Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Οι καινούργιες διαστάσεις του φλερτ

Ζούμε σε μια εποχή που το φλερτ έχει αλλάξει μαζί με την πρόοδο της τεχνολογίας. Και υπάρχει το 90% των ανθρώπων που πιστεύουν ότι αυτό είναι καλό και υπάρχουμε και εμείς, το άλλο 10% που πιστεύει ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στην έσχατη μορφή τους. Εμείς λοιπόν, που φταίμε για αυτό, εμείς οι ίδιοι το ακολουθούμε. Όμως, τι επιλογές μπορούμε να έχουμε; Ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Να λέμε όλα αυτά που θέλουμε και νιώθουμε, κοιτάζοντας τον άλλον. Αγγίζοντάς τον. Η οθόνη του υπολογιστή σου δε σου προσφέρει τίποτα από αυτά. Ούτε καν αυτήν την κάποια ασφάλεια που νομίζεις.
      Έχω βγει έξω και έχω δει όλους αυτούς που είναι τόσο θαρραλέοι πίσω από το τσατ, να κάθονται πίνοντας το ποτό τους και να ρίχνουν κρυφά βλέμματα. Αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν ούτε να κοιτάξουν την κοπέλα, πως θα πάνε να της μιλήσουν; Περιμένουν όμως. Περιμένουν την κοπέλα που θα σηκωθεί προς το μέρος τους και θα τους πιάσει την κουβέντα. Παιδιά, μήπως να σας κεράσουμε και ένα ποτό;
        Που πήγε ο ρομαντισμός; Οι βόλτες στην Αθήνα, τα τουλάχιστον 20λεπτα στησίματα στα ραντεβού, το άγχος για το τι θα βάλεις. Εκείνος που θα σε κοιτάξει από την άκρη του μπαρ προσεγγίζοντας σε με τον πιο ευγενικό και πιο γοητευτικό τρόπο. Εκείνος που θα σε σταματήσει στο μετρό για να σου πει πόσο όμορφη είσαι και που δεν θα τον ξαναδείς ποτέ. Υπάρχουν και αυτοί, ως μειονότητα του πληθυσμού. Γιατί πλέον υπάρχει τόση σαβούρα εκεί έξω που πιάνεις τον εαυτό σου να μην θες να βγεις καν.
    Οι άλλοι δε, που έχουν βολευτεί πίσω από το account τους στο facebook και την οθόνη του κινητού τους, κάνουν ολόκληρες ερωτικές εξομολογήσεις. Και εμείς τα έχουμε κάνει αυτά, και τα επικροτούμε. Γιατί όμως να σταματάει εκεί; Ανοίγουν τα φύλλα τους πάνω στο τραπέζι και μαζί και την καρδιά τους. Τα συναισθήματα που δυσκολεύονταν τόσο καιρό να βγάλουν βγαίνουν στην επιφάνεια και μένουν εκεί. Αιωρούνται μέχρι να τα πιάσει κάποιος να τα κάνει πράξη. Θα τα πιάσει όμως; Συνηθίσαμε στο να λέμε πράγματα που ποτέ δεν θα συμβούν, απλά για να τα πούμε. Και ας είναι στο χέρι μας. Κάνουμε το μπαμ και μετά τίποτα. Καπνός.


    Μήπως η ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι όλο και περισσότεροι τρόποι επικοινωνίας, να μην μας βοηθάνε στην πραγματικότητα, να επικοινωνήσουμε ; Μήπως πρέπει να πάρουμε λίγο πιο σοβαρά το ότι οι πράξεις μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια; Μήπως να σταματήσουμε επιτέλους να μιλάμε και να αρχίσουμε να κάνουμε όσα είπαμε πραγματικότητα;
Λέω τώρα εγώ, μια ιδέα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου