχόντουσαν από αλκοόλ καθ' όλη την διάρκεια της συναυλίας. Αν κοιτούσες λίγο γύρω σου θα έβλεπες χαρούμενους, στεναχωρημένους, μεθυσμένους και αλλοπαρμένους. Και όλοι είχαν ένα κοινό: απλά ήθελαν να είναι εκεί. 

Προσωπικά, ήταν μια αξέχαστη εμπειρία γιατί η παρέα μου ήταν άκρως εύθυμη και ούτε ένας δεν είχε μούτρα. (βασικά δεν ξέρω καν γιατί αυτό μου φαίνεται περίεργο, φυσιολογικό είναι) Η καλύτερη πρώτη συναυλία που συνδυάζει κλειστό παπούτσι, το να ξέρεις όλα τα τραγούδια (μεταξύ μας, μόνο δύο δεν ήξερα) και να τραγουδάς χορεύοντας με την καρδιά σου.

Αρχίζω να πιστεύω πως είναι στον τραγουδιστή το να σε κάνει να το νιώθεις τόσο πολύ και τόσο έντονα. Ο Σωκράτης απλά το έχει.

Και ας έφυγα τραγουδώντας το "Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες" που δεν το είπε.
video

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου