Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Ο δικός μου ο μπαμπάς.

Δεν ξέρω πως θα έπρεπε να αρχίσω. Δεν ξέρω καν τι θέλω να πω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι για ακόμη μια χρονιά τα social networks ξεχειλίζουν από φωτογραφίες παιδιών με τον μπαμπά τους. Αυτόν που έχουν ή αυτόν που έχασαν. Φωτογραφίες παλιές, καινούριες με caption "happy father's day" και μια δόση αγάπης τόσο μεγάλη που σε κάνει να ζηλεύεις λίγο. Γιατί για σένα που έχασες τον μπαμπά σου όταν ήσουν πολύ μικρός για να μάθεις να εκτιμάς και το κάθε λεπτό δίπλα σε αυτούς που αγαπάς, είναι το πιο δύσκολο.
Δεν θέλω όμως να πω πόσο άτυχη ήμουν που έχασα τον μπαμπά μου τόσο μικρή αλλά πόσο τυχερή ήμουν, είμαι και θα είμαι που ο μπαμπάς μου ήταν ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου. Και ναι, όλα τα παιδιά το πιστεύουν αυτό για τον μπαμπά τους, γιατί έτσι είναι. Εγώ λοιπόν θέλω να του πω ευχαριστώ που μου έδωσε τα πάντα. Που ήταν τα πάντα.
Ο μπαμπάς μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έβλεπα όταν ξυπνούσα και ο τελευταίος πριν κοιμηθώ. Ήταν ο άνθρωπος που δεν θα έχανε καμία σχολική γιορτή ακόμη και αν είχε την πιο σημαντική δουλειά στον πλανήτη. Ήταν εκείνος που κάθε σαββατοκύριακο μας πήγαινε εκδρομές και εκείνος που δεν έλεγε όχι ακόμη και αν του ζητούσες να σε πάει στο φεγγάρι. Έδινε πάντα περισσότερα από όσα είχε και γι' αυτό ήταν τόσο πλούσιος. Γιατί δεν είσαι πλούσιος αν έχεις λεφτά αλλά αξιοπρέπεια, ήθος και γενναιοδωρία. Ο δικός μου μπαμπάς είχε πολλά περισσότερα από αυτά.
Δεν μπορώ να πω ότι μου έχει λείψει κάτι στην ζωή μου. Ακόμη και τώρα που δεν είναι εδώ φροντίζει για τα πάντα, και το λέω με τόση σιγουριά πια. Ο μπαμπάς μου είναι εκείνος που ευθύνεται για τα πιστεύω μου. Εκείνος ο οποίος με κάνει περήφανη όταν ακούω τυχαία τους άλλους να μιλάνε για αυτόν. Εκείνος που μου έμαθε ότι στην ζωή μπορείς να καταφέρεις ακόμη και τα πιο αδύνατα πράγματα γιατί εσύ μόνος σου μπορείς να χτίσεις το μέλλον σου ακόμη και αν δεν έχεις τίποτα. Γιατί έχεις μεγάλη καρδιά και όνειρα.
Παρ' όλο που η σημερινή μέρα δεν είναι γιορτινή στο δικό μου σπίτι, κανείς δεν στεναχωριέται. Κάθε άλλο, ο μπαμπάς μου φρόντισε να μας έχει μάθει τόσα πολλά για το πως να γίνεις σπουδαίος άνθρωπος που ακόμη μαθαίνουμε. Γιατί χώρεσε τόσα ήθη μέσα σε τόσα λίγα χρόνια. Τόσα ώστε να φτάσουν και για τα υπόλοιπα που δεν θα ήταν εδώ. Αν και για εμάς πάντα θα είναι εδώ.
Ο μπαμπάς μου θα είναι το μέτρο σύγκρισης των σχέσεων μου. Θα είναι πάντα ο ιδανικός πατέρας και σύζυγος. Αλλά πάνω απ' όλα θα είναι πάντα ο μπαμπάς μου.

ΥΓ. Πόση ευτυχία μπορείς να χωρέσεις μέσα σε 12 χρόνια; Αυτό που φαντάζεσαι πολλαπλασίασε το με το άπειρο. Γιατί τόση ήταν η ευτυχία που μας χάρισε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου