Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Κλείσε τα μάτια και ψάξε.

Για τις φορές που θέλησες να φύγεις μακριά. Για τα δάκρυα που κύλισαν νερό. Για την αγάπη που έχασες. Για την αγάπη που βρήκες. Για όλα αυτά που σε κάνουν αυτό που είσαι. Για άλλα τόσα πράγματα και αυτά μαζί. Όταν θα βρεις τον εαυτό σου να θέλει να φύγει. Να πάει σε χώρες μακρινές ή μια βόλτα μέχρι το επόμενο τετράγωνο. Νιώθεις τόσα πολλά. Σκέψεις που κατασπαράζουν την καρδιά σου. Κανένας δεν έφυγε για πάντα, θα σκεφτείς. Μετά από λίγο θα καταλάβεις πως όποιος έφυγε, γύρισε. Εσύ δεν θέλεις να κάνεις το ίδιο.
Κουράστηκες. Από έρωτες, διαβάσματα, δουλειές, λεφτά και φίλους. Έχεις την ανάγκη πλέον, να φύγεις. Μόνος σου, όπως ακριβώς ήρθες. Δεν είναι θέμα μοναξιάς. Δεν είναι θέμα απογοήτευσης. Είναι θέμα ανάγκης. Όλοι χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα από τα πάντα. Να πατήσουμε το κουμπί που κάνει reboot και να αφεθούμε στα όνειρα μας. Σε όλα αυτά που θέλουμε. Να μην αναλωνόμαστε σε λάθη και πάθη. Απλώς να υπάρχουμε.
Γύρνα από την άλλη και δες. Τι έχεις πίσω σου; Τι έχεις μπροστά σου; Δίπλα σου; Ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν. Ανθρώπους που σε πληγώνουν και άλλους που σε χαροποιούν. Προβλήματα καθημερινά, κλασσικά. Προσπαθείς να ξεφύγεις απ' όλους και όλα εκείνα που στην πραγματικότητα είναι στο κεφάλι σου. Μόνο όταν το συνειδητοποιήσεις, θα μάθεις να φεύγεις. Θα μάθεις να αφήνεις τελειωμένες καταστάσεις στο παρελθόν και να ανοίγεσαι σε νέες. Θα μάθεις πως ότι σε βαραίνει σε αυτή τη ζωή, δεν είναι ανάγκη να το κουβαλάς για πάντα. Θα μάθεις να ψάχνεις στο σκοτάδι όσο εύκολα ψάχνεις και στο φως.

Κλείσε τα μάτια και ψάξε. 

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Forgive OR Forget

   Οι άνθρωποι τσακώνονται, βρίζονται και τα ξαναβρίσκουν. Ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες. Πολύ συχνά όμως, όταν σπάσει το γυαλί δεν ξανακολλάει. Έχει συμβεί και στις καλύτερες οικογένειες. Φιλίες χρόνων μπορεί να διαλυθούν λόγω μιας παρεξήγησης. Μπορεί να προσποιηθούμε λίγο όλοι μας ότι είναι το ίδιο, αλλά μεταξύ μας, ποτέ δεν είναι.
    Εσύ ζούσες τον έρωτα. Μπάμ, το κέρατο. Ήρθε και ο χωρισμός (φαντάζομαι) λίγο αργότερα και τέλος. Τον ξανασυναντάς όμως και ο έρωτας έχει τον τρόπο του. Πάντα μπαίνει ανάμεσα στα πιο αταίριαστα ζευγάρια και σε λάθος στιγμή. Μπορεί όμως εσύ να μην έχεις ξεχάσει όλα τα πάνδεινα που πέρασες και μπορεί μέσα σου να τον έχεις συγχωρέσει και να θες να είστε πάλι ζευγάρι. Όπως παλιά. Από την άλλη, μπορεί εσύ να έχεις ξεχαστεί, γιατί ντάξει άνθρωποι είμαστε, ξεχνάμε. Παρ' όλα αυτά όταν τον θυμηθείς να μην τον έχεις συγχωρέσει πλήρως. Θες όμως να ξαναπροσπαθήσεις γιατί νιώθεις ότι η σχέση σας δεν έχει κάνει ακόμη τον κύκλο της. Με μπηχτές και υπονοούμενα καμία σχέση δεν ξαναχτίστηκε. Όμως σε ρωτώ, γίνεται και να τον συγχωρέσεις και να το ξεχάσεις;
    Έχεις μια φιλία δέκα χρόνων. Μπάμ, ένας τσακωμός. Μια παρεξήγηση τόσο ανούσια και για τόσο μικρά πράγματα. Κάποιος από τους δύο όμως λέει πράγματα πολύ βαριά. Πράγματα που δεν είχε ξαναναφέρει ποτέ, που δεν ήξερες ότι τα έχεις κάνει καν. Μέσα από τέτοια ξεσπάσματα καταλαβαίνεις τον άλλον. Και όσο και αν προσπαθήσεις μετά, όσο και αν τον αγαπάς, δεν θα είναι το ίδιο. Γιατί πολύ απλά όσο και να τον συγχωρέσεις για όλα αυτά που είπε, θα θυμάσαι πάντα πως ένιωσες εκείνη την στιγμή. Θα νιώθεις πάντα περίεργα μπροστά του. Σκέφτεσαι αν αξίζεις και προσπαθείς. Προσπαθείς να σώσεις όλα εκείνα που δεν σώζονται. Δεν είναι η κακία ή η ζήλια του άλλου. Δεν είναι ο λόγος του τσακωμού, ούτε το ότι δεν ήταν εκεί στα δύσκολα. Είναι όλα αυτά που νιώθεις και όλα αυτά που σκέφτεσαι. Γιατί όσο κρίμα και αν είναι οι φιλίες να διαλύονται στο λεπτό, το λεπτό είναι τόσο φαινομενικό. Μέσα σε ένα λεπτό φωνών και κλάματων, κρύβονται χρόνια μικροπροβλημάτων και κάποιος που δεν τα εξωτερικεύει. Και σε αυτήν την περίπτωση όσο και αν συγχωρέσεις, δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
    Η αγάπη και στις δύο περιπτώσεις είναι μεγάλη και διαφορετική. Προβλήματα και τσακωμοί που δημιουργούνται είτε σε μια στιγμή, είτε σε χρόνια ολόκληρα. Χωρίς να είναι επιλογή σου, μπαίνεις σε μια διαδικασία να διαλέξεις. Εύχεσαι να ήταν όλα όπως πριν γιατί εσύ δεν φταις σε κάτι. Είσαι ο παθητικός χαρακτήρας του έργου. Και όμως, η αγάπη για τον άλλον δεν φτάνει να σβήσει τις αναμνήσεις σας. Και ξανά, συγχωρείς αλλά δεν ξεχνάς, ή ξεχνάς χωρίς να συγχωρείς. Διαγράφεις κάποιον ή διαλέγεις να έχει κάποιον μικρότερο ρόλο στην ταινία της ζωής σου. Όπως και να έχει, "you can't undo something that is already done."

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Οι καινούργιες διαστάσεις του φλερτ

Ζούμε σε μια εποχή που το φλερτ έχει αλλάξει μαζί με την πρόοδο της τεχνολογίας. Και υπάρχει το 90% των ανθρώπων που πιστεύουν ότι αυτό είναι καλό και υπάρχουμε και εμείς, το άλλο 10% που πιστεύει ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στην έσχατη μορφή τους. Εμείς λοιπόν, που φταίμε για αυτό, εμείς οι ίδιοι το ακολουθούμε. Όμως, τι επιλογές μπορούμε να έχουμε; Ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να κοιταζόμαστε στα μάτια. Να λέμε όλα αυτά που θέλουμε και νιώθουμε, κοιτάζοντας τον άλλον. Αγγίζοντάς τον. Η οθόνη του υπολογιστή σου δε σου προσφέρει τίποτα από αυτά. Ούτε καν αυτήν την κάποια ασφάλεια που νομίζεις.
      Έχω βγει έξω και έχω δει όλους αυτούς που είναι τόσο θαρραλέοι πίσω από το τσατ, να κάθονται πίνοντας το ποτό τους και να ρίχνουν κρυφά βλέμματα. Αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν ούτε να κοιτάξουν την κοπέλα, πως θα πάνε να της μιλήσουν; Περιμένουν όμως. Περιμένουν την κοπέλα που θα σηκωθεί προς το μέρος τους και θα τους πιάσει την κουβέντα. Παιδιά, μήπως να σας κεράσουμε και ένα ποτό;
        Που πήγε ο ρομαντισμός; Οι βόλτες στην Αθήνα, τα τουλάχιστον 20λεπτα στησίματα στα ραντεβού, το άγχος για το τι θα βάλεις. Εκείνος που θα σε κοιτάξει από την άκρη του μπαρ προσεγγίζοντας σε με τον πιο ευγενικό και πιο γοητευτικό τρόπο. Εκείνος που θα σε σταματήσει στο μετρό για να σου πει πόσο όμορφη είσαι και που δεν θα τον ξαναδείς ποτέ. Υπάρχουν και αυτοί, ως μειονότητα του πληθυσμού. Γιατί πλέον υπάρχει τόση σαβούρα εκεί έξω που πιάνεις τον εαυτό σου να μην θες να βγεις καν.
    Οι άλλοι δε, που έχουν βολευτεί πίσω από το account τους στο facebook και την οθόνη του κινητού τους, κάνουν ολόκληρες ερωτικές εξομολογήσεις. Και εμείς τα έχουμε κάνει αυτά, και τα επικροτούμε. Γιατί όμως να σταματάει εκεί; Ανοίγουν τα φύλλα τους πάνω στο τραπέζι και μαζί και την καρδιά τους. Τα συναισθήματα που δυσκολεύονταν τόσο καιρό να βγάλουν βγαίνουν στην επιφάνεια και μένουν εκεί. Αιωρούνται μέχρι να τα πιάσει κάποιος να τα κάνει πράξη. Θα τα πιάσει όμως; Συνηθίσαμε στο να λέμε πράγματα που ποτέ δεν θα συμβούν, απλά για να τα πούμε. Και ας είναι στο χέρι μας. Κάνουμε το μπαμ και μετά τίποτα. Καπνός.


    Μήπως η ανάπτυξη της τεχνολογίας και οι όλο και περισσότεροι τρόποι επικοινωνίας, να μην μας βοηθάνε στην πραγματικότητα, να επικοινωνήσουμε ; Μήπως πρέπει να πάρουμε λίγο πιο σοβαρά το ότι οι πράξεις μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια; Μήπως να σταματήσουμε επιτέλους να μιλάμε και να αρχίσουμε να κάνουμε όσα είπαμε πραγματικότητα;
Λέω τώρα εγώ, μια ιδέα.

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ας μιλήσουμε για τον έρωτα..

Ο έρωτας. Μάλιστα. Σε κάτι τέτοια λέω πως δεν πιστεύω και το παίζω σκληρή ενώ στην ουσιά το μόνο που θέλω είναι να ερωτευτώ. Να ερωτευτώ τρελά, παρόλο που κάθε φορά είναι και χειρότερο. Και όσο πιο οδυνηρό τόσο πιο απαραίτητο.
Ο έρωτας σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις, με εκείνον που δεν το περιμένεις και όμως μετά κάτι περιμένεις. Αστείο. Παλεύεις με τις σκέψεις σου, με τον εαυτό σου τον ίδιο και νομίζεις ότι μπορείς να σε ξεγελάσεις. Μέχρι να αφεθείς. Τότε όλα αλλάζουν. Φτάνεις στο άλλο άκρο. Κατεβαίνουν οι άμυνες που τόσο καιρό πάλευες να κρατήσεις. Αφήνεις τον εαυτό σου να νιώσει τα πάντα. Χαρές και λύπες, στον ίδιο βαθμό. Πιάνεσαι με μικροπράγματα, δεν βλέπεις μπροστά σου. Και ολά αυτα για να ζήσεις τον έρωτα. Δημιουργείς τον ιδανικό άνθρωπο για σένα μέχρι την στιγμή που μία του φράση, μία του πράξη θα τα διαλύσει όλα. Και εσένα μαζί. Γιατί απο την στιγμή που άφησες τους τοίχους σου να πέσουν, τα νιώθεις όλα. Ποιός έρωτας;
Εκείνος που σε χτύπησε εξ' αρχής. Εκείνος που δεν ήθελες. Εκείνος που σε έκανε να παραδεχτείς στον εαυτό σου όλα αυτά που νιώθεις μόνο και μόνο για να σε διαλύσει. Άλλος πρίν  καλά καλά αρχίσει, άλλος μετά από καιρό. Αλλά είναι το ίδιο επίπονο όταν χάνεται. Γκρεμίζεται το είναι σου.
Είναι όμως τόσο ωραίο όταν το ζεις. Τόσο πολύ που ξεχνάς όλες τις προηγούμενες κατηφόρες που πήρες. Ξεχνάς τον πόνο που δεν σε άφηνε να κοιμηθείς. Το κλάμα που δεν άξιζε κανείς. Και ξανά το ίδιο. Αφήνεσαι. Και ίσως μερικές φορές κρατάει περισσότερο απο τους προηγούμενους. Ίσως αυτήν την φορά δεν θα σε πληγώσουν, εσύ θα πληγώσεις. Όμως και το να πληγώνεις πονάει. Πονάει γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους πως είναι.
Ποιόν κοροιδεύουμε όμως; Όσες φορές και να δεις το "Περηφάνεια και Προκατάληψη", ο έρωτας θα πνίγεται μέχρι που κάποιος θα χρειαστεί να μιλήσει. Και θα έχει ένα και μόνο τέλος, αίσιο. Πότε θα μάθεις ότι ο κύριος Ντάρσυ θα αργήσει ή μπορεί και να μην έρθει ποτέ; Πότε θα καταλάβεις ότι για να τον βρεις θα πρέπει να φας τα μούτρα σου εκατομμύρια φορές; Θα πρέπει να πονέσεις, να κλάψεις, να γελάσεις, να αφεθείς, να χαθείς, να μπερδευτείς. Μόνο που πολλές φορές ξεχνιέσαι και μπρεδεύεται το αύριο με το χτές.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Τα παιχνίδια των σχέσεων

    Είχα ακούσει κάπου πως ίσως τα παιχνίδια που παίζαμε σαν παιδιά μας προετοιμάζουν για εκείνα που θα παίζουμε σαν ενήλικες. Τα παιχνίδια των σχέσεων. Δεν ξέρω αν ισχυεί, αλλά ακούγεται πολύ λογικό. Γιατί να χρειάζεται σε κάθε μας νέα γνωριμία να ακολουθούμε κάποιους άγραφους κανόνες που θα μας εξασφαλίζουν την ανοδική (ας πούμε) πορεία της σχέσης μας με το άλλο άτομο; Γιατί να χρειάζεται να παίζεις τα παιχνίδια που θέλει ο άλλος; Ή γιατί να θες εσύ ο ίδιος/η ίδια να παίζεις με τις σχέσεις σου;
    Βγαίνεις ένα ραντεβού και απλώς σκέφτεσαι πως η καλύτερη κατάληξη που μπορεί να έχει είναι ένα φιλί για καληνύχτα. Πράγμα που από την μία ναι, είναι πολύ ρομαντικό, αλλά από την άλλη άσε και κάτι στην αβεβαιότητα του μέλλοντος. Αν κάνεις το "λάθος", σύμφωνα πάντα με τα παιχνίδια που παίζουμε, και πας σπίτι του αμέσως χάνει κάθε ενδιαφέρον η κατάσταση και ίσως να βγεις με έναν άλλον γιατί δεν θα βγει πουθενά όλο αυτό. Ποιος λέει ότι το να κοιμηθείς με τον άλλον από το πρώτο ραντεβού δείχνει την ασόβαρη στάση σου σε όλο αυτό; Δεν μπορεί δηλαδή να έχει πάει τόσο καλά και να κάνεις για μια φορά αυτό που όντως θέλεις; Για την στιγμή και μόνο.
    Η άλλη εκδοχή είναι να παίζει ο ένας από τους δύο παιχνίδια εντός της σχέσης. Και δεν εννοώ σεξουαλικά. Ξαφνικά, νομίζεις πως δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, αν σε θέλουν, αν τους θες, αν θα χωρίσεις, αν θα παντρευτείς. Κάθεσαι και τα υπεραναλύεις όλα και βρίσκεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση χειρότερη από εκείνη που ήσουν όταν ακόμα βγαίνατε για πρώτη ή και τρίτη φορά. Τι φάση παιδιά; Δεν γίνεται να διαβάζει ο ένας το μυαλό του άλλου. Και φυσικά δεν μπορείς να δείξεις τα χαρτιά σου γιατί είναι άγραφος κανόνας. Καταστροφή.
    Και ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά; Για να υπάρχει ενδιαφέρον, λίγο τακτ και κάποιοι βασικοί κανόνες . Γιατί δεν θέλεις ο άλλος να θεωρήσει ότι δεν τον παίρνεις στα σοβαρά και για να βγαίνεις ραντεβού και να μην τον ψαρεύεις από κάποιο μπαρ ίσως σου αρέσει περισσότερο από το να κοιμηθείς, και μόνο, μαζί του. Γιατί όταν είσαι σε μια σχέση πρέπει να υπάρχει και λίγο μυστήριο. Αν κάποιος από τους δύο δείχνει δεδομένος, τότε ο άλλος θα συνεχίσει να ψάχνεται. Κανείς ποτέ δεν ευχαριστήθηκε την σχέση του με κάποιον δεδομένο. Συνήθως αυτούς τους κρατάμε για back up για τις κρύες νύχτες του χειμώνα και της ζωής μας ως single.
    Επομένως, το να παίζεις παιχνίδια με τους άγραφους κανόνες των σχέσεων ναι μεν δείχνει μια υγιέστατη σχέση αλλά με κάποιο μέτρο. Χωρίς να φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι βράδυ πρωί για τα αισθήματα που τρέφει ο άλλος για σένα. Τώρα για τους κανόνες των πρώτων ραντεβού, πολύ θα ήθελα να υποστηρίξω όλες τις κοπέλες που κάνουν αυτό που θέλουν και μπράβο τους αλλά υπάρχουν και οι υπόλοιπες που πραγματικά πιστεύουν σε αυτούς τους κανόνες. Κάποιους κανόνες που αν δεν υπήρχαν η ζωή μας ή θα ήταν ένα μπάχαλο (βλέπε παιδιά των λουλουδιών) ή θα ήταν πάρα πολύ απλή. Αν θέλαμε όμως η ζωή μας να είναι απλή δεν θα παίζαμε τόσα παιχνίδια μεταξύ μας από επιλογή. (Χωρίς να λέω πως είναι επιλογή όλων μας)
      Πρέπει όλοι να παίζουμε με τα παιχνίδια τους όμως; Και αν κάποιο δεν μας αρέσει γιατί παρατράβηξε, πως θα φτάσουμε στο σημείο να του πούμε να σταματήσει; Ολόκληροι άντερες και ολόκληρες κοπέλες να κρύβονται πίσω από όλα αυτά που νιώθουν για τόσο καιρό. Και αφού οι άγραφοι κανόνες των σχέσεων είναι κάτι που οι περισσότεροι απο εμάς θέλουν να υπάρχει αλλά δεν ξέρουν που αρχίζει και που τελειώνει, μήπως να τους γράψουμε;