Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Μα καλά, τι τύπος είσαι;

 Πριν μερικές μέρες, ένα από τα γνωστά καλοκαιρινά βράδια της φιλοσοφίας, βρέθηκα κάτω από το κάστρο των Κυθήρων να συζητάω με δυο φίλες μου για τα κόμπλεξ, τον έρωτα και το φλερτ σήμερα. Αυτό που έδειξε να μας απασχολήσει περισσότερο όμως ήταν η συνειδητοποίηση της καθεμιάς μας ότι κάθε φορά που βγαίνει θέλει να υπάρχει κάτι που να της κινήσει την προσοχή.
    Δεν ξέρω αν έχεις περάσει και εσύ αυτή την φάση που βγαίνεις με τις φίλες σου και σκανάρεις το μαγαζί για κάποιον που θα σου τραβήξει την προσοχή. Τον βρήκες; Τέλεια, συνεχίζεις ακάθεκτη. Δεν τον βρήκες; Αυτόματα ξενερώνεις. Και δεν είναι ότι μπορείς να το ελέγξεις ή ότι είναι και πολύ στο χέρι σου να σταματήσεις αυτό το σκανάρισμα. Απλώς κάποια στιγμή θα σταματήσει χωρίς να το καταλάβεις καν.
    Πάντως εγώ, έτσι λίγο που το συζήτησα, κατέληξα πως οι λόγοι για τους οποίους θα κάνεις αυτό το αυτόματο σκανάρισμα σε ένα μπαρ (ας πούμε), είναι εντελώς διαφορετικοί για τον καθέναν μας.  Γιατί πολύ απλά ο κάθε άνθρωπος ζητά και κάτι άλλο από την ζωή του σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Εκεί που γίνεται όμως πολύ ενδιαφέρον είναι όταν δύο άτομα που ψάχνουν ακριβώς το ίδιο, συναντιούνται στο ίδιο μέρος. Δεν μπορεί να μην το έχεις νιώσει ποτέ.
    Υπάρχει ο τύπος ανθρώπων που μπαίνει σε ένα μαγαζί και ψάχνει την επιβεβαίωση. Χωρίς να έχει καμία σημασία αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Για παράδειγμα, έχω μια φίλη που κάθε φορά που μπαίνει σε ένα μπαρ θέλει να γίνεται η παρουσία της αισθητή. Δείχνει ότι είναι διαθέσιμη (ακόμα και αν δεν είναι) και πολλοί άντρες ανταποκρίνονται σε χρόνο dt. Η Χ. λοιπόν, ζητά ξεκάθαρα την προσοχή και την επιβεβαίωση από το αντίθετο φύλο. Αυτό φυσικά είναι αποτέλεσμα ανασφάλειας που κρύβει πάρα πολύ καλά από τους γύρω της με έναν δικό της ιδιαίτερο τρόπο (μη σου πω ότι ζηλεύω και λιγάκι, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής). Το μόνο της πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν έχει βρει κάποιον στην ίδια φάση με αυτήν.
    Υπάρχει ο τύπος ανθρώπων που μπαίνει σε ένα μαγαζί και ψάχνει τον έρωτα της ζωής του. Μέγα λάθος. Σιγά μην βγούμε να ψάξουμε τον μεγάλο μας έρωτα ρε φίλε. Αυτός μας βρίσκει. Αρχικά γιατί όταν ψάχνεσαι, φαίνεται και πίστεψέ με αυτό απωθεί, ακόμη και αν είσαι η πιο ωραία κοπέλα στην Ελλάδα (για να μην κάνουμε υπερβολές και αρχίσουμε τα "στον κόσμο", γιατί θα βγει άκυρο το επιχείρημα). Γιατί ακόμη και αν ψάχνεσαι και το παίζεις χαλαρή, μόνο κερδισμένη θα βγεις. Ποτέ δεν ξέρεις τι φοβίζει τον άλλον και τι όχι, και αν θες να μάθεις, καλύτερα να αρχίσεις κάτι πολύ πιο κουλ απ' ότι θα ήθελες. Και βλέπεις.
    Τέλος, υπάρχουν οι άνθρωποι που απλώς κάθε φορά που μπαίνουν σε ένα μαγαζί και το σκανάρουν, ανεβάζουν τα τείχη. Γιατί κούκλα μου; Αφού θες να τσιτσινίσεις, τι φοβάσαι; Την απόρριψη κυρίως (θα έλεγα εγώ). Κανείς ποτέ όμως δεν κέρδισε με σύμμαχό του τον φόβο. Να το θυμάσαι. Όσο ανασφαλής και να είσαι, όσα κόμπλεξ και να έχεις, μην τα βγάζεις προς τα έξω (βασικά, το ιδανικό θα είναι να τα ξεπεράσεις, αλλά ας αρχίσουμε με baby steps). Τίποτα δεν είναι πιο σέξι από μια κοπέλα με αυτοπεποίθηση. Μια κοπέλα που ξέρει τι θέλει και το διεκδικεί, γιατί πολύ απλά πιστεύει πραγματικά στον εαυτό της. Μην χτίζεις τείχη μόνο και μόνο από φόβο. Δεν θα σε πλησιάσει κανείς και να χτυπιέσαι.
    Εσύ λοιπόν, κορίτσι μου, που μπαίνεις σε ένα μπαρ και ψάχνεις κάτι, μόνο αν είσαι χαλαρή θα το βρεις. Μόνο αν βάλεις τα προβλήματά σου στην άκρη και αφεθείς στην στιγμή. Ζήσεις το τώρα χωρίς να περιμένεις κάτι για αύριο. Βάλε λοιπόν τα καλά σου, πήγαινε στο νησί και βγες για ένα ποτό. Χαλαρή και ωραία. Φλέρταρε τώρα ελεύθερα, μη φοβάσαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου