Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Ψυχανάλυση: Επίπεδο Φρόυντ

Ξαφνικά όλα μοιάζουν να μπαίνουν στη θέση τους. Ναι, ναι.
Τόσο καιρό δεν είχα καταλάβει γιατί και πως έκανα φίλους τόσο γρήγορα όπου και αν πήγαινα. Από μικρή δεν είχα πρόβλημα να παίξω με άγνωστα παιδάκια και τώρα είμαι κάτι παραπάνω από ευγενική σε όσους γνωρίζω. Το θέμα όμως δεν είναι το πόσο εύκολα κάνω φίλους αλλά το πόσο εύκολα μου ανοίγουν τις καρδιές τους. Και ερωτώ, σου μοιάζω για άτομο που με το που μου πεις το πρόβλημά σου θα σε κάνω τον καλύτερό μου φίλο;
(Αν θες, απαντώ κιόλας)

Όλες μου οι γνωριμίες περνάνε από κάποια στάδια και κάθε φορά είναι τα ίδια. Αρχικά, γνωρίζω τον φίλο του φίλου της φίλης μου (τον μπατζανάκη με λίγα λόγια) καθόμαστε λιγάκι λέμε τα τυπικά, εγώ χαμογελάω και αυτός μιλάει.  Στην συνέχεια χωρίζουν οι δρόμοι μας. Από τώρα λοιπόν, ξεκινάει η ψυχανάλυση. Τον βλέπω στον δρόμο και ευγενική όπως πάντα ρωτάω τι κάνει. Αραδιάζει λοιπόν μερικά προβλήματα και εγώ δεν ξέρω που να κρυφτώ. Από την μία θέλω να τον βοηθήσω γιατί αισθάνομαι πως το χρειάζεται, από την άλλη τι σκατά, τώρα σε γνώρισα. Τελικά τον βοηθάω και πλέον σε κάθε του πρόβλημα μου στέλνει μήνυμα. Δεν είμαι ο τύπος ανθρώπου που θα σταματήσει να απαντάει, ή γενικά να βοηθάει, αλλά πες μου εσύ γιατί να σε κάνω να θες να μου πεις όλα σου τα ψυχολογικά;
Μετά από μερικές απόψεις των φίλων μου του γιατί γίνεται αυτό κατέληξα στο πιο απλό συμπέρασμα: παραείμαι αξιαγάπητη. (όχι, δεν γελάω)

Κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον είμαι χαμογελαστή, ευγενική και δεν δημιουργώ συγκρούσεις. (ντάξει, με μια εξαίρεση που έχω στο μυαλό μου) Σε γενικές γραμμές για ποιο λόγο να μην με συμπαθήσει κάποιος; Αυτό τους κάνει να με εμπιστεύονται και να νιώθουν άνετα κοντά μου και έτσι ανοίγονται. Άλλοι σιγά σιγά, άλλοι πιο γρήγορα από ότι περίμενα. Όλοι όμως μου ανοίγονται κάποια στιγμή. Και μου αρέσει. Μου αρέσει να βοηθάω τους άλλους όταν και αν μπορώ και μου αρέσει πιο πολύ να ακούω από το να μιλάω. Γιατί πιστεύω ότι το να μαθαίνεις τι γίνεται στο κεφάλι άλλων ανθρώπων είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να βγάζεις από μέσα σου τα δικά σου απωθημένα.
Δεν θα σου πω ψέματα, είναι ωραίο να σε χρειάζονται και να απευθύνονται σε σένα με το πιο μικρό τους πρόβλημα. Εγώ τουλάχιστον νιώθω ότι βοηθάω κάποιον που το έχει ανάγκη και από αυτό παίρνω την μεγαλύτερη ευχαρίστηση στη ζωή μου. Παρ' όλα αυτά δεν θέλω να σε ενθαρρύνω στο να κρατάς πράγματα μέσα σου, αντιθέτως αν σε τρώει κάτι να το λες (δέχομαι και inbox). Στάσου όμως για λίγο και άσε την φασαρία που κάνεις στην άκρη. Άκου τι έχει να σου πει ο άλλος και τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Μετά δες τον τρόπο που τα βλέπεις εσύ, σαν τρίτος και αναρωτήσου αν εσύ είχες αυτό το πρόβλημα, θα του έδινες σαν λύση την συμβουλή που μόλις του είπες; Το να βοηθάς και να ακούς τα προβλήματα των άλλων λοιπόν, αν θες να το δούμε και λιγάκι εγωιστικά, σε βοηθάει σε παρόμοιες καταστάσεις στην δική σου ζωή.
Υπάρχουν βέβαια και αρνητικά στο να σου ανοίγονται όλοι και να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θα σκεφτούν όταν θα έχουν ένα πρόβλημα. Δεν αφήνει την σχέση να εξελίσσεται, αν εσύ είσαι αυτός που ήλπιζε να πάρει άλλη τροπή η κατάστασή σας. Δεν θα σου κρύψω πως πολλοί άνθρωποι που ήθελα, σκάλωναν. Προτιμούσαν να έχουν μια φίλη η οποία θα είναι πάντα εκεί για αυτούς ότι και αν γίνει, παρά μια κοπέλα, που θα είναι ακριβώς όπως αυτή η φίλη τους, αλλά θα έχει ημερομηνία λήξης. Και δεν τους κατηγορώ, επιλογές είναι αυτές. Απλώς προσπαθώ να τους κάνω να καταλάβουν ότι τίποτα και όλα ταυτόχρονα, έχουν ημερομηνία λήξης. Ειδικά, τα δεδομένα.

Τελικά το ήξερα πάντα ότι πρέπει να γίνω ψυχολόγος. Έπρεπε να ακολουθήσω τα σημάδια. Θα το σκεφτώ ξανά σε άλλη φάση της ζωής μου όμως.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου