Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Τα παιχνίδια των σχέσεων

    Είχα ακούσει κάπου πως ίσως τα παιχνίδια που παίζαμε σαν παιδιά μας προετοιμάζουν για εκείνα που θα παίζουμε σαν ενήλικες. Τα παιχνίδια των σχέσεων. Δεν ξέρω αν ισχυεί, αλλά ακούγεται πολύ λογικό. Γιατί να χρειάζεται σε κάθε μας νέα γνωριμία να ακολουθούμε κάποιους άγραφους κανόνες που θα μας εξασφαλίζουν την ανοδική (ας πούμε) πορεία της σχέσης μας με το άλλο άτομο; Γιατί να χρειάζεται να παίζεις τα παιχνίδια που θέλει ο άλλος; Ή γιατί να θες εσύ ο ίδιος/η ίδια να παίζεις με τις σχέσεις σου;
    Βγαίνεις ένα ραντεβού και απλώς σκέφτεσαι πως η καλύτερη κατάληξη που μπορεί να έχει είναι ένα φιλί για καληνύχτα. Πράγμα που από την μία ναι, είναι πολύ ρομαντικό, αλλά από την άλλη άσε και κάτι στην αβεβαιότητα του μέλλοντος. Αν κάνεις το "λάθος", σύμφωνα πάντα με τα παιχνίδια που παίζουμε, και πας σπίτι του αμέσως χάνει κάθε ενδιαφέρον η κατάσταση και ίσως να βγεις με έναν άλλον γιατί δεν θα βγει πουθενά όλο αυτό. Ποιος λέει ότι το να κοιμηθείς με τον άλλον από το πρώτο ραντεβού δείχνει την ασόβαρη στάση σου σε όλο αυτό; Δεν μπορεί δηλαδή να έχει πάει τόσο καλά και να κάνεις για μια φορά αυτό που όντως θέλεις; Για την στιγμή και μόνο.
    Η άλλη εκδοχή είναι να παίζει ο ένας από τους δύο παιχνίδια εντός της σχέσης. Και δεν εννοώ σεξουαλικά. Ξαφνικά, νομίζεις πως δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, αν σε θέλουν, αν τους θες, αν θα χωρίσεις, αν θα παντρευτείς. Κάθεσαι και τα υπεραναλύεις όλα και βρίσκεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση χειρότερη από εκείνη που ήσουν όταν ακόμα βγαίνατε για πρώτη ή και τρίτη φορά. Τι φάση παιδιά; Δεν γίνεται να διαβάζει ο ένας το μυαλό του άλλου. Και φυσικά δεν μπορείς να δείξεις τα χαρτιά σου γιατί είναι άγραφος κανόνας. Καταστροφή.
    Και ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά; Για να υπάρχει ενδιαφέρον, λίγο τακτ και κάποιοι βασικοί κανόνες . Γιατί δεν θέλεις ο άλλος να θεωρήσει ότι δεν τον παίρνεις στα σοβαρά και για να βγαίνεις ραντεβού και να μην τον ψαρεύεις από κάποιο μπαρ ίσως σου αρέσει περισσότερο από το να κοιμηθείς, και μόνο, μαζί του. Γιατί όταν είσαι σε μια σχέση πρέπει να υπάρχει και λίγο μυστήριο. Αν κάποιος από τους δύο δείχνει δεδομένος, τότε ο άλλος θα συνεχίσει να ψάχνεται. Κανείς ποτέ δεν ευχαριστήθηκε την σχέση του με κάποιον δεδομένο. Συνήθως αυτούς τους κρατάμε για back up για τις κρύες νύχτες του χειμώνα και της ζωής μας ως single.
    Επομένως, το να παίζεις παιχνίδια με τους άγραφους κανόνες των σχέσεων ναι μεν δείχνει μια υγιέστατη σχέση αλλά με κάποιο μέτρο. Χωρίς να φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι βράδυ πρωί για τα αισθήματα που τρέφει ο άλλος για σένα. Τώρα για τους κανόνες των πρώτων ραντεβού, πολύ θα ήθελα να υποστηρίξω όλες τις κοπέλες που κάνουν αυτό που θέλουν και μπράβο τους αλλά υπάρχουν και οι υπόλοιπες που πραγματικά πιστεύουν σε αυτούς τους κανόνες. Κάποιους κανόνες που αν δεν υπήρχαν η ζωή μας ή θα ήταν ένα μπάχαλο (βλέπε παιδιά των λουλουδιών) ή θα ήταν πάρα πολύ απλή. Αν θέλαμε όμως η ζωή μας να είναι απλή δεν θα παίζαμε τόσα παιχνίδια μεταξύ μας από επιλογή. (Χωρίς να λέω πως είναι επιλογή όλων μας)
      Πρέπει όλοι να παίζουμε με τα παιχνίδια τους όμως; Και αν κάποιο δεν μας αρέσει γιατί παρατράβηξε, πως θα φτάσουμε στο σημείο να του πούμε να σταματήσει; Ολόκληροι άντερες και ολόκληρες κοπέλες να κρύβονται πίσω από όλα αυτά που νιώθουν για τόσο καιρό. Και αφού οι άγραφοι κανόνες των σχέσεων είναι κάτι που οι περισσότεροι απο εμάς θέλουν να υπάρχει αλλά δεν ξέρουν που αρχίζει και που τελειώνει, μήπως να τους γράψουμε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου