Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Τι έκανες πάλι Morrissey;

Εδώ και λίγες μέρες θέλω πάρα πολύ να γράψω για το καινούριο άλμπουμ του Morrissey "World Peace is None of Your Business", αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι. Εννοώ πως μέσα σε όλο τον ενθουσιασμό και την χαρά μου, ξεχνάω το γιατί. Κάτι που σε εμένα ίσως να μοιάζει ασήμαντο το να δώσω κάποια εξήγηση σε αυτό το γιατί, όμως η φίλη μου η Δανάη με ρώτησε προχθές και δεν ήξερα τι να της απαντήσω.

Συνήθως συνδέω καλλιτέχνες και τραγούδια με πρόσωπα και καταστάσεις. Πολλές φορές όταν ξεχνάω όλα αυτά που μου θυμίζει μια μελωδία, η μελωδία αυτή χάνεται στο πίσω μέρος του μυαλού. Μερικές φορές όμως, παθαίνω κολλήματα. Κολλήματα με καλλιτέχνες που δεν μου θυμίζουν κάτι ή κάποιον, απλώς έτυχε να τους ανακαλύψω την σωστή χρονική στιγμή. Με άλλα λόγια, στην ιδανική φάση της ζωής μου. Ε λοιπόν, ο Morrissey έτυχε να είναι από αυτούς.
Τον έβαλα στην ζωή μου με το που είδα το 500 Days of Summer, με τους The Smiths. Επικό συγκρότημα, που μόνο hipsters θα άκουγαν (όχι δεν είμαι, είμαι η εξαίρεση στον κανόνα) και βγάζει τόσο συναίσθημα και θλίψη στα κομμάτια του που τα νιώθεις δικά σου. Έτσι τα κομμάτια τους γίνονται κομμάτι σου.
(Τα έχω ξαναπεί άλλωστε)

Ακούγοντας όλο (ναι, και τα 80 λεπτά) το καινούριο άλμπουμ του Morrissey, έχω μόνο δυο πράγματα να πω. Δεν είναι τόσο καλός μόνος του όσο και με τους Smiths (αυτό το είχα καταλάβει και από τα προηγούμενα solo άλμπουμ του βέβαια) αλλά αυτή η μοναχικότητα και θλίψη που στέλνει είναι τόσο γλυκά συναισθήματα που δύσκολα φεύγουν από μέσα σου. 
Ας περιμένουμε τώρα την επόμενη συναυλία του Moz στην Αθήνα, για να πάμε να ευθυμίσουμε μόνοι μας. Όλοι μαζί δηλαδή, αλλά ο καθένας μόνος. 


Και όπως διάβασα και σε ένα άρθρο του Oneman.gr πριν λίγες μέρες, "Ο Morrissey έκανε την μοναχηκότητά του τρόπο επικοινωνίας."

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Τα ταξίδια που βρίσκονται μέσα μας

"Τα ταξίδια δεν είναι σε τόπους, είναι μέσα μας" είχε πει πριν 3 χρόνια στην lifo.gr ο Σωκράτης Μάλαμας. Όσα ταξίδια πας με την φαντασία σου και την καρδιά σου, δεν θα μπορέσεις να πας στη ζωή σου ολόκληρη. Ακόμα και αν είσαι από αυτούς τους πολυταξιδεμένους. Αν το καλοσκεφτείς δηλαδή, ακόμα και τα ταξίδια που κάνει κάποιος από τόπο σε τόπο, ακόμα και η επαφή των ανθρώπων με τις διαφορετικές και ξένες στη δική του,κουλτούρες πηγάζουν από μέσα σου. 

Η φαντασία λέγεται πως είναι από τα πιο ισχυρά όπλα του μυαλού μας. Με την φαντασία δημιουργείς, χτίζεις, γκρεμίζεις και ελπίζεις, όλα σε μια στιγμή. Φτιάχνεις τα δικά σου σενάρια βασισμένα ή όχι, σε γεγονότα της καθημερινότητάς σου. Ταξιδεύεις σε τόπους που έχεις ήδη επισκεφτεί ή που δεν υπάρχουν καν. Δημιουργείς συναισθήματα που δεν έχεις ξανανιώσει. Δεν ξέρω δηλαδή, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να συγκριθεί με την ολοκλήρωση που αισθάνεσαι μέχρι εκείνο το σημείο πριν σε ξυπνήσει κάποιος από τα όνειρα που χτίζεις με την φαντασία σου.

Τα ταξίδια πρέπει να τα αγαπάς. Αν δεν τα αγαπάς κάτι πρέπει να πηγαίνει λάθος μέσα σου. Γιατί δεν χρειάζεται να είναι πάντα δαπανηρά τα όνειρά σου. Αυτό που νιώθεις μέσα σου είναι τα πάντα. Ταξίδι είναι και από το Σύνταγμα στο Μοναστηράκι, αν θέλεις να το κάνεις ταξίδι. Τουρίστας μπορείς να γίνεις και στο μουσείο της Ακρόπολης και στα στενά της Πλάκας. Στην ίδια σου την πόλη.  Φτάνει μόνο σε κάθε σου βήμα να αντιστοιχούν εκατομμύρια σκέψεις.

Μέσα από τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα και τα όνειρά μας ταξιδεύουμε καθημερινά και αν όχι 24/7, αυτό είναι επειδή και η πραγματικότητα δεν είναι τόσο κακή τελικά. Και αν είναι, μπορείς να την πλάσεις όπως εσύ θέλεις, γιατί σημασία δεν έχει τι συμβαίνει αλλά πως το δέχεσαι. Μπορείς λοιπόν, να είσαι πολυταξιδεμένος χωρίς να έχεις πάει πουθενά. Στο μυαλό μας είναι όλα.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Νομίζω κοιτάς λάθος

Πολλές φορές προχωράμε κοιτώντας πίσω. Κοιτώντας τα λάθη μας, τις επιτυχίες μας. Και δεν μας νοιάζει πως ίσως σκοντάψουμε κάπου επειδή δεν βλέπουμε, γιατί εμείς στο παρελθόν πετύχαμε σε κάτι, αποτύχαμε σε κάτι άλλο. Δεν μας νοιάζει να αποτύχουμε σε κάτι ακόμα γιατί κοιτάμε να μην αποτύχουμε στο ίδιο. Όμως γιατί να ζεις με τα μάτια στο πίσω μέρος ενώ στην ουσία είναι για να κοιτάς μπροστά;

Αγάπες παλιές, αγάπες νέες. Ζούμε έναν έρωτα πριν καν ξεκινήσει και αφού τελειώνει. Ξεχνάμε όμως να τον ζήσουμε όταν συμβαίνει γιατί εκείνη την ώρα είμαστε απασχολημένοι με τα συμβάντα που έχουν ήδη γίνει στη ζωή μας. Όχι απλώς παίρνουμε τον χρόνο μας ώστε να δεχτούμε κάποια πράγματα, αλλά το παρατείνουνε κιόλας. Και όταν τελειώνει ο έρωτας από αδιαφορία του παρόντος, εμείς κοιτάμε πάλι πίσω. Λες και μας έχουν πει πως όσο πιο πολύ ασχολούμαστε με το παρελθόν μας, τόσες πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να το αλλάξουμε. Μάντεψε όμως τι, δεν αλλάζει. Μπορεί να σου δοθεί μια κάποια δεύτερη ευκαιρία αλλά δεν αλλάζει.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο πρέπει να κοιτάς πίσω είναι για να δεις πως έφτασες ως εδω που είσαι. Λάθη θα κάνεις πάρα πολλά στη ζωή σου και κανένα δεν θα είναι αμετάκλητο. Θα ερωτευτείς πολλές φορές αλλά καμία δεν θα είναι ίδια με την προηγούμενη. Θα τσακιστείς αλλά πάντα θα ξανασηκώνεσαι. Με το να κοιτάς και να επιμένεις πάνω σε πράγματα που έχουν ήδη συμβεί, το μόνο που καταφέρνεις είναι να παραμελείς το παρόν σου. Αυτό το παρόν που θα έπρεπε να ζεις γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν θα έχεις μέλλον. Δεν λένε τυχαία να ζεις την κάθε σου μέρα σαν να είναι η τελευταία.

Δεν υπάρχει λόγος να υπεραναλύεις τις επιλογές σου και τις πράξεις σου. Για να στο θέσω αλλιώς, υπάρχουν άπειροι λόγοι για να ασχοληθείς με το αύριο. Ή ακόμη καλύτερα, με το σήμερα. Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν. Όλα αυτά είναι μέσα στον κύκλο της ζωής. Αν όλοι μας προσπαθούσαμε να κρατάμε στο κεφάλι μας ζωντανές τις καταστάσεις του πριν, δεν θα υπήρχε χώρος για τις καταστάσεις του τώρα.

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως η ζωή θα κάνει τον κύκλο της είτε εσύ θέλεις είτε όχι. Θα προχωράει μπροστά γιατί μόνο αυτήν την κατεύθυνση γνωρίζει. Και εσένα σου δίνεται η ευκαιρία να διαλέξεις κατεύθυνση με την ελπίδα ότι θα πάρεις την πιο σοφή απόφαση. Το να κοιτάξεις το παρόν σου, το μέλλον σου. Τι και αν μερικές φορές θολώσεις από το παρελθόν σου και δεν μπορείς να κουνηθείς; Τι και αν τα προηγούμενα κεφάλαια μοιάζουν πολύ καλύτερα από τα επόμενα; Στάσου λιγάκι και πάρε τα πράγματα από την αρχή. Η βάση σου θα είναι το παρελθόν σου, η αρχή το παρόν σου και οι ιδέες σου το μέλλον. Άρχισε να γράφεις γιατί το backspace χάλασε.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει σίγουρα τις ρίζες του στον ουρανό

   Μια συναυλία που δεν έμοιαζε με τις υπόλοιπες, σε έναν χώρο που δεν έμοιαζε με τους υπόλοιπους. Ήταν η συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Βεάκειο Θέατρο του Πειραιά που δεν ήταν ακριβώς η συναυλία που περίμενα. Αυτό δεν είναι κακό, κάθε άλλο, το διαφορετικό είναι πολύ όμορφο τελευταία.
    Ακούω εδώ και λίγο καιρό Θανάση και η αλήθεια είναι πως αυτή η χροιά που δίνει στα τραγούδια του είναι από τα χαρακτηριστικά του που τον κάνουν τόσο ιδιαίτερο τραγουδοποιό. Επίσης, το γεγονός του ότι συνδυάζει ροκ, λαϊκή και παραδοσιακή ελληνική μουσική και το κάνει τόσο καλά όσο κανένας, του το αναγνωρίζω. (όχι ότι περιμένει την δική μου αναγνώριση αλλά κατάλαβες)
   Πριν πω λοιπόν, οτιδήποτε για την χτεσινή του συναυλία στον Προφήτη Ηλία, θέλω να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Ο μόνος λόγος για τον οποίο αγαπώ λιγάκι παραπάνω τον Σωκράτη, είναι γιατί δίνει ένα γλέντι που χρειάζεται σε τραγούδια του Θανάση. (Μπορώ να σας λέω με τα μικρά σας, έτσι;)
   Δεν ήταν ότι είχα προγραμματίσει να πάω στη συναυλία αλλά είχα πει στον συναυλιακό μου φίλο ότι όταν αποφασίζει να πηγαίνει σε συναυλίες να με παίρνει τηλέφωνο. Και ευτυχώς, μέχρι στιγμής το κάνει. Αφού βρέθηκα στον Πειραιά σε χρόνο ρεκόρ, το Βεάκειο παραήταν θέατρο για μια τέτοια συναυλία. Ο χώρος ήταν μικρός αλλά γεμάτος. Άνθρωποι καθιστοί, άνθρωποι όρθιοι. Και ζέστη.       
   Δεν είχα ξαναπάει σε συναυλία του Θανάση και δεν ήξερα πως θα είναι. Ήλπιζα να μοιάζει με του Σωκράτη. Ε, καμία σχέση. Παρ' όλα αυτά, είχε και αυτό τη χάρη του, τη θλίψη του. Τουλάχιστον μέχρι να γίνουν όλοι χάλια και να αρχίσουν και αυτοί τα γλέντια με τα στενόχωρα τραγούδια.
Βασικό πράγμα που έλειπε από την συναυλία ήταν το ποδοπάτημα και το χώμα.
   Όσο όμως και αν δεν θύμιζε συναυλία, τα τραγούδια του είναι τόσο χαρακτηριστικά και αγαπημένα που δεν μπορείς να πας να τον ακούσεις και να φύγεις απογοητευμένος. Γιατί ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μόνο απογοήτευση δεν σου χαρίζει.

Highlights βραδιάς:
video
  • Η μορφή της ροκ
  • Δεν θυμάμαι σε ποιο τραγούδι το είπε αλλά καθώς τελείωνε ακούγεται ένα "Μπράβο λεβεντόπαιδα (ναι, εμείς)! Έτσι, διασκέδαση και στοχασμός ταυτόχρονα." 

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Run Joe, Run

Ξέρω ότι είναι πολύ αργά για να σας πω πως ήρθε η ώρα να χτίσετε το κορμί σας για το καλοκαίρι, αφού είμαστε στα μέσα Ιουλίου. Παρ' όλα αυτά επειδή το χτίσατε, δεν σημαίνει ότι θα μείνει εκεί. Όπως και όλα τα καλά σε αυτή την ζωή, χρειάζεται διατήρηση και το κορμί. 
Υπάρχουν πάρα πολλά και ωραία είδη γυμναστικής (με προσωπική κλίση στη γιόγκα), όμως ο καιρός σε ωθεί στο να βγεις έξω να τρέξεις. Άσε που δεν χρειάζεται να έχεις λεφτά ή ραντεβού με κάποιον μια συγκεκριμένη ώρα. Δεν χρειάζεσαι πολλά μεν, υπάρχουν δε και τα απαραίτητα, όπως η μουσική. Και επειδή τις απογευματινές ώρες κάνει δροσούλα (μακάρι να έκανε βασικά) και τα τοπία στα νησιά της Ελλάδος είναι φανταστικά, πάρε το ipod σου και τρέξε. Πως αλλιώς θα καούν τα παγωτά και όλες οι μικρές ατασθαλίες του φαγητού που συνδυάζονται με τις διακοπές μας; 
Πάρε λοιπόν, ένα δείγμα από τις δικές μου λίστες μουσικής για το δρόμο:

1. Kasabian - Eez-eh

2.Mr. Probz - Waves

3. The Burger Project - Bed of Nails 

4. Changes- Faul and Wad Ad

5. The Empire of the Sun - Feel so Alive

6. Icona Pop ft. Charli XCX - I love it

7.  Dropkick Murphys - Rose Tattoo

και το καθιερωμένο μας
8. Σωκράτης Μάλαμας - Λάσπες


Το βλέπεις και εσύ ότι τα είδη μουσικής ποικίλουν, έτσι;

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Επιλογές

Και αν κάτι πάει στραβά για κάποιο λόγο; Και αν η μέρα που δεν βγήκες ήταν η ευκαιρία σου για κάτι διαφορετικό; Και αν ο δρόμος που δεν διάλεξες σε οδηγούσε κάπου πολύ καλύτερα; Τι και αν όλα τότε ήταν αλλιώς;
Δεν ξέρω αν πρέπει να πιστεύουμε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο ή αν απλώς ότι είμαστε οι επιλογές μας. Παρ' όλα αυτά θέλω πολύ να μπορώ να δικαιολογώ τις πράξεις μου, τις επιλογές μου. Θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω με την σκέψη ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Να επιλέγω δρόμους στην ζωή μου που θα με οδηγούν σε αυτό τον λόγο. Ακόμα και αν αυτός ο λόγος δεν υπάρχει. Γιατί όσο και αν θέλω να δικαιολογήσω τα λάθη μου, βαθιά μέσα μου ξέρω πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον όποιο συμβαίνουν τα πράγματα γύρω μου, μέσα μου. Απλώς ζω. Ακόμη και αν λέω ψέματα σε εμένα στην προσπάθειά μου να πειστώ.
Δεν θεωρώ πως όλα γίνονται για να καταλήξουμε σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της ζωής μας. Ας αρχίσουμε από αυτό.  Πιστεύω πως απλώς μερικές φορές επιλέγουμε πάνω σε συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές της καθημερινότητάς μας. Συνήθως τότε κάνουμε τα "λάθη", όπως τα αποκαλούμε. Έχεις παρατηρήσει ποτέ όμως πως αυτές οι αποφάσεις εν βρασμώ ψυχής είναι οι μόνες αποφάσεις που πάρθηκαν καθαρά "γιατί έτσι"; Γιατί ήθελες και αυτό έφτανε.
Όταν οι επιλογές μας γίνονται με βάση την λογική μας και σιγά σιγά παραμελούμε τα θέλω μας, τότε θα φτάσει η ώρα που θα ρωτάς τον εαυτό σου ξανά και ξανά τι θέλεις. Όχι αν ήθελες τον δρόμο που πήρες, αλλά ποιον δρόμο έπρεπε και πρέπει να ακολουθήσεις. Τότε καταλαβαίνεις ότι το σκέφτηκες πολύ. Ότι όχι απλώς συμβιβάστηκες, αλλά στην πορεία ξέχασες τον αρχικό σου στόχο. Και τώρα τι; Είμαι πάλι στην αρχή;
Έχεις φτάσει στο σημείο που αρχίζεις να τσαντίζεσαι και όλα σου φταίνε ενώ στην  πραγματικότητα φταις μόνο εσύ. Εσύ που άφησες τον εαυτό σου να συμβιβαστεί σε σημείο αηδίας. Και τι κατάλαβες; Βρέθηκες πάλι στην αρχή.
Συμμάζεψε τα ασυμμάζευτα όσο ακόμα μπορείς.

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Ας ενωθούμε λιγάκι τα αδέρφια να δείτε κάτι οι υπόλοιποι

Μετά από το request της μεγάλης αδερφής Ιωάννας και την ολοήμερη βόλτα στα μαγαζιά με την μικρή αδερφή Φοίβη, νομίζω πως ήρθε η στιγμή να τις δικαιώσω. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό στη ζωή σου από το να έχεις καλές σχέσεις με την οικογένειά σου. Να ξέρεις ρε παιδί μου ότι ακόμα και αν η ζωή δεν σε βγάλει εκεί που θες, θα υπάρχει πάντα κάποιος να σε στηρίζει. Και κανένας δεν σε στηρίζει πιο πολύ από τα αδέρφια σου.
    Δεν ξέρω πως τα βγάζουν πέρα τα μοναχοπαίδια, για να είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω καν πόσοι φίλοι αντιστοιχούν σε μία αδερφή ή έναν αδερφό. Με γρήγορους υπολογισμούς στο κεφάλι μου (πολύ θα ήθελα να ήταν αληθινή αυτή η φράση), συνειδητοποιώ πως ακόμα και αν έχεις τους καλύτερους φίλους στον κόσμο (όπως εγώ πχ) είναι αδύνατο να φτάσουν τα αδέρφια σου. Γιατί όταν δεν μπορείς να πεις σε κανέναν τίποτα από αυτά που σκέφτεσαι, ο "κανένας" της ζωής σου γίνονται τα αδέρφια σου. Όταν όλοι σε αμφισβητήσουν και σου γυρίσουν την πλάτη, τα αδέρφια σου θα σου ανοίξουν τις αγκάλες τους.
    Οι φορές που έχουμε τσακωθεί με τις αδερφές μου είναι αμέτρητες. Το πολύ να μην μιλάμε για μια μέρα. Μετά ακούγεται ένα "τι θα κάνεις σήμερα;" και δεν είσαι σίγουρη αν απλώς ξεχάστηκε από το να σου κρατάει μούτρα ή απλώς το ξεπέρασε. Και εσύ δειλά δειλά απαντάς ότι δεν ξέρεις γιατί δεν ξέρεις τι από τα δύο ισχυεί. Μετά από μερικές ώρες πίνετε ποτό στο Holy Spirit και λέτε ένα σωρό βλακείες. Ποιος τσακωμός;
    Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τις αδερφές μου. Ούτε τι θα έκαναν αυτές χωρίς εμένα. Δεν ξέρω με ποιόν θα (βαριόμουν να) πήγαινα για ποτό ή με ποιόν θα ψώνιζα. Με ποιόν θα συζητούσα να νεύρα της μαμάς και με ποιόν θα έθαβα όλο τον κόσμο, εκτός από εμάς φυσικά. Εμείς οι τρεις είμαστε οι μόνες που τα έχουμε όλα τέλεια, ναι ναι. Δεν ξέρω σε ποιόν θα έλεγα τα πράγματα που ντρέπομαι να πω στις φίλες μου και ότι αλήθειες περνάνε από το κεφάλι μου. Σε κανέναν δεν μπορείς να είσαι απολύτως ειλικρινής, εκτός από τα αδέρφια σου. Και μην μου πεις πως αυτό δεν ισχυεί γιατί εγώ ξέρω πως μόνο η Δανάη μπορεί να το κάνει (και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αμφιταλαντεύομαι).
    Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω εδώ και μερικά χρόνια, και αυτό είναι το πως γίνεται να έχεις αδέρφια και να μην τους μιλάς. Να θυμώνουν για χρόνια και να μην κάνεις τίποτα για αυτό. Δεν γίνεται. Άσε που έχω ακούσει και το άλλο, ότι μπαίνουν στην μέση λεφτά. Ποια λεφτά; Εδώ έχω είκοσι ευρώ και τους τα δίνω δέκα δέκα και εσείς το ρίχνετε στα λεφτά; Έλα αηδίες.
    Όπως έχω ξαναγράψει, στο δικό μου σπίτι η οικογένεια είναι πάνω από όλους και όλα. Τα αδέρφια σου είναι εκεί για σένα και θα είναι για πάντα. Για ένα ποτό ή ένα δάνειο. Για μια στεναχώρια ή ένα γλέντι. Για όλες τις στιγμές που δεν θα έχεις κανέναν διπλά σου και όλες αυτές που θα θέλουν όλοι να είναι στο πλευρό σου. Γιατί γι' αυτούς θα είσαι πάντα η αδερφή (μεγάλη ή μικρή), η φίλη, η μαμά (πολλές φορές χρειάζεται να μπαίνει μια τάξη), η συνέταιρος ή και το δουλικό, που μεταξύ μας παίζει πολύ στα αδέρφια.