Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Τι έκανες πάλι Morrissey;

Εδώ και λίγες μέρες θέλω πάρα πολύ να γράψω για το καινούριο άλμπουμ του Morrissey "World Peace is None of Your Business", αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι. Εννοώ πως μέσα σε όλο τον ενθουσιασμό και την χαρά μου, ξεχνάω το γιατί. Κάτι που σε εμένα ίσως να μοιάζει ασήμαντο το να δώσω κάποια εξήγηση σε αυτό το γιατί, όμως η φίλη μου η Δανάη με ρώτησε προχθές και δεν ήξερα τι να της απαντήσω.

Συνήθως συνδέω καλλιτέχνες και τραγούδια με πρόσωπα και καταστάσεις. Πολλές φορές όταν ξεχνάω όλα αυτά που μου θυμίζει μια μελωδία, η μελωδία αυτή χάνεται στο πίσω μέρος του μυαλού. Μερικές φορές όμως, παθαίνω κολλήματα. Κολλήματα με καλλιτέχνες που δεν μου θυμίζουν κάτι ή κάποιον, απλώς έτυχε να τους ανακαλύψω την σωστή χρονική στιγμή. Με άλλα λόγια, στην ιδανική φάση της ζωής μου. Ε λοιπόν, ο Morrissey έτυχε να είναι από αυτούς.
Τον έβαλα στην ζωή μου με το που είδα το 500 Days of Summer, με τους The Smiths. Επικό συγκρότημα, που μόνο hipsters θα άκουγαν (όχι δεν είμαι, είμαι η εξαίρεση στον κανόνα) και βγάζει τόσο συναίσθημα και θλίψη στα κομμάτια του που τα νιώθεις δικά σου. Έτσι τα κομμάτια τους γίνονται κομμάτι σου.
(Τα έχω ξαναπεί άλλωστε)

Ακούγοντας όλο (ναι, και τα 80 λεπτά) το καινούριο άλμπουμ του Morrissey, έχω μόνο δυο πράγματα να πω. Δεν είναι τόσο καλός μόνος του όσο και με τους Smiths (αυτό το είχα καταλάβει και από τα προηγούμενα solo άλμπουμ του βέβαια) αλλά αυτή η μοναχικότητα και θλίψη που στέλνει είναι τόσο γλυκά συναισθήματα που δύσκολα φεύγουν από μέσα σου. 
Ας περιμένουμε τώρα την επόμενη συναυλία του Moz στην Αθήνα, για να πάμε να ευθυμίσουμε μόνοι μας. Όλοι μαζί δηλαδή, αλλά ο καθένας μόνος. 


Και όπως διάβασα και σε ένα άρθρο του Oneman.gr πριν λίγες μέρες, "Ο Morrissey έκανε την μοναχηκότητά του τρόπο επικοινωνίας."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου