Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Όλοι οι ευτυχείς, λυπημένοι και πότες σε μια συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα

Κάθε χρόνο έλεγα ότι θα πάω σε συναυλίες και συναυλίες και ξέρεις τι; Ποτέ δεν πήγα. Όχι μέχρι χθες τουλάχιστον. (Τα φεστιβάλ σε νησιά όπως το UP! Festival και οι συναυλίες στην Μύκονο του Σάκη Ρουβά δεν μετράνε, εδώ μιλάμε για κανονικές συναυλίες) Και το πιο περίεργο είναι πως πάντα ήθελα αλλά απλώς κάτι συνέβαινε στην παρέα. Μην νομίζεις, και χθες κάτι συνέβη στην παρέα. Παρ' όλα αυτά το αποφάσισα και ξεκίνησα με το σκεπτικό του ότι θα πάω μόνη μου. Ξέρω τι σκέφτεστε, πόσο καψερή μπορεί να είναι;! Απλώς ήθελα τόσο πολύ να πάω σε μια εξωτερική συναυλία και ο Σωκράτης Μάλαμας στο Θέατρο Βράχων ήταν η καλύτερη ευκαιρία που θα μπορούσα να έχω. Λίγο η αγάπη μου για τον Σωκράτη τον τελευταίο χρόνο, λίγο το ότι θα έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει, έκανε το γεγονός του ότι θα πάω μόνη σαν το λεμόνι να μοιάζει ασήμαντο.

Στην διαδρομή από το πάρκινγκ στο θέατρο μαθαίνω πως τελικά θα έχω παρέα και βασικά την ιδανική παρέα για μια συναυλία του Σωκράτη. Μπορεί να μην είναι φίλοι κολλητοί, όμως γλεντάνε με την καρδιά τους και είναι εκεί επειδή πραγματικά αγαπάνε να τον ακούνε. (Ναι, βασικά δεν έχουν χάσει σχεδόν καμία συναυλία)

Η ζέστη ήταν αφόρητη και το Θέατρο Βράχων γεμάτο. Μη σου πω και κάτι παραπάνω από γεμάτο. Σαν σωστός τραγουδοποιός, ο Σωκράτης ανέβηκε στη σκηνή με το που άρχισε να νυχτώνει με την κλασική πλέον φράση "Καλησπέρα αγαπητοί μου φίλοι" και άρχισε με ένα κλασικό "Μια βόλτα στα βαθιά".

Τραγουδούσαν όλοι και χόρευαν με την ψυχή τους. Περνούσαν τόσο ωραία που δεν τους ένοιαζε που ο ένας πατούσε τον άλλον. Δεν τους ένοιαζε που αύριο δεν θα μπορούσαν να μιλήσουν, ούτε που βρεχόντουσαν από αλκοόλ καθ' όλη την διάρκεια της συναυλίας. Αν κοιτούσες λίγο γύρω σου θα έβλεπες χαρούμενους, στεναχωρημένους, μεθυσμένους και αλλοπαρμένους. Και όλοι είχαν ένα κοινό: απλά ήθελαν να είναι εκεί. 

Προσωπικά, ήταν μια αξέχαστη εμπειρία γιατί η παρέα μου ήταν άκρως εύθυμη και ούτε ένας δεν είχε μούτρα. (βασικά δεν ξέρω καν γιατί αυτό μου φαίνεται περίεργο, φυσιολογικό είναι) Η καλύτερη πρώτη συναυλία που συνδυάζει κλειστό παπούτσι, το να ξέρεις όλα τα τραγούδια (μεταξύ μας, μόνο δύο δεν ήξερα) και να τραγουδάς χορεύοντας με την καρδιά σου.

Αρχίζω να πιστεύω πως είναι στον τραγουδιστή το να σε κάνει να το νιώθεις τόσο πολύ και τόσο έντονα. Ο Σωκράτης απλά το έχει.

Και ας έφυγα τραγουδώντας το "Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες" που δεν το είπε.

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Καλοκαιρινοί έρωτες vs. επικοί

Οι πρώτες μου διακοπές μόνη. Και όχι, δεν το εννοώ μεταφορικά. Με το καινούριο τραγούδι της Monika για soundtrack (Shake your Hands) ξεκίνησα από το λιμάνι της Ραφήνας με σκοπό να πάω στη Μύκονο για δουλειά. Ήξερα από την αρχή ότι θα περάσω αρκετό χρόνο με τον εαυτό μου και μόνο, οπότε ίσως θα έπρεπε να συμφιλιωθώ με αυτά που τόσο καιρό αποφεύγω.

Και έτσι έγινε. Προσπάθησα, τουλάχιστον.

Η μια σκέψη μετά την άλλη ανά δευτερόλεπτο. Από ξεχασμένους έρωτες σε μαθήματα που χρωστάω. Από το τι θα φάω για βραδινό μέχρι το τι έχω να κάνω όταν γυρίσω Αθήνα. Ξεκίνησα με το "τι ωραία, θα ξεκουραστώ" και έφτασα στο σημείο να κουράζομαι από αυτό το οverload σκέψεων. Και όχι απλά σκέψεων αλλά προβλημάτων. Ή τουλάχιστον, ότι κάνω μεγάλο στο κεφάλι μου.
Δεν θέλω όμως να περιγράψω τον χαμό μέσα μου παρά μόνο ένα συγκεκριμένο debate που με βασανίζει καιρό τώρα. Καλοκαιρινοί έρωτες ή επικοί; Και βασικά, ποιος λέει ότι οι καλοκαιρινοί έρωτες δεν μπορούν να είναι και επικοί; Εγώ.
(Ξέρω περίμενες κάτι πιο σοβαρό και βαρύ αλλά σου λέω σκεφτόμουν τα π-α-ν-τ-α.)

Τα έχω ζήσει και τα δύο και μπορώ να σου πω με σιγουριά πως το καθένα έχει την γλύκα του αλλά πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις μου μαζί σου είναι το ότι δεν έχω καταλήξει στο κεφάλι μου αν είναι προτιμότερο να ερωτεύεσαι το καλοκαίρι ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή μέσα στον χρόνο.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο (τουλάχιστον μέσα μου). Βρίσκεσαι σε νησί, είσαι πιο χαλαρός/η από ποτέ και δεν σε νοιάζει τίποτα. Μέχρι να βρεθεί ο καλοκαιρινός σου έρωτας. Και όταν λέω να βρεθεί, εννοώ να σε βρει. Ζεις την απόλυτη εμπειρία. Αρχίζεις κάτι που ξέρεις την ημερομηνία λήξης του πριν καν γνωριστείτε. Και δεν ξέρω αν αυτό είναι κακό ή καλό, γιατί το να βρεις κάποιον που να ταιριάζετε είναι πλέον τόσο δύσκολο που ίσως δεν πρέπει να τον/την αφήσεις να φύγει. Από την άλλη όμως, όταν βάζεις τον άλλον στην καθημερινότητα σου όλο αυτό που είχατε στις διακοπές χαλάει. Άσχημα κιόλας. Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι κάτι ιδανικό και απλησίαστο. Ταυτόχρονα όμως, κάτι που μπορείς να έχεις τόσο εύκολα. Το θέμα τώρα είναι πως θα το διαχειριστείς. (Εγώ όλα αυτά τα κατάλαβα μετά τα "παρακάλια" στον δικό μου καλοκαιρινό έρωτα)

Δεν λέω, όλους τους έρωτες πρέπει να ξέρεις να τους διαχειρίζεσαι (μην με ρωτήσεις, δεν ξέρω πως) αλλά ο επικός αν είναι να γίνει θα γίνει. Εννοώ πως όταν σε χτυπήσει ο έρωτας σε ένα στενό της Αθήνας, είσαι πολύ πιο συνειδητοποιημένος για αυτό που πας να κάνεις. Σκέφτεσαι όλες τις προοπτικές και διαλέγεις. Στα νησιά δεν κάνεις έτσι. Ίσως γι' αυτό να είναι τόσο δύσκολο να έχεις αυτόν τον επικό έρωτα. Ίσως επειδή το σκέφτεσαι πολύ πριν κάνεις οτιδήποτε. Αλλά ίσως αυτό τον κάνει και επικό, γιατί αν ερωτευτείς, θα ερωτευτείς τρελά. Και είναι τόσο ωραίο να ζεις έναν έρωτα που κρατάει στον χρόνο, τόσο πολύ που ξεχνάς τον τρόπο που σε ξελόγιασε το καλοκαιρινό fling-άκι. Μέχρι που τελειώνει. Και συνήθως τελειώνει άσχημα. Σιχτιρίζεις και κάνεις όνειρα για καλοκαίρια και ιστορίες. Να σε δω τώρα. Όμως όποια κατάληξη και αν έχει, θα ξέρεις ότι θα τον θυμάσαι για πάντα. Για αυτό είναι και επικός.

Μ' αρέσει τόσο πολύ να ερωτεύομαι που κάθε φορά ξεχνάω πόσο άσχημα μπορεί να τελειώσει κάτι. Ή και να μην αρχίσει καν. Και κάθε φορά το ίδιο. Όλα ξεχνιούνται όταν φτάσει ο νέος έρωτας, είτε είναι καλοκαιρινός είτε επικός. Είτε είναι κάτι που θα σε αφήσει σύξυλο με την πιο γλυκιά αίσθηση του αποχωρισμού είτε ένας τσακωμός γεμάτος φωνές και βρισίματα. Δεν ξέρω ποιος φταίει και ποιος μας έχει κάνει να είμαστε τόσο μαζόχες, το μόνο που ξέρω είναι πως κανένας μας δεν θα σταματήσει να ερωτεύεται. Και ίσως είναι το καλύτερο συμπέρασμα σε debate του κεφαλιού μου τα τελευταία 5 χρόνια.

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Ψυχανάλυση: Επίπεδο Φρόυντ

Ξαφνικά όλα μοιάζουν να μπαίνουν στη θέση τους. Ναι, ναι.
Τόσο καιρό δεν είχα καταλάβει γιατί και πως έκανα φίλους τόσο γρήγορα όπου και αν πήγαινα. Από μικρή δεν είχα πρόβλημα να παίξω με άγνωστα παιδάκια και τώρα είμαι κάτι παραπάνω από ευγενική σε όσους γνωρίζω. Το θέμα όμως δεν είναι το πόσο εύκολα κάνω φίλους αλλά το πόσο εύκολα μου ανοίγουν τις καρδιές τους. Και ερωτώ, σου μοιάζω για άτομο που με το που μου πεις το πρόβλημά σου θα σε κάνω τον καλύτερό μου φίλο;
(Αν θες, απαντώ κιόλας)

Όλες μου οι γνωριμίες περνάνε από κάποια στάδια και κάθε φορά είναι τα ίδια. Αρχικά, γνωρίζω τον φίλο του φίλου της φίλης μου (τον μπατζανάκη με λίγα λόγια) καθόμαστε λιγάκι λέμε τα τυπικά, εγώ χαμογελάω και αυτός μιλάει.  Στην συνέχεια χωρίζουν οι δρόμοι μας. Από τώρα λοιπόν, ξεκινάει η ψυχανάλυση. Τον βλέπω στον δρόμο και ευγενική όπως πάντα ρωτάω τι κάνει. Αραδιάζει λοιπόν μερικά προβλήματα και εγώ δεν ξέρω που να κρυφτώ. Από την μία θέλω να τον βοηθήσω γιατί αισθάνομαι πως το χρειάζεται, από την άλλη τι σκατά, τώρα σε γνώρισα. Τελικά τον βοηθάω και πλέον σε κάθε του πρόβλημα μου στέλνει μήνυμα. Δεν είμαι ο τύπος ανθρώπου που θα σταματήσει να απαντάει, ή γενικά να βοηθάει, αλλά πες μου εσύ γιατί να σε κάνω να θες να μου πεις όλα σου τα ψυχολογικά;
Μετά από μερικές απόψεις των φίλων μου του γιατί γίνεται αυτό κατέληξα στο πιο απλό συμπέρασμα: παραείμαι αξιαγάπητη. (όχι, δεν γελάω)

Κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον είμαι χαμογελαστή, ευγενική και δεν δημιουργώ συγκρούσεις. (ντάξει, με μια εξαίρεση που έχω στο μυαλό μου) Σε γενικές γραμμές για ποιο λόγο να μην με συμπαθήσει κάποιος; Αυτό τους κάνει να με εμπιστεύονται και να νιώθουν άνετα κοντά μου και έτσι ανοίγονται. Άλλοι σιγά σιγά, άλλοι πιο γρήγορα από ότι περίμενα. Όλοι όμως μου ανοίγονται κάποια στιγμή. Και μου αρέσει. Μου αρέσει να βοηθάω τους άλλους όταν και αν μπορώ και μου αρέσει πιο πολύ να ακούω από το να μιλάω. Γιατί πιστεύω ότι το να μαθαίνεις τι γίνεται στο κεφάλι άλλων ανθρώπων είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να βγάζεις από μέσα σου τα δικά σου απωθημένα.
Δεν θα σου πω ψέματα, είναι ωραίο να σε χρειάζονται και να απευθύνονται σε σένα με το πιο μικρό τους πρόβλημα. Εγώ τουλάχιστον νιώθω ότι βοηθάω κάποιον που το έχει ανάγκη και από αυτό παίρνω την μεγαλύτερη ευχαρίστηση στη ζωή μου. Παρ' όλα αυτά δεν θέλω να σε ενθαρρύνω στο να κρατάς πράγματα μέσα σου, αντιθέτως αν σε τρώει κάτι να το λες (δέχομαι και inbox). Στάσου όμως για λίγο και άσε την φασαρία που κάνεις στην άκρη. Άκου τι έχει να σου πει ο άλλος και τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Μετά δες τον τρόπο που τα βλέπεις εσύ, σαν τρίτος και αναρωτήσου αν εσύ είχες αυτό το πρόβλημα, θα του έδινες σαν λύση την συμβουλή που μόλις του είπες; Το να βοηθάς και να ακούς τα προβλήματα των άλλων λοιπόν, αν θες να το δούμε και λιγάκι εγωιστικά, σε βοηθάει σε παρόμοιες καταστάσεις στην δική σου ζωή.
Υπάρχουν βέβαια και αρνητικά στο να σου ανοίγονται όλοι και να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θα σκεφτούν όταν θα έχουν ένα πρόβλημα. Δεν αφήνει την σχέση να εξελίσσεται, αν εσύ είσαι αυτός που ήλπιζε να πάρει άλλη τροπή η κατάστασή σας. Δεν θα σου κρύψω πως πολλοί άνθρωποι που ήθελα, σκάλωναν. Προτιμούσαν να έχουν μια φίλη η οποία θα είναι πάντα εκεί για αυτούς ότι και αν γίνει, παρά μια κοπέλα, που θα είναι ακριβώς όπως αυτή η φίλη τους, αλλά θα έχει ημερομηνία λήξης. Και δεν τους κατηγορώ, επιλογές είναι αυτές. Απλώς προσπαθώ να τους κάνω να καταλάβουν ότι τίποτα και όλα ταυτόχρονα, έχουν ημερομηνία λήξης. Ειδικά, τα δεδομένα.

Τελικά το ήξερα πάντα ότι πρέπει να γίνω ψυχολόγος. Έπρεπε να ακολουθήσω τα σημάδια. Θα το σκεφτώ ξανά σε άλλη φάση της ζωής μου όμως.

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Κάθε μέρα και ένα πρόβλημα

Τα προβλήματα που τείνουν να μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας είναι άπειρα. Τα πιο μικρά και ασήμαντα είναι αυτά που κάνουμε στο κεφάλι μας τεράστια. Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα και είναι πολύ πιο ευτυχισμένοι από εσένα και εμένα που αγχωνόμαστε με ότι έρθει στο διάβα μας. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί;

"Πήρα 3 κιλά" ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Θα σταματήσουν να σε ταΐζουν; ή μήπως θα κάνεις απεργία πείνας; Άλλοι κάνουν απεργία πείνας για καλύτερες συνθήκες στον επαγγελματικό τους χώρο. Χαλάρωσε, θα φύγουν.

"Έμεινα σε δύο μαθήματα." ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Θα σταματήσεις να σπουδάζεις; ή μήπως είσαι άχρηστος/η και αυτά δεν είναι για σένα; Όλοι μένουμε σε μαθήματα και τα ξαναδίνουμε. Απλώς σε μερικούς που τα πληρώνουν κιόλας είναι λίγο πιο οδυνηρό. Θα περάσει όμως, πάντα υπάρχει λύση.

"Δουλεύω και δεν θα πάω διακοπές" ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Κανονικά θα έπρεπε να λες ευτυχώς που δουλεύω, αλλά όχι εσύ θες να πας διακοπές. Να σου πω κάτι καινούριο; Στην δουλειά σου επιτρέπεται να πάρεις άδεια.

"Δεν έχω λεφτά" Αιώνιο πρόβλημα. ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Επειδή δεν έχεις τώρα λεφτά δεν σημαίνει πως ποτέ δεν θα έχεις. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Ναι,το να μην έχεις λεφτά σε περιορίζει από το να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν αλλά φαντάσου να είχες λεφτά και να ήσουν άρρωστος. Τρομερή ευχαρίστηση. Παρ' όλα αυτά και εδώ σου έχω λύση. Βγες για τρέξιμο. (Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία και έρευνες σε κάνει χαρούμενο)

"Δεν με γουστάρει" Ε και τι θες να κάνεις κοπέλα/αγόρι μου;Ούτε ο πρώτος θα είναι ούτε ο τελευταίος. Δεν μπορείς να έχεις εκατό τοις εκατό επιτυχία ανταπόκρισης σε όσους σου αρέσουν. Ξέρεις πόσες απορρίψεις μπορείς να αντέξεις; Πάρα πολλές. Και άλλες τόσες επιτυχίες θα έχεις. Σιγά μην πεθάνουμε κιόλας.

Υπάρχουν ένα εκατομμύριο ακόμα μικροπροβλήματα που με το που έρχονται στη ζωή μας, νιώθουμε ότι πνιγόμαστε. Δεν είναι έτσι. Πίστεψέ με, από προβλήματα άλλο τίποτα στη ζωή μου. Αν έχω μάθει ένα πράγμα από όλες τις στενοχώριες που έχω περάσει για μαλακίες, είναι ότι στην τελική, δεν θα θυμάσαι καν γιατί έκλαιγες χτες το βράδυ. Η ζωή παρα είναι μικρή για τέτοιου είδους προβλήματα. Και προς Θεού, σιγά μην σταματήσεις να πιστεύεις ότι αυτά είναι εμπόδια μεταξύ εσού και του μέλλοντός σου (ναι, όλα τα παραπάνω) αλλά κάθε φορά που θα το σκέφτεσαι, σταμάτα για λίγο. Τώρα πάρε μια βαθιά ανάσα και κάτσε σκέψου λύσεις. Είδες που υπάρχουν για όλα; Πολύ λίγα προβλήματα και στενοχώριες δεν περνάνε και τα παραπάνω δεν είναι ούτε καν κοντά.

Τώρα πάω να στεναχωρηθώ λίγο για τα δύο μαθήματα που χρωστάω και με έκαναν να ακυρώσω τις διακοπές μου στα Κουφονήσια τον Ιούλιο.


Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Ο δικός μου ο μπαμπάς.

Δεν ξέρω πως θα έπρεπε να αρχίσω. Δεν ξέρω καν τι θέλω να πω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι για ακόμη μια χρονιά τα social networks ξεχειλίζουν από φωτογραφίες παιδιών με τον μπαμπά τους. Αυτόν που έχουν ή αυτόν που έχασαν. Φωτογραφίες παλιές, καινούριες με caption "happy father's day" και μια δόση αγάπης τόσο μεγάλη που σε κάνει να ζηλεύεις λίγο. Γιατί για σένα που έχασες τον μπαμπά σου όταν ήσουν πολύ μικρός για να μάθεις να εκτιμάς και το κάθε λεπτό δίπλα σε αυτούς που αγαπάς, είναι το πιο δύσκολο.
Δεν θέλω όμως να πω πόσο άτυχη ήμουν που έχασα τον μπαμπά μου τόσο μικρή αλλά πόσο τυχερή ήμουν, είμαι και θα είμαι που ο μπαμπάς μου ήταν ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου. Και ναι, όλα τα παιδιά το πιστεύουν αυτό για τον μπαμπά τους, γιατί έτσι είναι. Εγώ λοιπόν θέλω να του πω ευχαριστώ που μου έδωσε τα πάντα. Που ήταν τα πάντα.
Ο μπαμπάς μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έβλεπα όταν ξυπνούσα και ο τελευταίος πριν κοιμηθώ. Ήταν ο άνθρωπος που δεν θα έχανε καμία σχολική γιορτή ακόμη και αν είχε την πιο σημαντική δουλειά στον πλανήτη. Ήταν εκείνος που κάθε σαββατοκύριακο μας πήγαινε εκδρομές και εκείνος που δεν έλεγε όχι ακόμη και αν του ζητούσες να σε πάει στο φεγγάρι. Έδινε πάντα περισσότερα από όσα είχε και γι' αυτό ήταν τόσο πλούσιος. Γιατί δεν είσαι πλούσιος αν έχεις λεφτά αλλά αξιοπρέπεια, ήθος και γενναιοδωρία. Ο δικός μου μπαμπάς είχε πολλά περισσότερα από αυτά.
Δεν μπορώ να πω ότι μου έχει λείψει κάτι στην ζωή μου. Ακόμη και τώρα που δεν είναι εδώ φροντίζει για τα πάντα, και το λέω με τόση σιγουριά πια. Ο μπαμπάς μου είναι εκείνος που ευθύνεται για τα πιστεύω μου. Εκείνος ο οποίος με κάνει περήφανη όταν ακούω τυχαία τους άλλους να μιλάνε για αυτόν. Εκείνος που μου έμαθε ότι στην ζωή μπορείς να καταφέρεις ακόμη και τα πιο αδύνατα πράγματα γιατί εσύ μόνος σου μπορείς να χτίσεις το μέλλον σου ακόμη και αν δεν έχεις τίποτα. Γιατί έχεις μεγάλη καρδιά και όνειρα.
Παρ' όλο που η σημερινή μέρα δεν είναι γιορτινή στο δικό μου σπίτι, κανείς δεν στεναχωριέται. Κάθε άλλο, ο μπαμπάς μου φρόντισε να μας έχει μάθει τόσα πολλά για το πως να γίνεις σπουδαίος άνθρωπος που ακόμη μαθαίνουμε. Γιατί χώρεσε τόσα ήθη μέσα σε τόσα λίγα χρόνια. Τόσα ώστε να φτάσουν και για τα υπόλοιπα που δεν θα ήταν εδώ. Αν και για εμάς πάντα θα είναι εδώ.
Ο μπαμπάς μου θα είναι το μέτρο σύγκρισης των σχέσεων μου. Θα είναι πάντα ο ιδανικός πατέρας και σύζυγος. Αλλά πάνω απ' όλα θα είναι πάντα ο μπαμπάς μου.

ΥΓ. Πόση ευτυχία μπορείς να χωρέσεις μέσα σε 12 χρόνια; Αυτό που φαντάζεσαι πολλαπλασίασε το με το άπειρο. Γιατί τόση ήταν η ευτυχία που μας χάρισε.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Η τέχνη του να είσαι μόνος σου

Δεν ξέρω αν είναι τέχνη δηλαδή, αλλά θέλει δουλειά το να είσαι μόνος σου και να είσαι καλά.
Κάποια στιγμή παραπονιόμουν συνέχεια για το πως οι φίλες μου ήταν με τα αγόρια τους και εγώ απλώς έκανα παρέα με κάτι άκυρες γιατί δεν κολλούσα στα ζευγάρια. Πλέον, όχι μόνο δεν με νοιάζει αν θα βγαίνω με ζευγάρια αλλά το επιδιώκω κιόλας. Τελείως γιούχου.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να περνάνε περιόδους που να είναι εντελώς μόνοι τους. Να μην έχουν στο κεφάλι τους ότι οι πράξεις τους επηρεάζουν κατά πολύ και άλλους. Να γλεντάνε δίχως αύριο, να μην πειράζει αν ξεχάσουν το κινητό σπίτι και να μην γίνεται απολύτως καμία φασαρία για το με ποιόν θα πάνε και πού. Να ζουν λίγο ανέμελα βασικά.
Δεν λέω πως οι σχέσεις σε κρατάνε πίσω απλώς πιστεύω πως αν θες να βρεις τον εαυτό σου και αυτό ακριβώς που θέλεις, πρέπει να μείνεις και λίγο μόνος σου. Και ξέρω πως οι άνθρωποι το φοβούνται το "μόνος" αλλά φτάνουν και στο σημείο του ότι δεν πάει άλλο. Μπαινοβγαίνουν σε σχέσεις από ανασφάλεια και συνήθεια. Αρχικά, όλα είναι τέλεια και έχεις κάποιον καινούριο άνθρωπο δίπλα σου και θες τόσο να τον γνωρίσεις όσο καλύτερα μπορείς μέχρι που ο ενθουσιασμός φεύγει και κάθε τι καινούριο το σκοτώνει η συνήθεια.
Αν αύριο βρω κάποιον και τον ερωτευτώ, δεν θα του πω "σόρρυ φίλε περνώ και μόνη μου καλά", κάθε άλλο. Αλλά αυτό δεν το λέω από ανασφάλεια του τύπου δεν αντέχω την μοναξιά. Όχι. Λατρεύω το να είμαι μόνη μου. Υπάρχει χρόνος για τα πάντα και κανείς δεν έχει παράπονο. Απλώς πιστεύω πως αν δεν είχα περάσει αυτόν τον χρόνο μόνη μου δεν θα ήμουν τόσο συνειδητοποιημένη για το αν είμαι έτοιμη να μπω σε μία σχέση ή όχι. Γιατί πολύ απλά νιώθω καλά με εμένα σε σημείο που δεν θέλω να συμβιβαστώ ούτε καν για μια έξοδο με κάποιον που δεν μου έχει κάνει αυτό το κλίκ, που λένε και στο χωριό μου.
Έχω αρκετές φίλες που απλώς δεν ξέρουν πώς να είναι μόνες τους και άλλες τόσες που θέλουν να χωρίσουν και απλώς έχουν βολευτεί. Το μόνο πράγμα που τους λέω είναι το ίδιο που έχω κάνει καραμέλα και στην μικρή μου αδερφή:
Πως περιμένεις να τα βρεις με κάποιον άλλον χωρίς πρώτα να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου; Πως περιμένεις να σε δεχτεί ο άλλος με τις παραξενιές σου ενώ στην ουσία δεν τις δέχεσαι ούτε εσύ ο ίδιος;

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

10 πράγματα που μου έμαθαν τα "Σκαθάρια"

Ναι, ξέρω πως το Beatles 50th Anniversary έχει περάσει εδώ και καιρό ΑΛΛΑ

    Οι Beatles είναι ένα από τ αγαπημένα μου συγκροτήματα αφενός για την ιστορία του και αφετέρου για το γεγονός ότι έχω μεγαλώσει με αυτό. Όχι, οι γονείς μου δεν είχαν την νοοτροπία της επανάστασης του 60 απλώς ήξεραν να ξεχωρίζουν την μουσική από την φασαρία. (Τουλάχιστον γιαγιά με αυτό που μόλις ξεστόμισα). Εξάλλου, ήταν οι αγαπημένοι του μπαμπά μου και όπως έχω ξαναπεί, το "One" ήταν το πρώτο μου CD.
    Όσο και αν δεν συμπαθούσα την Yoko Ono, όσο και αν πιστεύω πως ο John Lennon ήταν υποχείριό της (θεωρίες συνωμοσίας), όσο και αν ο Ringo Starr μου είναι λιγάκι αδιάφορος και όσο και αν πιστεύω πως ο Paul McCartney είναι καλός μέχρι σήμερα(εξάλλου έχει και την κόρη με τις τσάντες, ξέρεις, την  Stella), για τον George Harrison δεν έχω και κάτι να πω(στα μάτια μου είναι λίγο άκυρος), όλοι μαζί δημιούργησαν ένα συγκρότημα που ένα ήταν και άλλο δε θα' ναι (στα απλά και λαϊκά). Κρίμα που αυτό το κορίτσι έφταιγε για την αρχή της καταστροφής όλων αυτών. (Ναι, αυτή η γιαπωνέζα)

1. Hey Jude:
"And any time you feel the pain, hey, Jude, refrain Don't carry the world upon your shoulders Well don't you know that its a fool who plays it cool By making his world a little colder "

Στις δύσκολες στιγμές, μην σκας. Δεν φταις μονάχα εσύ για όλα κορίτσι/αγόρι μου.

2. All my lovin' : 
"I'll pretend that I'm kissing The lips I am missing And hope that my dreams will come true And then while I'm away I'll write home every day And I'll send all my loving to you"


Όσο και αν πιστεύω πως οι σχέσεις και οι αποστάσεις δεν τέμνονται πουθενά, το λίγο χώρια μόνο καλό κάνει. Πόσο λίγο όμως;
(Tops βδομάδα μωρέ)

3. I've Just Seen A Face:
"I've just seen a face I can't forget the time or place Where we just meet She's just the girl for me And want all the world to see We've met, mmm-mmm-mmm-da-da-da Falling, yes I am falling"

Ωραίο πράγμα το να είσαι ερωτευμένος ρε παιδί μου.

4. Yesterday:
"Yesterday, love was such an easy game to play Now I need a place to hide away Oh, I believe in yesterday Why she had to go I don't know she wouldn't say I said something wrong, now I long for yesterday"

Μπορεί χτές να ήταν όλα καλύτερα, αλλά δεν ξέρεις πως θα είναι τα πράγματα αύριο. Ίσως καλύτερα και από χτές.

5. I'm looking through you:
"I'm looking through you, where did you go I thought I knew you, what did I know You don't look different, but you have changed I'm looking through you, you're not the same"

Οι άνθρωποι αλλάζουν και χωρίς να το καταλάβεις φεύγουν. Δεν είναι ότι δεν τους ήξερες ποτέ, απλώς "life happened".

6. Eleanor Rigby:
"All the lonely people Where do they all come from?"

Πολύ μοναξιά. Εγώ αυτό ξέρω.

7. With a little help from my friends:
"What do I do when my love is away?(Does it worry you to be alone?)How do I feel by the end of the day?(Are you sad because you're on your own?) No I get by with a little help from my friends Mm I get high with a little help from my friends Mm going to try with a little help from my friends"

Η οικογένεια της επιλογής σου. Οι φίλοι είναι από τα πιο σημαντικά και αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής σου.
Τι και αν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, πάντα θα είναι εκεί για σένα. Πάντα θα σε βοηθάνε στις δυσκολίες και θα γελάνε με τα πιο κρύα αστεία σου. Πάντα, όμως.

8. All you need is Love:
"There's nothing you can do that can't be done Nothing you can sing that can't be sung Nothing you can say but you can learn how to play the game It's easy"

Εγω τα έχω πεί, τα λέω και θα τα ξαναλέω. Χωρίς αγάπη δεν πας πουθενά! Μετά όλα γίνονται.

9. Here comes the sun:
"Here comes the sun, here comes the sun And I say it's all right Little darling, it's been a long cold lonely winter Little darling, it feels like years since it's been here"

Και όπως το καλοκαίρι βγαίνει ο ήλιος και αρχίζουν οι ζέστες και αρχίζεις και εσύ να νιώθεις ωραία και ανάλαφρα, έτσι και τα προβλήματά σου σιγά σιγά συρρικνώνονται. Αν είναι σημαντικά, υπομονή, θα έρθουν καλύτερες μέρες στο υπόσχομαι.

10. Let it Be:
"When I find myself in times of trouble Mother Mary comes to me Speaking words of wisdom, let it be And in my hour of darkness She is standing right in front of me Speaking words of wisdom, let it be Let it be, let it be"

Είμαστε εδώ για να δεχόμαστε ό,τι μας συμβαίνει. (Ναι, Ό,ΤΙ.)

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Η σημασία του να χάνεις κάποιον που αγαπάς

Κάθε μέρα ζω με το φόβο της απώλειας. Της απώλειας υλικών, μνήμης και ανθρώπων. Δεν διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους, η αλήθεια είναι. Το να χάνεις κάτι πονάει. Δεν σου συγκρίνω βέβαια το να χάσεις ένα στυλό, με το να χάσεις κάποιον που αγαπάς. Ούτε σου συγκρίνω το να χάσεις κάποιον που αγαπάς με το να μην μπορείς να τον θυμηθείς. 

Κάθε μέρα κοιμάμαι και ξυπνάω με ένα πράγμα στο μυαλό μου. Σήμερα δεν θα χάσω κανέναν. Όχι ότι είναι στο χέρι μου, αλλά βοηθάει. Προσπαθώ να θυμάμαι και να χαμογελάω. Δεν είναι εύκολο το να χαμογελάς πάντα, ακόμα και αν πονάς. Δεν είναι όμως και αδύνατο, εγώ το κάνω συνέχεια.
Μπορεί να θεωρήσεις ότι έχω κάποιο τραύμα από τους ανθρώπους που φεύγουν, απ' τη ζωή γενικά ή και από την δική μου. Και μπορεί να έχεις δίκιο, όμως είναι μεγάλη αρετή το να αγαπάς και να σε αγαπούν.  Το ένα θέλει το άλλο για να μπορεί να επιβιώσει. Όταν όμως μάθεις να αγαπάς θα το κάνεις συχνά και τότε οι άνθρωποι που θα φοβάσαι μην χάσεις θα είναι τόσοι πολλοί που θα νιώσεις πως πνίγεσαι. Αυτό θα γίνεται γιατί έχεις ζήσει την απώλεια σε όλο της το μεγαλείο και γιατί δεν είναι φυσιολογικό στα είκοσί σου χρόνια να ξυπνάς με αυτόν τον φόβο. Όμως ποιος είπε ότι είμαι από τις φυσιολογικές εικοσάχρονες;  

Κάθισα και σκέφτηκα όλους τους ανθρώπους που αγαπώ και τι θα έκανα αν τους έχανα. Ξέρεις που κατέληξα; Στο ότι το μόνο που θα μπορούσα να κάνω είναι να μην σταματήσω ποτέ να τους αγαπώ. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μου εγγυηθεί την ύπαρξή τους στη ζωή μου για πάντα. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα πως με την πρώτη ευκαιρία, θα πω σε όλους αυτούς που αγαπώ πως νιώθω. Και μετά *μπουμ* το άγχος θα φύγει. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να ξέρεις ποιους έχεις δίπλα σου και ποιοι το αξίζουν. Για ποιον αγχώνεσαι κάθε μέρα και για ποιον ανησυχείς κάθε βράδυ. Μόνο τότε και εσύ ο ίδιος θα καταλάβεις την σημασία του να χάνεις κάποιον που αγαπάς.

Don't think twice, it's alright.