Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Τώρα μπορείς να βγάλεις την μάσκα σου

Μάσκες εδώ, μάσκες εκεί. Μάσκες παντού. Κάθε άνθρωπος έχει έναν περιορισμένο αριθμό μασκών στην κατοχή του. Άλλοι έχουν πολλές και τις αλλάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα, όπως αλλάζεις θέμα συζήτησης. Άλλοι έχουν μία με δύο, ίσα ίσα για να μπορούν να βγούν από μια δύσκολη κατάσταση όταν τα βρίσκουν σκούρα. Άπαντες όμως έχουν μάσκες. Εσύ τώρα ποιά από τις μάσκες σου φοράς;

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ιστορία, οι μάσκες είναι ένα τεχνητό σκέπασμα του προσώπου που χρησιμοποιείται είτε για μεταμφίεση είτε για προστασία. Ο άνθρωπος μεταμφιέζεται σε ότι φοβάται για να το διώξει μακριά του. Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγόριες. Σε αυτούς που οι ανασφάλειες τους κατακλύουν και οι μάσκες που αλλάζουν είναι αμέτρητες και σε αυτούς που οι μάσκες μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και ο φόβος μιας πληγής είναι αβάσταχτος.

Οι μάσκες των μεν, αλλάζουν όσο συχνά αλλάζει ο μέσος άνθρωπος εσώρουχα (εντάξει, ίσως πιο συχνά και από αυτό), σύμφωνα με την παρέα που μπορεί να βρίσκονται την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, το μέρος, την ώρα και την ψυχική τους διάθεση. Και αυτό ύστερα αλλάζει ξανά. Μέχρι που ο άνθρωπος δεν μπορεί να το ελέγξει και γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δύσκολα εμπιστεύεσαι γιατί δεν σου δείχνουν ποτέ τον πραγματικό τους εαυτό. Δεν μπορείς να ξέρεις πότε σου λένε αλήθεια και πότε ψέματα. Πότε κρύβονται πίσω από ένα προσωπείο και πότε η μάσκα τους πέφτει. Άραγε πέφτει ποτέ;

Οι μάσκες των δε, αλλάζουν σπάνια, σύφμωνα με την κατάσταση στην οποία ζουν και τα vibes των γύρω τους. Όταν νιώσουν πως απειλούνται φοράνε ευλαβικά την μάσκα που έχουν και αποχωρούν με ελαφρά πηδηματάκια. Όσο αληθινοί είναι οι δε, τόσο ψεύτικοι οι μεν. Για την σιγουριά και την εμπιστοσύνη που προσφέρει κάποιος. Για την κατεδάφιση των τοιχών που τον περικυκλώνουν και την ανάγκη τους να ζουν σε έναν κόσμο που κανένας δεν κρύβει τον πραγματικό του εαυτό ώστε να είναι αρεστός σε όλους, παρά μόνο χρησιμοποιεί την μάσκα του όταν δεν έχει καμία άλλη επιλογή.

Πως όμως μπορείς να ζεις σε μια αρχαία ελληνική τραγωδία 24/7; Πως μπορείς να χάνεις σιγά σιγά τον εαυτό σου μέσα στους ρόλους που παίζεις; Πως η ανάγκη σου για ενσωμάτωση σε όλα τα κοινωνικά trends καταβάλει την ανάγκη σου να δείξεις αυτό που πραγματικά είσαι; Όταν οι φόβοι σου σε κυνηγούν παντού, δεν πρέπει να τους αποφεύγεις με το να γίνεσαι ένα με αυτούς, αλλά πρέπει να τους αντιμετωπίζεις με το να τους κοιτάς στα μάτια. Να φλερτάρεις μαζί τους ώστε να φύγουν μια για πάντα και όχι να τους δείχνεις αυτό που θέλουν να δουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου