Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Ας ενωθούμε λιγάκι τα αδέρφια να δείτε κάτι οι υπόλοιποι

Μετά από το request της μεγάλης αδερφής Ιωάννας και την ολοήμερη βόλτα στα μαγαζιά με την μικρή αδερφή Φοίβη, νομίζω πως ήρθε η στιγμή να τις δικαιώσω. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό στη ζωή σου από το να έχεις καλές σχέσεις με την οικογένειά σου. Να ξέρεις ρε παιδί μου ότι ακόμα και αν η ζωή δεν σε βγάλει εκεί που θες, θα υπάρχει πάντα κάποιος να σε στηρίζει. Και κανένας δεν σε στηρίζει πιο πολύ από τα αδέρφια σου.
    Δεν ξέρω πως τα βγάζουν πέρα τα μοναχοπαίδια, για να είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω καν πόσοι φίλοι αντιστοιχούν σε μία αδερφή ή έναν αδερφό. Με γρήγορους υπολογισμούς στο κεφάλι μου (πολύ θα ήθελα να ήταν αληθινή αυτή η φράση), συνειδητοποιώ πως ακόμα και αν έχεις τους καλύτερους φίλους στον κόσμο (όπως εγώ πχ) είναι αδύνατο να φτάσουν τα αδέρφια σου. Γιατί όταν δεν μπορείς να πεις σε κανέναν τίποτα από αυτά που σκέφτεσαι, ο "κανένας" της ζωής σου γίνονται τα αδέρφια σου. Όταν όλοι σε αμφισβητήσουν και σου γυρίσουν την πλάτη, τα αδέρφια σου θα σου ανοίξουν τις αγκάλες τους.
    Οι φορές που έχουμε τσακωθεί με τις αδερφές μου είναι αμέτρητες. Το πολύ να μην μιλάμε για μια μέρα. Μετά ακούγεται ένα "τι θα κάνεις σήμερα;" και δεν είσαι σίγουρη αν απλώς ξεχάστηκε από το να σου κρατάει μούτρα ή απλώς το ξεπέρασε. Και εσύ δειλά δειλά απαντάς ότι δεν ξέρεις γιατί δεν ξέρεις τι από τα δύο ισχυεί. Μετά από μερικές ώρες πίνετε ποτό στο Holy Spirit και λέτε ένα σωρό βλακείες. Ποιος τσακωμός;
    Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τις αδερφές μου. Ούτε τι θα έκαναν αυτές χωρίς εμένα. Δεν ξέρω με ποιόν θα (βαριόμουν να) πήγαινα για ποτό ή με ποιόν θα ψώνιζα. Με ποιόν θα συζητούσα να νεύρα της μαμάς και με ποιόν θα έθαβα όλο τον κόσμο, εκτός από εμάς φυσικά. Εμείς οι τρεις είμαστε οι μόνες που τα έχουμε όλα τέλεια, ναι ναι. Δεν ξέρω σε ποιόν θα έλεγα τα πράγματα που ντρέπομαι να πω στις φίλες μου και ότι αλήθειες περνάνε από το κεφάλι μου. Σε κανέναν δεν μπορείς να είσαι απολύτως ειλικρινής, εκτός από τα αδέρφια σου. Και μην μου πεις πως αυτό δεν ισχυεί γιατί εγώ ξέρω πως μόνο η Δανάη μπορεί να το κάνει (και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αμφιταλαντεύομαι).
    Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω εδώ και μερικά χρόνια, και αυτό είναι το πως γίνεται να έχεις αδέρφια και να μην τους μιλάς. Να θυμώνουν για χρόνια και να μην κάνεις τίποτα για αυτό. Δεν γίνεται. Άσε που έχω ακούσει και το άλλο, ότι μπαίνουν στην μέση λεφτά. Ποια λεφτά; Εδώ έχω είκοσι ευρώ και τους τα δίνω δέκα δέκα και εσείς το ρίχνετε στα λεφτά; Έλα αηδίες.
    Όπως έχω ξαναγράψει, στο δικό μου σπίτι η οικογένεια είναι πάνω από όλους και όλα. Τα αδέρφια σου είναι εκεί για σένα και θα είναι για πάντα. Για ένα ποτό ή ένα δάνειο. Για μια στεναχώρια ή ένα γλέντι. Για όλες τις στιγμές που δεν θα έχεις κανέναν διπλά σου και όλες αυτές που θα θέλουν όλοι να είναι στο πλευρό σου. Γιατί γι' αυτούς θα είσαι πάντα η αδερφή (μεγάλη ή μικρή), η φίλη, η μαμά (πολλές φορές χρειάζεται να μπαίνει μια τάξη), η συνέταιρος ή και το δουλικό, που μεταξύ μας παίζει πολύ στα αδέρφια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου