Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει σίγουρα τις ρίζες του στον ουρανό

   Μια συναυλία που δεν έμοιαζε με τις υπόλοιπες, σε έναν χώρο που δεν έμοιαζε με τους υπόλοιπους. Ήταν η συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Βεάκειο Θέατρο του Πειραιά που δεν ήταν ακριβώς η συναυλία που περίμενα. Αυτό δεν είναι κακό, κάθε άλλο, το διαφορετικό είναι πολύ όμορφο τελευταία.
    Ακούω εδώ και λίγο καιρό Θανάση και η αλήθεια είναι πως αυτή η χροιά που δίνει στα τραγούδια του είναι από τα χαρακτηριστικά του που τον κάνουν τόσο ιδιαίτερο τραγουδοποιό. Επίσης, το γεγονός του ότι συνδυάζει ροκ, λαϊκή και παραδοσιακή ελληνική μουσική και το κάνει τόσο καλά όσο κανένας, του το αναγνωρίζω. (όχι ότι περιμένει την δική μου αναγνώριση αλλά κατάλαβες)
   Πριν πω λοιπόν, οτιδήποτε για την χτεσινή του συναυλία στον Προφήτη Ηλία, θέλω να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Ο μόνος λόγος για τον οποίο αγαπώ λιγάκι παραπάνω τον Σωκράτη, είναι γιατί δίνει ένα γλέντι που χρειάζεται σε τραγούδια του Θανάση. (Μπορώ να σας λέω με τα μικρά σας, έτσι;)
   Δεν ήταν ότι είχα προγραμματίσει να πάω στη συναυλία αλλά είχα πει στον συναυλιακό μου φίλο ότι όταν αποφασίζει να πηγαίνει σε συναυλίες να με παίρνει τηλέφωνο. Και ευτυχώς, μέχρι στιγμής το κάνει. Αφού βρέθηκα στον Πειραιά σε χρόνο ρεκόρ, το Βεάκειο παραήταν θέατρο για μια τέτοια συναυλία. Ο χώρος ήταν μικρός αλλά γεμάτος. Άνθρωποι καθιστοί, άνθρωποι όρθιοι. Και ζέστη.       
   Δεν είχα ξαναπάει σε συναυλία του Θανάση και δεν ήξερα πως θα είναι. Ήλπιζα να μοιάζει με του Σωκράτη. Ε, καμία σχέση. Παρ' όλα αυτά, είχε και αυτό τη χάρη του, τη θλίψη του. Τουλάχιστον μέχρι να γίνουν όλοι χάλια και να αρχίσουν και αυτοί τα γλέντια με τα στενόχωρα τραγούδια.
Βασικό πράγμα που έλειπε από την συναυλία ήταν το ποδοπάτημα και το χώμα.
   Όσο όμως και αν δεν θύμιζε συναυλία, τα τραγούδια του είναι τόσο χαρακτηριστικά και αγαπημένα που δεν μπορείς να πας να τον ακούσεις και να φύγεις απογοητευμένος. Γιατί ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μόνο απογοήτευση δεν σου χαρίζει.

Highlights βραδιάς:
video
  • Η μορφή της ροκ
  • Δεν θυμάμαι σε ποιο τραγούδι το είπε αλλά καθώς τελείωνε ακούγεται ένα "Μπράβο λεβεντόπαιδα (ναι, εμείς)! Έτσι, διασκέδαση και στοχασμός ταυτόχρονα." 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου