Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Μέσα σε τόσα ψέματα, πόση αλήθεια μπορείς να αντέξεις;

    Είχε παει τρεις τα ξημερώματα και καθόμουν στο μπαλκόνι μου και σκεφτόμουν. Είχα πάρα πολύ καιρό να κάτσω να συνειδητοποιήσω και να σκεφτώ όλα αυτά που μου συνέβαιναν. Ένιωθα ότι το είχα ανάγκη. Το ένα βέβαια οδήγησε στο άλλο και άρχισα να σκέφτομαι όλα τα μικρά ψέματα που θυμάμαι να έχω πει τελευταία. Δεν ήταν πολλά, τα έβρισκα μπροστά μου όμως.
    Τα ψέματα είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μας που θέλοντας ή μη δεν μπορούμε να αποφύγουμε αλλά μπορούμε να τα μειώσουμε. Κάποιες φορές μικρά και "αθώα", όπως πολύ από εμάς τα λένε και άλλες φορές από εκείνα τα μεγάλα που σε γεμίζουν τύψεις. Μήπως όμως, όλα τα ψέματα σε γεμίζουν τύψεις;
    Έχεις σίγουρα βρεθεί και εσύ σε καταστάσεις που αυτόματα σου βγαίνει να πεις ψέματα πριν καν καταλάβεις τι σε έχουν ρωτήσει ή τι ακριβώς έχεις ξεστομίσει. Και μετά είναι ήδη πολύ αργά για να το πάρεις πίσω ή να πεις κάτι άλλο. Εκτός αν συνεχίσεις την πρόταση πετώντας μια φράση του τύπου "όχι, ψέματα" αλλά και αυτό πρέπει να το κάνεις με πολύ φυσικότητα. Πράγμα που σε κάνει να καταλάβεις πως τα ψέματα μόνο σε μπλεξίματα μπορούν να σε οδηγήσουν, αφού μέχρι και η επεξήγηση τους είναι ένα μπλέξιμο.
    Δεν μου αρέσουν τα ψέματα και τα αποφεύγω όσο περισσότερο μπορώ γιατί θεωρώ πως η ειλικρίνεια είναι κάτι πολύ σημαντικό στην ζωή μας. Γιατί πάνω στην ειλικρίνεια χτίζονται σχέσεις.  Σχέσεις που έρχονται τα ψέματα να γκρεμίσουν με τόση ευκολία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν άξιζε το ψέμα σου να γκρεμίσει κάτι που με τόσο κόπο είχες χτίσει. Όμως δεν κατηγορώ όσους λένε ψέματα. Κάθε άλλο, τους δικαιολογώ γιατί πολλές φορές  έχω δει πως είναι να μην προλαβαίνεις να κρατήσεις μέσα σου ένα ψέμα. Έχω δει πως είναι να φοβάσαι πως η αλήθεια θα τα αλλάξει όλα. Να ντρέπεσαι για κάτι που δεν είναι ντροπή αν το καλοσκεφτείς. Μόνο που ο φόβος και η ντροπή δεν θα σε αφήσουν να καλοσκεφτείς τίποτα την ώρα που βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τον συνάνθρωπό σου.
    Παρ' όλες τις δικαιολογίες που λέω (κυρίως για μένα), πραγματικά πιστεύω πως το ψέμα δεν βγάζει πουθενά. Γιατί ακόμα και αυτό το μικρό ψεματάκι που είχες πει πριν μερικούς μήνες, θα το βρεις μπροστά σου. Και αυτό είναι κάτι σίγουρο. Τότε λοιπόν δεν θα μπορείς να πεις την αλήθεια αλλά ούτε και να την αποφύγεις. Επομένως, ή ποντάρεις στην όχι-και-τόσο-καλή μνήμη του άλλου, ώστε να πεις την αλήθεια all over again, ή απλώς αρχίζεις και χτίζεις τον πύργο των ψεμάτων. Πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να έχεις εσύ διπλή μνήμη και δυνατή καρδιά, αφού τόσα ψέματα και τόσες τύψεις δεν μπορούν να αντέξουν πολλοί.
    Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να πεις ψέματα, λοιπόν. Καμία ντροπή στα πράγματα που δεν έχεις κάνει στην ζωή σου. Κανένας φόβος για το μέλλον. Και αν και θα σου ακουστεί κλισέ αυτό, ότι είναι να γίνει θα γίνει. Τα ψέματα δεν θα αλλάξουν το αποτέλεσμα σε καμία περίπτωση, απλώς θα πάρεις μια παράταση που θα την πληρώσεις στο τέλος. Γιατί τα ψέματα είναι βόμβες που μπορούν να σκάσουν ανά πάσα στιγμή. Είναι αδιέξοδα και βάρος στην ψυχή σου, ειδικά αν τα λες σε αυτούς που αγαπάς πολύ. Και είναι εύκολο να κατηγορείς τους άλλους, να λες ότι εκείνοι σε οδήγησαν σε αυτό. Οι άνθρωποι όμως έτσι είναι. Ελάχιστοι από εμάς παίρνουν μερίδιο ευθύνης, αν όχι όλη την ευθύνη, πάνω τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου