Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ας μιλήσουμε για τον έρωτα..

Ο έρωτας. Μάλιστα. Σε κάτι τέτοια λέω πως δεν πιστεύω και το παίζω σκληρή ενώ στην ουσιά το μόνο που θέλω είναι να ερωτευτώ. Να ερωτευτώ τρελά, παρόλο που κάθε φορά είναι και χειρότερο. Και όσο πιο οδυνηρό τόσο πιο απαραίτητο.
Ο έρωτας σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις, με εκείνον που δεν το περιμένεις και όμως μετά κάτι περιμένεις. Αστείο. Παλεύεις με τις σκέψεις σου, με τον εαυτό σου τον ίδιο και νομίζεις ότι μπορείς να σε ξεγελάσεις. Μέχρι να αφεθείς. Τότε όλα αλλάζουν. Φτάνεις στο άλλο άκρο. Κατεβαίνουν οι άμυνες που τόσο καιρό πάλευες να κρατήσεις. Αφήνεις τον εαυτό σου να νιώσει τα πάντα. Χαρές και λύπες, στον ίδιο βαθμό. Πιάνεσαι με μικροπράγματα, δεν βλέπεις μπροστά σου. Και ολά αυτα για να ζήσεις τον έρωτα. Δημιουργείς τον ιδανικό άνθρωπο για σένα μέχρι την στιγμή που μία του φράση, μία του πράξη θα τα διαλύσει όλα. Και εσένα μαζί. Γιατί απο την στιγμή που άφησες τους τοίχους σου να πέσουν, τα νιώθεις όλα. Ποιός έρωτας;
Εκείνος που σε χτύπησε εξ' αρχής. Εκείνος που δεν ήθελες. Εκείνος που σε έκανε να παραδεχτείς στον εαυτό σου όλα αυτά που νιώθεις μόνο και μόνο για να σε διαλύσει. Άλλος πρίν  καλά καλά αρχίσει, άλλος μετά από καιρό. Αλλά είναι το ίδιο επίπονο όταν χάνεται. Γκρεμίζεται το είναι σου.
Είναι όμως τόσο ωραίο όταν το ζεις. Τόσο πολύ που ξεχνάς όλες τις προηγούμενες κατηφόρες που πήρες. Ξεχνάς τον πόνο που δεν σε άφηνε να κοιμηθείς. Το κλάμα που δεν άξιζε κανείς. Και ξανά το ίδιο. Αφήνεσαι. Και ίσως μερικές φορές κρατάει περισσότερο απο τους προηγούμενους. Ίσως αυτήν την φορά δεν θα σε πληγώσουν, εσύ θα πληγώσεις. Όμως και το να πληγώνεις πονάει. Πονάει γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους πως είναι.
Ποιόν κοροιδεύουμε όμως; Όσες φορές και να δεις το "Περηφάνεια και Προκατάληψη", ο έρωτας θα πνίγεται μέχρι που κάποιος θα χρειαστεί να μιλήσει. Και θα έχει ένα και μόνο τέλος, αίσιο. Πότε θα μάθεις ότι ο κύριος Ντάρσυ θα αργήσει ή μπορεί και να μην έρθει ποτέ; Πότε θα καταλάβεις ότι για να τον βρεις θα πρέπει να φας τα μούτρα σου εκατομμύρια φορές; Θα πρέπει να πονέσεις, να κλάψεις, να γελάσεις, να αφεθείς, να χαθείς, να μπερδευτείς. Μόνο που πολλές φορές ξεχνιέσαι και μπρεδεύεται το αύριο με το χτές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου