Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Καλοκαιρινοί έρωτες vs. επικοί

Οι πρώτες μου διακοπές μόνη. Και όχι, δεν το εννοώ μεταφορικά. Με το καινούριο τραγούδι της Monika για soundtrack (Shake your Hands) ξεκίνησα από το λιμάνι της Ραφήνας με σκοπό να πάω στη Μύκονο για δουλειά. Ήξερα από την αρχή ότι θα περάσω αρκετό χρόνο με τον εαυτό μου και μόνο, οπότε ίσως θα έπρεπε να συμφιλιωθώ με αυτά που τόσο καιρό αποφεύγω.

Και έτσι έγινε. Προσπάθησα, τουλάχιστον.

Η μια σκέψη μετά την άλλη ανά δευτερόλεπτο. Από ξεχασμένους έρωτες σε μαθήματα που χρωστάω. Από το τι θα φάω για βραδινό μέχρι το τι έχω να κάνω όταν γυρίσω Αθήνα. Ξεκίνησα με το "τι ωραία, θα ξεκουραστώ" και έφτασα στο σημείο να κουράζομαι από αυτό το οverload σκέψεων. Και όχι απλά σκέψεων αλλά προβλημάτων. Ή τουλάχιστον, ότι κάνω μεγάλο στο κεφάλι μου.
Δεν θέλω όμως να περιγράψω τον χαμό μέσα μου παρά μόνο ένα συγκεκριμένο debate που με βασανίζει καιρό τώρα. Καλοκαιρινοί έρωτες ή επικοί; Και βασικά, ποιος λέει ότι οι καλοκαιρινοί έρωτες δεν μπορούν να είναι και επικοί; Εγώ.
(Ξέρω περίμενες κάτι πιο σοβαρό και βαρύ αλλά σου λέω σκεφτόμουν τα π-α-ν-τ-α.)

Τα έχω ζήσει και τα δύο και μπορώ να σου πω με σιγουριά πως το καθένα έχει την γλύκα του αλλά πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μου μαζί σου είναι το ότι δεν έχω καταλήξει στο κεφάλι μου αν είναι προτιμότερο να ερωτεύεσαι το καλοκαίρι ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή μέσα στον χρόνο.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο (τουλάχιστον μέσα μου). Βρίσκεσαι σε νησί, είσαι πιο χαλαρός/η από ποτέ και δεν σε νοιάζει τίποτα. Μέχρι να βρεθεί ο καλοκαιρινός σου έρωτας. Και όταν λέω να βρεθεί, εννοώ να σε βρει. Ζεις την απόλυτη εμπειρία. Αρχίζεις κάτι που ξέρεις την ημερομηνία λήξης του πριν καν γνωριστείτε. Και δεν ξέρω αν αυτό είναι κακό ή καλό, γιατί το να βρεις κάποιον που να ταιριάζετε είναι πλέον τόσο δύσκολο που ίσως δεν πρέπει να τον/την αφήσεις να φύγει. Από την άλλη όμως, όταν βάζεις τον άλλον στην καθημερινότητα σου όλο αυτό που είχατε στις διακοπές χαλάει. Άσχημα κιόλας. Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι κάτι ιδανικό και απλησίαστο. Ταυτόχρονα όμως, κάτι που μπορείς να έχεις τόσο εύκολα. Το θέμα τώρα είναι πως θα το διαχειριστείς. (Εγώ όλα αυτά τα κατάλαβα μετά τα "παρακάλια" στον δικό μου καλοκαιρινό έρωτα)

Δεν λέω, όλους τους έρωτες πρέπει να ξέρεις να τους διαχειρίζεσαι (μην με ρωτήσεις, δεν ξέρω πως) αλλά ο επικός αν είναι να γίνει θα γίνει. Εννοώ πως όταν σε χτυπήσει ο έρωτας σε ένα στενό της Αθήνας, είσαι πολύ πιο συνειδητοποιημένος για αυτό που πας να κάνεις. Σκέφτεσαι όλες τις προοπτικές και διαλέγεις. Στα νησιά δεν κάνεις έτσι. Ίσως γι' αυτό να είναι τόσο δύσκολο να έχεις αυτόν τον επικό έρωτα. Ίσως επειδή το σκέφτεσαι πολύ πριν κάνεις οτιδήποτε. Αλλά ίσως αυτό τον κάνει και επικό, γιατί αν ερωτευτείς, θα ερωτευτείς τρελά. Και είναι τόσο ωραίο να ζεις έναν έρωτα που κρατάει στον χρόνο, τόσο πολύ που ξεχνάς τον τρόπο που σε ξελόγιασε το καλοκαιρινό fling-άκι. Μέχρι που τελειώνει. Και συνήθως τελειώνει άσχημα. Σιχτιρίζεις και κάνεις όνειρα για καλοκαίρια και ιστορίες. Να σε δω τώρα. Όμως όποια κατάληξη και αν έχει, θα ξέρεις ότι θα τον θυμάσαι για πάντα. Για αυτό είναι και επικός.

Μ' αρέσει τόσο πολύ να ερωτεύομαι που κάθε φορά ξεχνάω πόσο άσχημα μπορεί να τελειώσει κάτι. Ή και να μην αρχίσει καν. Και κάθε φορά το ίδιο. Όλα ξεχνιούνται όταν φτάσει ο νέος έρωτας, είτε είναι καλοκαιρινός είτε επικός. Είτε είναι κάτι που θα σε αφήσει σύξυλο με την πιο γλυκιά αίσθηση του αποχωρισμού είτε ένας τσακωμός γεμάτος φωνές και βρισίματα. Δεν ξέρω ποιος φταίει και ποιος μας έχει κάνει να είμαστε τόσο μαζόχες, το μόνο που ξέρω είναι πως κανένας μας δεν θα σταματήσει να ερωτεύεται. Και ίσως είναι το καλύτερο συμπέρασμα σε debate του κεφαλιού μου τα τελευταία 5 χρόνια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου